Novel & Cerita Goodnight Moon

SAVI’S POV Maaga akong gumising. Naupo ako sa kama at tinakpan ko ang hubad kong katawan gamit ang puting kumot. Bumaba ang tingin ko sa lalaking mahimbing na natutulog sa tabi ko. Alas-tres pa lang ng madaling araw kaya tulog-tulog pa siya ngayon. Maingat kong hinimas-himas ang buhok niya para hindi siya magising. Mami-miss ko ang inosenteng lalaking 'to na bumihag sa mailap kong puso.

Pero alam niya kung ano ang makikita niya sa madilim na kalangitan kung sakali mang nakabukas ang bintana at kaya niyang tumingala. Blood Moon. Laman iyon ng mga balita sa nakaraang mga linggo. Ang dahilan kung bakit gusto sana niya na huwag sa araw na iyon manganak. Pero hindi rin talaga nadaan ni Rebecca sa pakiusap at dasal ang lahat. Mismong sandali pa na sigurado na pulang pula ang bilog na buwan sa kalangitan napiling lumabas ng kanyang anak.

Ang pag-asa na dala ng buwan ay nilukob ng kadiliman. But today, the moon go back to her place again. The light from the night disappeared because of rain... but today... She came back.. the moon came back to show up on her place again. My wife open her eyes from another half hour of sleep. She look like a goddess waiting to be kiss. I put my lips to her ears. I hope this message heard even from above. “After everything that we’ve been through. Pain after pain... tears after tears... Finally, my moon find its place... to my place... to rise again.”

Tumingin siya sa kaniyang relo upang makita na oras na ng kanilang pagtulog. Nakarinig si Jay ng malinaw na boses na nanggagaling mula sa silid ni Rose. Ang ekspresyon sa gwapo niyang mukha ay nagdilim. Si Jay ay matalinong estudyante na hindi na kailangan pang mag-aral nang maigi ngunit kaya pa ring manguna sa bawat asignatura, kaya naiinis siya sa mga taong nagnanais na magbigay ng kung anu-anong mga dagdag na mga gawain sa mga bata araw-araw at gabi-gabi. Si Jay ay hindi natutuwa na kinukuha ni Rose ang oras ng pagtulog ng mga bata. Pinakalma niya ang pagkainis niya kay Rose at nagtungo sa kaniyang silid upang tingnan kung ano ang nangyayari. Si Rose ay binibigkas ang tula ni Yi Shu, ‘To

Then, I took a nap. I was startled by a loud noise. Malakas ang tunog, na tila ba isang gong, na marahas at paulit-ulit na hinahampas. Masakit sa tengga ang tunog na tipong mayayanig ang buo mong pagkatao. I saw the box vibrating wildly and it seems that the sound is coming from that tiny box. I swiftly grabbed it, then, the noise stopped. Gabi na pala. Maybe, Luna set that alarm for me. Siguro alam niyang matutulog ako. The effusion of the rays of the moon, softly lightens my room. Marahan ang pagpasok ng malapilak na kulay ng liwanag ng buwan, hudyat na malapit ng marating nito ang kanyang pinakamagandang estado. The moon is almost reaching her full beauty and splendor.

Basta nakatulog na lang ako sa kakaiyak at marahil sa labis na pagod. Nagising ako ng may marinig na mga boses. Parang nagtatalo sila over something. I slowly open my eyes and saw an unfamiliar ceiling. This is not my room. Kulay puti ito unlike my color pink room. Agad akong bumangon at kinapa ang suot. Thanks God, kumpleto pa naman ang damit ko. "Bakit nandito yan, Lance? Akala ko ba mainit dugo sa atin niyan?" mahinang bulong na narinig ko naman.

The heavy provincial night was cool, thick with the scent of wild jasmine and the rhythmic, therapeutic roar of the tide crashing against the sandy shore. In the master bedroom of the small, beautiful cottage Zachary had purchased just down the road from the restaurant, a single lamp cast a warm, golden glow across the dark wooden walls.

I wondered when I would finally feel that constant—when the noise inside me would stop, allowing me to just be. The moon doesn't try to compete with the sun. It knows the sun is brighter, fiercer, and capable of commanding the entire day, but the moon doesn't disappear in shame. Instead, it waits for its moment. It owns the darkness, turning the shadows into something beautiful and soft. It doesn't need to be blinding to be significant; it has its own spotlight, a gentle glow that guides people when the world goes quiet.

“O baka galit siya kasi gusto niya si Daddy magbasa ng bedtime story ngayon pa lang.” “Oh, sige. Try mo nga.” Hinugot ni Adrian yung isang book na nasa shelf—‘Goodnight Moon’. Umupo siya sa rocking chair, habang ako naman ay tumabi sa crib, hawak ang tiyan ko, feeling every little movement from our baby.

Bumukas ang pinto ng kwarto ko at pumasok si mama dala ang meryenda ko. “Salamat po, pakilagay na lang po sa table,” Sabi ko habang abala parin ang mata ko sa laptop at sa mga notes sa harap ko. Narinig ko ang yabag ni mama palapit at tumayo sa gilid ko. “Dominique,” masuyo niya’ng hinaplos ang balikat ko. “Pwede bang mag pahinga ka? Ang hirap ng sitwasyon mo. Wala ka ng tamang pahinga at tulog-“