Novel & Cerita Hugot Sa Buhay

"hindi gugustuhin ng mommy mo na nagpapakasira ka, hinid gugustuhuhin na makitang sinasayang mo ang buhay mo na , sinakripisyo niya ang sarili para sayo" Hinawakan ko ang mga kamay niyang may sugat, "Minsan kelangan nating mag move on sa sakit para maghilom ang sugat na naiwan sa atin"

Pasunod niyang tanong. "Hindi naman po ma. Umaasa lang po ako na hindi niyo po dapat itulad ang lahat ng tao nang dahil lang sa isang lalaki na sinaktan ka." Saglit na napahinto si Hara at tuluyang nagsalita muli. "Sariling buhay ko po ito mama. Ayaw ko pong magkaroon ng pagsisisi sa huli. Kaya gagawin ko po ang lahat para lamang sumaya ako sa buhay na ito."

Galit kong saad. Nakarinig ako ng hiyawan, putukan, at pagmamakaawa, pero nagbingi-bingihan ako. I used to it, and I don’t care. They are just a bunch of people na walang magagawa dahil sa katayuan nila sa buhay.

Kung minamalas ka nga naman oh. "Sorry ma'am, sorry." nagpapanic nakung humihingi ng tawad pero, maslalo syang nagalit. "Enough! Hindi moba alam na mas mahal patong suot kung damit kesa sa buhay mo!" ouch, sakit naman non pano naging mahal yang suot mong damit kesa sa buhay ko? Bakit nasubukan muna bang bumili ng buhay. "Nag s-sorry na nga ayaw mopa."

Simple lang naman daw kasi ang buhay kung kaya bakit pa gagawin komplikado kung pwedeng maayos sa simple paraan at unawaan. Lagi nga na iyan ang sinasabi niya sa akin kapag may pagkakataon na nagkaka-usap kami ng seryoso lalo't tungkol sa buhay buhay namin. Bakit ka naman daw magtatanim ng galit at sama ng loob sa kapwa kung sa huli ikaw lang din ang mahihirapan at magdadala ng kakaibang bigat sa dibdib!

Napakaraming magkakaparehong bangka ang lulutang-lutang sa tubig, mahirap nang matukoy kung alin doon ang sa kanya. Yumuko si Noah at natawa nang bahagya. “Oo, sa totoo lang, dapat tayong maging masaya. Nahanap niya na ang buhay niya, hindi ba’t iyon naman ang inasahan ko?” “Oo, Noah, balak mo ba talagang gugulin ang buong buhay mo sa isang taong hindi mo naman mahal?” “Buong buhay?” ang tingin ni Noah ay naglakbay sa malayo, napakalayo.

Go with the flow hindi love life ang pinaka bumubuhay sa sarili ko. Ano pa ba pinagbago ko? I am not this serious. My life is kinda fun before I met him or bago pa 'ko magpakasal sa kanya but somehow it was boring. Fun at the same time boring. Iba ang fun sa happy isn't it? Oh, Zach. Ano bang ginawa mo sakin. Nahahawa na talaga ako sa ugali mo.

What the heck! Kaya ako sobrang masaya na nakapasok sa trabaho kahit bilang kasambahay nalang ay dahil akala ko masosolusyonan ko na ang kahirapan ng buhay namin. Pero bakit imbes na guminhawa ang buhay ay tila ba mas lalo lang akong nilugmok sa hirap?

"Kuya, huwag naman ganon. Di naman ako baliw diba? Wala namang sira itong brain ko eh. Nagfunction parin ito." "Itigil mo nga yang kakayugyog mo sa balikat ko. Baka, mabangga tayo..." Binitiwan ko ang balikat ni kuya at umayos ng upo. Bat ba ganito ang buhay namin? Ang akala naman ng mga ibang tao ay madali at masaya lang ang buhay naming mga may pera. Pero ang totoo, sobrang hirap. Kaya nga di lahat ng kasiyahan ay sa pera lang makikita. Dahil ang tunay na kasiyahan ay walang sukatan pagdating sa kayamanan.

Sana ang buhay ay palagi na lang masaya, yung walang lungkot at pait. Puro saya lang, pero kahit anong gawin ko alam ko hindi pwede ang gusto ko. Kasama ang lungkot, sakit at hinagpis sa buhay, hindi pwede puro saya lang. Dahil paano mo mararamdam buhay ka kung iisang emotion lang ang nararamdaman mo? Paano ka matutoo kung hindi mo mararanasan masaktan?