Nalalakip sa mga talinghaga ng ating wika ang salitang 'kahabag-habag', na tila may malalim na pinag-ugatan at damdaming nakapaloob. Sa aking panunuring personal, ang salitang ito ay tumutukoy sa isang bagay o sitwasyon na nagdudulot ng labis na pagkalungkot o awa. Baka mga nakaraang karanasan ang nag-udyok sa atin na tawagin ang mga sitwasyong iyon bilang kahabag-habag. Para sa akin, naisip ko ito habang pinapanood ang isang anime, halimbawa, sa 'Your Lie in April', kung saan ang mga karakter ay dumadaan sa emosyonal na paghihirap na dapat nating pahalagahan at unawain.
Sa iba pang pagkakataon, maaaring itulad ang kahulugan nito sa ilang mga nobela o kwentong pambata. Dito, makikita ang mga tauhan na nahaharap sa mga pagsubok na hindi nila alam kung paano malalampasan. Isa na rito ang kwento ni 'Harry Potter' sa kanyang mga pakikiharap sa mga pagsubok—kadalasang kahabag-habag ang kanyang pinagdaraanan. Sa mga ganitong sitwasyon, tila nagiging gabay natin ang salitang ito sa pagkilala sa mas malalim na damdamin ng ating mga paboritong karakter.
Kaya naman, masasabi kong ang 'kahabag-habag' ay hindi lamang bunso ng 'awa', kundi simbolo ng paglaban sa mga pagsubok sa ating mga paboritong kwento. Pinapaalala nito sa atin ang halaga ng empatiya sa ating araw-araw na buhay.
Tumingin tayo sa ating paligid, at makikita natin ang mga sitwasyong kailangan nating bigyang pansin ang ating responsibilidad bilang mga tao, na mas maging maunawain at mapagkalinga sa ating kapwa. Ang salitang ito, sa aking pananaw, ay pansiwang nagsisilbing salamin sa ating mga emosyon.
Sigurado akong mahirap ang hindi maawa sa mga taong nangangailangan, at ang simpleng pagkilala sa isang sitwasyon bilang kahabag-habag ay maaaring maging simula ng mas malaking pagbabago.