Novel & Cerita Habambuhay O Habang Buhay

Buhay na buhay. Literal na preskang isda!

Buhay. Naramdaman ko ang bagong buhay na dumaloy sa lalamunan ko nang inubos ko ang baso. Naging medyo madali na ang paghinga at kakaiba, mas maganda ang pakiramdam ko kaysa sa mga nakaraang araw. Ipinikit ko ang mga mata para hawakan ang pakiramdam na iyon, hindi sigurado kung gaano ito katagal.

Cole na magiging masaya ang buhay niya. Ngunit ang buhay ay isang pabagu-bagong bagay.

sabi ko, bahagyang hingalin pero buhay. “Ayos lang ako. Pauwi na ako.” At sa gabing puno ng bala, iyon lang ang mahalaga.

temporary lang naman ang lahat ng 'to. Nakakatakot masanay sa mga bagay na hindi sigurado kung habang-buhay mong mararanasan. After all, nothing is permanent. As cliché as it might sound pero walang ibang mas magandang paraan upang sabihin ang bagay na 'to—change is the only constant thing in this world. Lahat magbabago. Sa buhay, may mawawala't mawawala at may darating at darating. Kaya nga ang sabi nila, i-enjoy mo lang ang mga bagay hanggat may pagkakataon ka.

"Paanong lason e hindi naman ako nasusuka at nangangasim kagaya mo. Hellar! Parehas tayo ng kinakain, imposibleng hindi rin ako malason." May isang bagay na pumapasok sa isip ko. Bagay iyon na hindi ako sigurado. Isang bagay na hindi ko kayang sabihin na blessing o kamalasan sa buhay ko. At isa lang ang masasabi ko, isa itong bagay na kayang baguhin ang takbo ng pamumuhay ko. "Haila, sabay na tayong umuwi."

Ito ang simula ng habambuhay kung saan patuloy na lalago ang pag-ibig—matindi, may intensyon, at hindi natitinag. Magkasama. Palagi.

Karamihan sa ganitong couplet ay may apat na salita, pero ang inscription na ito ay may lima: ‘Kaya ba talagang makamit ang mahabang buhay? Pamilyar na pamilyar si Fleur sa couplet na ito. Tumingala siya sa limang salitang nakaukit sa gitna at mahina niyang sinabi, “Master, ano nga ba talaga ang mahabang buhay? Limang daang taon ba iyon o isang libo? Nabuhay ka ng isang libong taon at nag-cultivate ka ng limang daang taon dito, pero sa huli, hindi mo rin nalampasan ang kamatayan. Meron ba talagang paraan sa mundong ito para mabuhay nang kasing tagal ng langit at lupa?”

Oo, tumanda na siya ng sobra, walang pamilya at hindi sigurado ang kinabukasan, pero ayaw niya pa ring mamatay. Siguro ganun talaga ang tao minsan? Kapag mas malapit na sa kamatayan, mas himihigpit ang kapit sa buhay. Kahit na isa lang siyang street vendor na kumikita lang ng sapat para makabili ng isang tinapay na ilalaman niya sa kanyang tiyan. Gusto niya pa rng mabuhay. Hindi niya man masabing masaya siya pero gumagaan ang pakiramdam niya kaag nakakakilala siya ng mga tao na may iba’t-ibang kwento sa buhay.

"Sabi ni Paeng may problema ka daw kaya naisip kong baka gusto mong magpakalunod." "Marami na akong pinagdaanan at ni minsan hindi ko naisip na tapusin ang buhay ko. Mas masaya pa rin ang mabuhay kahit may problema." Tila hinaplos ng kapayapaan at kaginhawaan ang kanyang kalooban dahil sa mga sinabi nito.