Gentle Reminders Novels & Stories

sagot ko, habang nagbubukas ng email. “Remember to rest okay? H’wag masyado pagurin ang sarili.. And don’t forget… you’re amazing,” sabi niya, gentle pero confident. Parang kahit nasa ibang lugar siya, he’s always present. He finds a way. Kahit sa simpleng gestures, napaparamdam niya na siya’y nakatutok sa akin, na ang panliligaw niya ay hindi napuputol ng distansya o trabaho.

Sumigaw kapag may sumusunod o hindi kaya ay tumakbo kapag malayo pa. Huwag kukunin ang candy o pera na ibinibigay. At kung anu-anong paalala na tanging kaligtasan lamang nila ang iniisip niya. "Take care. Always remember my reminders, okay?" "Yes, dad/daddy!" Masunurin naman nilang tugon kaya nakangiti lang na pinisil ni Al ang pisngi ng magkambal bago magpaalam upang pumunta na sa trabaho niya.

Baka nga naman kasi makatulong siya. Bumalik sa itaas para kunin ang mga gamit niya at ayusin ang lahat ng dapat ayusin. Sa pagitan ng ginagawa, tatlong beses ding nag-ingay ang phone. Gusto niyang sagutin pero sinunod niya ang instruction ni Wade. Minabuti na lang niyang bilisan ang paggawa ng notes at reminders sa sticky note at idinikit sa mismong monitor ng computer sa desk niya. Thankfully, natahimik din ang mga tawag. “Well, okay na lahat.”

Ang iksi pa naman ng pasensya niya. Sana naman huwag itong sumpungin ngayon ng kanyang kamalditahan at ang kabaitan ang sumanib sa kanya ngayon tapos makinig muna sana siya sa paliwanag ko para kahit naman paano ay mabawasan ang galit nito sa akin. Pero syempre si Camela kasi iyan alam nyo naman ugali ng girlfriend ko kaya alam ko na rin kung ano ang mangyayari pero tatanggapin ko lahat yun kasi kasalanan ko naman eh. Ito ang napapala ng mga nakakalimot sa kanyang girlfriend. Dapat talaga may reminder ako para kahit sobrang busy ko ay hindi ko ito makakalimutan. Tanga ko kasi eh sa lahat naman kasi ng makakalimutan ito pa. Hayst

(Just wait a little more. ***

For a long moment, I didn’t move. Then my wrist vibrated. The unseen message I hadn’t opened earlier finally registered as urgent. I looked down. One line had appeared beneath the timestamp. No sender. No signature. Just text: “He’s not guessing anymore.” And beneath it— A second line appeared, delayed by exactly three seconds. “He’s remembering what you forgot to hide.” Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!”

Just another command na parang utos ng hari. Matagal kong tinitigan ‘yung screen, ‘yung dibdib ko kumikirot sa tahimik na inis. ‘Yung dinner last week pa lang, parang test na — at hindi ko alam kung pumasa ba ako o hindi. Pero ngayon? Another round? No. Tinype ko agad: > I’ll send it instead. Send. Before I could change my mind. Five minutes later, nag-reply.

Pero kahit gano’n, hindi ibig sabihin na nagkaroon kami ng ganitong klaseng moment. Aaminin ko, bihira si Gunter sa mga sweet gestures. Oo, protective siya, lalo na pagdating sa trabaho ko, pero ‘yung ganito—‘yung pagbili ng paborito kong bulaklak nang walang dahilan? Hindi normal ‘to. “Gunter…” mahina kong tawag. “What’s this for?” Nagkibit-balikat siya. “Nothing. Just… a reminder.”

Nakita ko ang ilang reminders sa gc ng klase namin. Nakita ko din sa notification ko ang message ni Knight kaninang umaga. Binuksan ko iyon. “Good Morning Gabby. Have you slept well? I hope you do. Keep Safe. Knight? Sino yon, Ma?” Malakas na basa ni Pau na kanina pa pala nakatingin sa phone ko. “Ma sino yan ha?! Knight? Sino ‘yon?” nanlalaki ang matang tanong ni Sandra.

Ramdam niya rin ang pressure ng presence niya. Huminga ako ng malalim, tinitigan ang elegant na invitations. “Hindi ko ine-expect ito,” sabi ko sa sarili ko. “Within the month… wow.” seryoso pala talaga siya Ngumiti siya ng bahagya, controlled, smooth. “Consider it… a timeline,” sabi niya, parang teasing pero malinaw ang intent. Hindi lang simpleng wedding date ang inabot niya parang reminder rin: I control the pace.