Habang Ako'y Nabubuhay 소설 & 이야기

Hinawakan ko ang dibdib ko sa sobrang sakit at pinunasan ang luha. "Ano pa ang saysay na mabuhay ako. Kung bawat butil ng bigas na kakainin ko ay bilang at bawat segundo na itinatagal ko dito ay parang awa na lamang ang dahilan?"

Gayunpaman ay napangiti ako dahil may pambili na ako ngayon ng makakain ko. Lumipas ang mga araw na nakasanayan ko na ang buhay kong ganito. Wala na akong pakialam kung amoy imburnal na ako ang mahalaga lang sa akin ay makakain ako kahit isang beses lang sa isang araw.

"Hindi, kapatid niya raw." "O...kay, mukhang close kayo, ha?" puna niya. "Hindi kami close," pagtanggi ko na ngumuso pa. Paano naman kami magiging close kung palagi niyang pinagbabantaan ang buhay ko? "Parang oo, eh," aniya na alam ko namang inaasar ako. "Hindi talaga, masyadong malamig siya kung makitungo," pagtanggi ko ulit.

sabi ko, bahagyang hingalin pero buhay. “Ayos lang ako. Pauwi na ako.” At sa gabing puno ng bala, iyon lang ang mahalaga.

At sa unang pagkakataon mula nang magulo ang buhay ko… Pakiramdam ko, hindi na ako nag-iisa.

Bakit paulit-ulit ang buhay? Swerte ako sa buhay dahil hindi ko naranasan maging mahirap, pero paano na lang ang mga walang previledge sa buhay kagaya sa akin? Gusto ko lang naman mabuhay, pero bakit ganito kahirap? Paano ba maging masaya?

Ganon ba talaga ang buhay? May mga taong walang tirahan, samantalang ang iba sobra-sobra ang ari-arian. May mga taong sumusuko na sa buhay, habang ako nama’y pilit pang kumakapit kahit walang kasiguraduhan. Hindi ko alam kung paanong naging ganito ang mundo. At heto na naman ako, nalulunod sa sariling awa.

Mahinang bulong niya kaya napakagat ako sa aking labi. "Sana nga hindi na ako maguluhan at ako'y maging sayo na habang buhay.." malungkot kong sagot. Don't forget to vote and leave a comments.

Bagay na siya lang ang natutuwa. Naiinis ako dahil ang tanga ko pala noon. Naiinis nalang ako kapag binabalikan ang nakaraan tapos may syinota pala akong abnormal. Mapapailing nalang talaga dahil may taong dumaan sa buhay mo, ang nakakainis doon, minahal mo pa. Nakakadiring pangyayari sa buhay.

Sa halip na sumagot ay binigyan niya ako ng piso. Natigilan na lang ako at inabot na lang din iyon. "Salamat," nakangiting sambit ko. Kumaway lang siya sa akin at nagtatakbo na umalis. Natawa na lang ako habang nakatingin doon. Ano bang buhay ang dapat para sa akin? Kinukwestiyon ko na kung bakit ako nabubuhay kung puro paghihirap lang pala mararanasan ko rito sa ibabaw.