Teka, napapa-isa-isip talaga ako tuwing naiisip ang huling paalam sa manga — parang may biglang lampara na umiilaw sa gitna ng madilim na eksena.
Mas gusto kong maglista ng mga linyang sarili kong hinubog, kasi iba-iba ang timpla ng bawat goodbye: may malungkot pero mahinahon, may malakas na tira na tumitimon sa puso, at may tahimik na pag-iwan na parang hangin na dahan-dahang umaalis. Narito ang ilan sa mga linya na ginagamit ko kapag gusto kong iparamdam ang huling paalam: 'Kapag huling sumilip ang araw, dala nito ang alaala ng mga salitang hindi na nasabi.' 'Ang paalam na tahimik ay mas malakas sa sigaw; doon nag-iiwan ng bakas ang puso.' 'Hindi lahat ng paglayo ay pagkatalo — minsan ito ang paunang hakbang para muling magtayo.' 'Magpapasalamat ako sa bawat sandaling kasama ka, kahit ito ang wakas ng aming kwento.'
Paglalagay ko ng ganitong linya sa caption kapag nagpo-post ako ng panel na nagpapakita ng final scene — mas gusto kong maghalo ng nostalgia at pag-asa. Sa totoong buhay, kung kailan dumarating ang paalam, natututo akong pahalagahan ang tahimik na tapang: simpleng tingin, isang ngiti, at isang pagyakap na parang sabihin — 'sige, hanggang dito muna.' Iyan ang nadarama ko tuwing nagbabasa ng huling pahina: hindi laging dagok, minsan ito rin ay simula ng paghilom.