Grace Note Novels & Stories

Nang makaupo ang lahat sa mahabang kawayan na lamesa na inilatag nila sa ilalim ng mga puno ay sinimulan na nitong umusal ng Grace: "Señor, te damos gracias por este alimento que nos llena de vida. Bendice a quienes lo prepararon y a quienes lo comparten con nosotros. Que nos ayude a ser más compasivos y a vivir con amor. En el nombre del Padre, del Hijo y del Espíritu Santo. Amén.” “Amén.”

Marahas na muna siyang napabuntong hininga bago sunod-sunod na tumango. “Ewan ko ba naman sa matandang ‘yon...” naiiritang usal ng dalaga habang napapakamot pa sa batok niya. “... akala mo hindi babayaran kung makahindi sa’kin eh ang taas-taas nga ng patong niya sa mga paninda niya. At saka may dagdag pang five percent ‘pag nade-delay sa pagbabayad. Nakakainis!” singhal na dagdag ni Grace at hindi na nakapagpigil sa inis na nararamdaman kung kaya’t malakas niyang sinipa ang paso ng halaman na nakita niya lang kung saan.

* ginaya ang tono ni Grace sa isang napaka-deliberatong paraan na puno ng pangungutya at panunukso. Hindi naman nagpatalo si Ezekiel. Humakbang ito papalapit at marahang inayos ang anggulo ng mga balikat ng babae, tila isang seryosong tagapagturo. Ngunit habang ginagawa iyon ay iniyuko niya ang kanyang ulo at bumulong nang napakahina sa mismong tainga nito. "If Mrs. Mendoza is unhappy with all the women around her husband, why don't you announce our relationship right away? I guarantee any butterflies will fly away."

"Ako… Masyado akong abala kagabi, at hindi maganda ang pakiramdam ko pagkatapos ng salu-salo, kaya't hindi ako nakapagpicture sa Ford Residence para sa iyo ..." Sa kabilang dulo, huminto sandali si Grace. "Ma?" "Ayos lang, anak ko." Medyo mahina ang boses ni Grace. “Mas mahalaga ang iyong kalusugan. Sa ibang Pagkakataon. Mayroong pang pagkakataon na kumuha tayo ng litrato sa susunod. ” Ang tono ni Grace ay may isang pahiwatig ng pagkabigo, ngunit ito ay itinago.

Gayung wala akong ibang naiisip na kakilalang may initial na letter A sa pangalan kundi siya lang! "Ta--- Talaga po ma'am? Sige po, maraming salamat po." Turan ni Grace na kahit mababanaag ang pagtataka sa hitsura ay namumungay naman ang mga mata nang mabilis nitong damputin ang bulaklak saka inamoy amoy pa ng ilong niya. Umalis din ito kaagad sa harapan ko dala dala ang bulaklak kaya sinundan ko nalang ito ng tingin.

Mommy Grace said, her voice thick with regret and sorrow. Mama Tina gently held Mommy Grace’s hands, a soft smile on her lips despite the pain in her eyes. “It’s okay, Grace. Wala kang kasalanan. Ako itong hindi humingi ng tulong,” she reassured her, her voice kind and forgiving. She then looked over at me and smiled, her warmth reaching out to me as well. I couldn’t help but smile back at her.

Hinalikan niya ang leeg ko sa araw araw nadidiri na ako sa sarili ko at hindi ko na alam kung karapat-dapat pa ba ako maging masaya? "Wag! Maawa ka sa akin! Wag!"-Sabi ko at nagsisigaw. Naramdaman ko may gumigising sa akin. "Wake up"-Gising sa akin ni Calvin Tumingin ako kay Calvin at bigla nagbagsakan ang mga luha ko. "Ssshhh Wag ka na umiyak!"-Sabi sa akin ni Calvin at niyakap niya ako. Karapat-dapat ba ako para sa kanya? Ako si Grace Monteverde isang babae na hinahangad maging masaya.

Parang girl version ng kanyang asawa. She is wearing simple clothes, a white polo shirt na mukang uniform pa and fitted maong pants with converse. “Grace, come and eat! Kung hindi ka pa siguro pinakiusapan ng mga pamangkin mo ay hindi ka magpapakita sa amin.” May bahid ng hinampo sa boses ng ina ni Cyril. “Galing pa kasi akong work, ma.” “By the way, April. Grace is working at an NGO that caters to orphan kids. It was under the Constantino Foundation but Grace is the one running it.” Paliwanag sa kanya ng asawa.

"Dalton, gusto kong ako ang humarap kay Mr. Santiago sa contract signing ng deal for the company," agarang bungad ni Grace isang umaga pagkapasok palang niya sa opisina nito. Kumunot ang noo ng binata sa sinabi niya at napatingala upang tumingin sakan'ya. Lumambot ang mukha ni Grace at napayuko, nahihiya ngunit may determinasyon na makikita sa mga mata.

Of course, Grace was there kasama ng officiant at iba pang importanteng tao para magwitness. Mapapansing si Grace ay panay ngiti kay Sofia at Grayson, na parang ang saya nito para sa dalawa. Ngunit hindi ito totoong saya. Ngiti ito nang may halong kaba at walang kasiguraduhan. Nauna nang pumirma si Sofia. Walang pag-aalangan sa mukha nito pero parang may inaabangan itong dumating o hinihintay. Sumunod naman si Grayson. Wala pa ring kaemo-emosyon ang mukha nito. Diretso lang ito sa pagpirma na para bang wala nang pakialam sa mundo. It's like he's confident with his decision, like he's willing to spend the rest of his life with Sofia. Wala nang atrasan. Pagkatapos ay niyakap ni Grace si Sofia