Hated Mga Nobela at Kwento

dahil sa tahimik niyang pagsang-ayon kay Lauren sa mga ilusyon nito't paninirang puri. I love fiercely... so I also hate with the same intensity. Ang galit ang naging dipensa ko sa sakit na nararamdaman. Ang pagtanggi, ang pagkamuhi, ang pag-iwas at pagsumpa kay Primo ang naging paraan ko para patatagin ang puso ko. Now, I have nothing left in me... but hate. But is it really hate? Do I really hate him?

Ha… I hated that it still hurt.

Para na akong bombang malapit na sumabog. Namilog ang mga mata nya dahil sa galit. "What? How dare you to call Angel two faced! Hindi 'yon kayang gawin ni Angel. Bakit hindi ka na lang umamin? Nagseselos ka sa kanya dahil mas may oras ako sa kanya, hindi ba? Masama talaga 'yang ugali mo, Geneviève! Akala mo ba mapupunta sa'yo ang atensyon ko kapag ginawa mo 'yon? That will never happen because I hate you very much and I will never forgive you for what you've done! And now, you're making me hate you more!"

sambit ko kay Jerico at sumulyap sa kanya kahit hindi ko matitigan siya ng maayos dahil sa hiyang nararamdam ko. Bakit parang mali yung sagot ko? Napatikhim ako. "But I don't like him. I hate him," mariin na smabit ko. Tumango-tango ito. "Hate," sambit pa bago tumayo. Napapikit ako at napasimangot.

Ivory's hatred slowly faded as he started to feel his heart beating fast whenever Death is around. "Can Love be born from hatred? I hated him for all my life! But how am I supposed to hate him when I'm falling in love with that him?!" ang frustrated na reklamo ni Ivory sa kaniyang kaibigan na si Sammy. Sammy just laughed at Ivory's reaction and tapped his friend's shoulder, "Hindi ba't sabi nila, the more you hate, the more you love?" "You're not making any sense! He's evil!" sigaw ni Ivory sa kaibigan.

Marahas akong nahiga sa aking kama sabay sabing, “I really hate Omegas.” —END OF 2ND EGO—

Gusto kong tanungin kung anong ibig niyang sabihin pero nangingibabaw ang galit sa puso ko. I hate him. I really hate him. Galit ako sa kaniya, hindi lang dahil sinisiraan niya ang best friend ko sa iba, kung hindi dahil hindi niya magawang irespeto ang sarili niyang kapatid sa harapan ng ibang taong dapat ay iginagalang siya.

We barely know each other and I hated his guts since the first time we met! Naisipan kong bumaba sa aking kinauupuan at tumingin sa malayo. Wala namang tao sa paligid at umuulan parin kaya sigurado akong walang makakarinig sa'kin. "I hate you! I hate you Xian Sciff! I really hate you!" Hindi ko napigilan ang sarili ko at napasigaw nalang sa kawalan. I must be crazy.

sambit ko. May pumatak na luha sa aking mga mata dahil sa mga sinabi ni lola para itong namamaalam na. Ang sakit sa puso kahit hindi ko sila tunay na kadugo ay napamahal na sila sa akin. Pero si lolo ay naging matamlay na din dahil sa panghihina ni lola Fermina.

Hindi niya maintindihan ang nangyayari. Sa isip ng isang limang taong gulang... Ang nakikita lamang niya... May isang taong pinapaiyak ang kanyang mommy. Unti-unti siyang napapikit. At tuluyan nang tumulo ang kanyang luha. "Huhuhu..." "Bad person..." Mahina niyang sabi habang nakatingin kay Viviana. "Bad person ka..." "Ayaw kong pagalitan mo si Mommy..."