Age With Grace Quotes Novels & Stories

Ayaw niya pa at lalong hindi pa siya handa iwanan mag-isa ang kapatid niyang si Gerald. “Parang awa niyo na mga kuya, bitawan niyo ako. Hindi na ako uulit. Hindi na ko magtatangkang magbenta ulit ng katawan. Gusto ko nalang umuwi...” naiiyak na usal ni Grace. Kulang nalang ay lumuhod siya para mapapayag ang mga maskuladong lalaki na bitawan siya. Tahimik siyang nagpasalamat sa itaas nang kahit papaano ay lumuwag na ang pagkakahawak sa mga braso niya. “... salamat po. Tatanawin ko pong utang na loob ito-” “Hindi mo ba talaga alam miss ang lugar na ito? At kung anong gagawin sa mga babaeng iyan?”

Alam niya ang ibig sabihin ng ngiti nito. “Alam ko.” Inunahan na niya ito. “Ang guwapo niya!” kinikilig na sabi nito. Bumuntong-hininga siya. “Guwapo nga, bastos naman ang bibig,” aniya. Napalis ang ngiti ni Grace. “Bastos agad? Hindi ba puwedeng ekspresyon lang niya ang bad words?” sabi nito. “Still, not good to hear those bad words,” giit niya.

Pagpapagaan ko sa loob niya. Hindi naman siguro makakalimutan ni Grace na banggitin sa kin 'yon. Kapag love life niya ang usapan ay hindi siya makakalimot na mag-update sa kin. Sadyang hindi niya lang siguro sinabi or baka sasabihin pa lang sana? "Yeah, ayos lang," bumuga siya ng hangin. "Hindi pa naman kasi kami, e. Hindi niya pa ako sinasagot.”

Kaya hindi ko alam ang sinasabi sa akin ni Aunt Grace. "Bakit hindi mo na lang hintayin na maging eighteen years old ako? Kapag nangyare 'yun, pwede mo nang kuhain ng pera ko. Tutal hawak mo naman na ang kompanya namin," seryosong sabi ko kaya natawa siya.

Grace minsan ay hihingi ng paumanhin para sa katigasan ng ulo at pagkakamali noon sa pagpili ni Vernon ng asawa at minsan naman ay magtatanong nang puno ng pag-aalala tungkol sa kalagayan ni Elle sa ibang bansa. Karaniwan namang magpapanggap si Mrs. Grace na nahihiya para sa kanyang anak, ikakaway ang kanyang kamay na puno ng mamahaling alahas at sasabihing "That's all in the past. Children aren't meant to be and we adults can't say much about it." Doon naman sasagot si Mrs. Agatha ng may kasamang gigil. "It's not that we're not meant to be, it's clearly..."

Kumibot-kibot na ang kanyang bibig na mukhang may sasabihin pero di na itinuloy. “Sana may makahalili ka na sa mga pamangkin mo na magpatakbo ng negosyo nang sa ganun ay makapagretire ka na nang maaga.” wala sa sariling bigla na lang saad ni Donya Livia nang makita kung gaano ka-sweet ang dalawa, “Tama na iyong ilang dekada mo diyan.” Ang buong akala nila ay nakaalis na si Gracie ngunit nagulat sila nang bigla itong magsalita.

“Bagama’t hindi ka pa matagal na naninirahan dito… ngayon lang kita nakitang ngumiti nang ganyan.” May halong pagtataka at pang-aasar ang boses ni Grace. “Parang… masayang-masaya ka ngayong araw.”

Napatawa si Henry, "Hindi mo pa nga sinasabi kung paano mo nalaman na magkaiba, paano mong nasigurong hindi ko ito kayang ibigay?" Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, dahan-dahang sinabi ni Grace, "Nasa early thirties na ako, at hindi na ako interesado sa mga pakikipag-date. Gusto ko na lang makahanap ng taong pakakasalan, isang taong makakatulong sa pamilya ko para makaahon sa problema." Biglang lumuwag ang pagkakahawak ni Henry, at hindi niya namalayang umatras siya ng dalawang hakbang.

nakangiting wika ko habang nasa kawalan pa rin ang paningin ko. "Tama ka diyan bunso. At sa malawak na kadiliman may kunting liwanag ang lalapit sa 'yo. Madilim ang kalingatan. Ngunit may pag-asa itong binibigay dahil sa mga liwanag. Hmm, mahirap ang buhay pero patuloy pa rin natin kinakaya. Katulad mo Grace, naghirap ka habang madilim lang ang nakikita mo. Pero ngayon muli mo ng nakita ang liwanag. Kaso nga lang, hidni mo pa rin magawang maging masaya." Labis na lungkot ang nararamdaman ko. Tama si kuya.

"Lola mahaba pa ang panahon ng pagsasama nating dalawa. At sabi mo nga mag-aalaga ka pa ng mga apo mo sa tuhod. Kaya huwag po kayong mag-isip ng kung anu-ano. Pangako po, lahat gagawin ko para mabigyan ko ng magandang kinabukasan ang kambal ko," "Ang swerte ng mga anak mo dahil sa murang edad mo naisipan mo nang bigyan sila ng magandang kinabukasan. Mapapanatag na ang kalooban ko na ibigay sayo ang House of Fontaner dahil ramdam ko ang positibong pananaw mo sa buhay," A pleasant smile draw in Graciela's face.