Novel & Cerita Halimbawa Ng Dagli

ing ito na gawa ng kalikasan at pagkalipas ng ilang mga sandali'y biglang kumanta ng isang nakakahindik-balahibong orasyon ang mga Harawig. Umawit sila ng isang di maintindihang orasyon gamit ang kanilang buo, malalim at nakakatakot pakinggang mga tinig, at nung maitaas naman nila ang mga kamay na parang inaabot ang langit ay kasingbilis ng kisapmatang sumiklab ang mga nakatusok at nakapalibot na mga sulo sa Sinugdanan. Umapoy ang mga ito at nagbigay liwanag sa buong bahaging iyon, palakas ng palakas ang paglagablab na tila umaayon sa himig ng orasyong kinakanta ng mga Harawig. Makalipas ang ilang paulit-ulit na dasal, walang anu-ano'y huminto na sa pag-aawit ang mga Harawig. Pagkahinto nama

"Celestine! Agad na inabot ni Hayden ang nakabitin na kamay ng dalaga sa may batohan na mukhang malapit na ring bibigay ano mang oras. Buong lakas na hinatak pataas ng binata ang magkabilang kamay ng dalaga saka patumba n'ya itong dinala sa mas ligtas na bahagi ng lupa. Umiiyak na nakapa-ibabaw sa kanya ang dalaga habang ramdam n'ya ang panginginig ng buong katawan nito. "Ssshhh... Your are safe now." Tahan n'ya rito na tanging mahinang tango ang sagot nito sa kanya. Dahan dahang binuhat ng binata ang dalaga at tinahak muli ang mahabang daan. Ngunit natatambakan na ng mga bato ang ilang bahagi nito kaya sinubukan ni Hayden ang maliit na daan habang karga ang dalaga. Sa parteng wala ng masyad

Kumikinang ang sikat ng araw sa ibabaw ng dagat, at sa malayo, may mga seagull na lumilipad sa liwanag ng pagsikat ng araw, parang isang magandang painting na gumagalaw. “Parang egg yolk yung araw!” sigaw ni Daria, punong-puno ng excitement. Magkakatabi silang lahat na nakatayo sa buhanginan. Tumama ang liwanag ng pagsikat ng araw sa kanila, at nagmukhang kulay ginto ang mga mukha nila. May kumikislap na liwanag sa mga mata nila. Minsan, parang nabubuhay ang tao para lang sa ganitong mga sandali.

"Ate?" Ganyang pagbati ang narinig nina Bellerien at Damien pagkapasok nila sa bahay at nasa pangunahing sala na. Isang magandang dalaga, na anak ng kanyang tiyahin, at naroon din ang kanyang tiyahin na nakaupo at nag-eenjoy sa tsaa na inihain ng kanilang katulong. Lumapit kay Bellerien ang dalagang nagngangalang Leora na may mukhang mukhang palakaibigan at mainit na parang miss na miss ni Leora si Bellerien.

Agad silang sinalubong ng mga staff na may malalapad na ngiti at magalang na pagbati. Napapalibutan ng luntiang mga puno at namumukadkad na mga bulaklak ang paligid, at ang dagat ay kumikislap sa liwanag ng umaga. Ang malamig na simoy ng hangin ay nagdala ng kakaibang saya sa kanilang lahat, lalo na kay Darielle na namamangha sa tanawin. Puti rin ang buhangin at ang linis tingnan na halatang hindi pinapababayaan ng mga naroon. “Wow, Mommy! Ang ganda dito!” bulalas ni Darielle habang hawak-hawak ang kamay ng ina.

Sangayon rin naman ni Dallo na halaman ay nagliliwanag na rin. Nagkasiyahan ang grupo. Pare-parehas na nagliliwanag ang kanilang mga hawak. Ngunit isang natatanging halaman doon ang naiiba. At iyon ay ang hawak na Dandelion ni Hagan.

Daig pa nito ‘yong hagdanan sa titanic ah. Sa bawat paghakbang niya pababa ay lumaladlad ang pulang saya na tila isang prinsesang naglalakad pababa ng hagdan. Isinasabay niyang igala ang paningin sa bawat gamit at palamuting nakasabit sa dingding o di kaya’y nakapuwesto sa sulok. Escalera ang tawag sa hagdanang ito na siyang karaniwang makikita sa tahanan ng mga Espanyol at ilang mga Pilipinong may matataas na estado sa panahong ito.

Noong isang gabi pa kasi ang huling kain ng dalaga. Sa kanyang paglalakad ay unti-unti nang nakararamdam ng panghihina ang dalaga. Ang nakapapasong init na nagmumula sa katirikan ng araw ay nakadagdag rin sa hilo na kanyang nararamdaman. Subalit hindi huminto sa paglalakad si Malaya. Nagbabakasakali kasi ang dalaga na may masusumpungan masisilungan. Pawang maalikabok ma lupa lamang kasi ang dinaraanan niya at pilapil.