Akala Ko Habang Buhay Tayo Novels & Stories

Kaya alam niyang hindi niya kakayaning pang mabuhay kapag nawala ito. “Dito, tahimik, malayo sa magulo at maingay na lungsod. Dito, simple lang ang magiging buhay natin. Tayong dalawa lang,” tila nangangarap na wika nito. “Do you always want that kind of life? Iyong simple lang?”

"Oh I see, sayang naman! Ang tagal niyo ng dalawa, akala ko pa naman ay aabot na kayo sa kasalan." "Hindi talaga natin masasabi ang pwedeng mangyari sa buhay natin. But it's okay, I'm okay naman." saad ko at pagkatapos ay hinila niya ako. Do'n na lang daw muna ako sumama sa kanila dahil nag iisa lang naman ako.

There's so much to take in. Kaya pala ganun ang buhay ko, nanganganib na pala talaga. Matagal na. At ngayon ko lang nalaman dahil nalaman nilang buhay pa ako. Buong buhay ko, akala ko inabandona na ako ng mga magulang ko. Ni hindi nga nila alam na buhay pa ako at pinatay sila.

Alam kong darating ka, Frank. "Ang ganda naman ng ngiti mo." Natigilan ako nang biglang bumulong si Isaac. "Huwag ka masyadong magpakapanatag. Wala lang ako magawa ngayon dahil hawak ng pamilya mo ang buhay ng nanay ko sa ibang bansa. Pero ito ang tandaan mo. Pagsisisihan mo ang araw na ito dahil gagawin kong impyerno ang buhay mo," madiin at puno ng galit na dagdag pa nito.

Narinig ko na lamang ang munting ingay mula sa katawan ng alipin. Dalawa lang naman ang maaring hangganan ng mga katulad namin. Mabuhay o mamatay. Nakadepende ang daloy ng buhay namin sa aming pinagsi-silbi-han. Subalit sa aking pananaw, mabuhay man kami, matagal ng yumao ang kalooban namin. Dahil kahit sa simula pa lang, hindi pa man nailuluwal sa nagbabalat-kayong mundo, ang kapalaran namin ay matagal nang nakaplano.

Hinayaan ko lang siyang magpahinga hanggang sa pareho na kaming kalmado ang hininga. Walang kasiguraduhan ang buhay. Kahit gaano pa namin kamahal ang isa’t isa ngayon, may darating at darating pa ring pagsubok. Sana lang kapag may dumating mang pagsubok sa amin, magkasama naming haharapin, magkasamang lulutasin.

Sanay na kami ni Ace sa ganitong buhay, pero minsan hindi ko maiwasang tanungin ang sarili ko: *Hanggang kailan ganito? Walang oras para magduda o mag-isip ng ibang buhay. Tuloy-tuloy lang ang trabaho, at ang kaligtasan ng pamilya ni Dark ang palaging nasa isip ko. Hindi kami puwedeng magkamali. Sa ganitong buhay, ang isang pagkakamali ay maaaring maging sanhi ng pagkamatay ng mga inosente.

sagot niyo. Saka naglapat ang mga labi namin, hindi basta halik lang, kundi halik na may kasamang pangako. Pangakong kahit anong unos ang dumating sa buhay namin ay kakayanin namin ito. Bilang mag-asawa, bilang magulang at bilang pamilya. Habang lumulubog ang araw ay mas lalo kong naunawaan na ang tunay na pahinga ay hindi lang lugar.

At si Hector ay isa sa mga buhay na patunay ng mga salitang iyon. "H'wag kang mag-alala dahil ngayong araw mag-eenjoy lang tayo. We will celebrate our life and our love," saad ko sabay kindat. And I will try to celebrate my freedom from pain as well.

Ang buhay ng tao ay magulo. Hindi lahat ng love story ay nagtatapos sa masaya. Kaya mahalin natin ang ating mga mahal sa buhay habang nandiyan pa sila. Huwag natin sasayangin ang bawat segundong iparamdam kung gaano natin sila kamahal. Dahil hindi natin kayang i-predict ang ating kapalaran. Hindi natin malalaman kung kailan sila kukunin sa atin.