Heart Secret Novels & Stories

ganoon ang akala ko. Ang mensahe ay mula sa isang hindi kilalang sender... walang numerong nakakabit dito... kakaiba. May pangalang nakakabit dito, “Secret keeper.” Ang mensahe ay: “May alam akong bagay na walang sinumang nakakaalam.” Maikli, walang detalye kung ano ang lihim, wala. Walang salita tungkol sa lihim pero medyo nabagabag ako, nagtataka kung nagre-react lang ba ako nang labis, kung ito ba ay isang bagay na seryoso o ilang masamang biro.

Kinakabahan si Randell dahil ngayon na niya isasambulat lahat nang sekreto ni Andrea amaging ang pagnanakaw nilang mag- ama sa kumpanya nila. " Andrea bukal ba ang iyong loob sa pagparito para makipag- isang dibdib kay Randell, na iyong pakamamahalin at paglilingkuran habang- buhay..?" Magalang na tanong nang pari kay Andrea. "Yes na yes po father..." Kinikilig pa na sagot ni Andrea at ngumiti nang matamis kay Randell. Si Randell naman ay malakas ang kabog nang kaya hindi niya masyadong marinig ang mga sinasabi nang pari.

huminga siya ng malalim, “have shaken investor confidence. We need answers.” May tumikhim sa dulo ng mesa, isang matandang lalaki na shareholder. “We deserve transparency. Is it true that our CEO, Mr. Heart, went on a secret honeymoon with an employee? Is there truth to this marriage rumor?” Tahimik ang buong silid. Ang mga mata ng lahat ay nakatuon kay Jarred Heart nakaupo sa gitna, suot ang itim na suit, walang ekspresyon.

“Wala akong lakas ng loob na sabihin ang mga sikreto ko dahil... dahil nag-aalala ako na baka hindi mo ito kayanin. Ang inaalala ko lang ay ikaw, Mark. Ayokong ilayo ka sa katotohanan. Ang iyong kapakanan ang nag-iisang dahilan kung bakit kailangan kong lunukin ang lahat ng sakit sa buhay ko. Wala akong pakialam kung pahihirapan ako ng mga ‘yon sa loob ng ten o twenty years o kahit sa buong buhay ko. Pero hindi ko lang kayang tiisin kung wala ka, Mark... kailangan kita. Desperado na ako. Kapag nasa tabi kita, ko nararamdaman ang pagtitiis sa buhay ng isang patay. Ang tagal kong hinintay ang araw na ito…” Nakikita na ni Mark ang isang sikreto na umuusad sa mundo, na ngayon ay nasa sukdulan na

"I think everyone is keeping a secret from me. I feel it, Mommy." "Everyone has a secret. May mga bagay talaga na hindi pwedeng sabihin kasi baka masaktan 'yung tao kapag sinabi," sagot ni Mommy. I sip in my Milk as I glanced at my Mom, she was trying to understand me so many times since I'm the one who lacks emotion that she has to read me most of the time. "It hurts more to keep a secret than to tell a secret, Mom. It cut deeper than to tell, because once they said the secret, it would bleed but it would heal the wound."

At kahit ramdam ni Elle ang sakit ng pagiging invisible ulit, alam niyang iba ang totoo sa likod ng closed doors. Habang naglalakad siya sa lobby ng building, bitbit ang folder ng reports, nakasabay niya si Ayah sa elevator. Tahimik sa una, hanggang sa magsalita ang babae. “You know, Elle…” ani Ayah, mahina pero matalim ang tono. “People notice things.” Napalingon si Elle, kinakabahan. “What do you mean?” Ayah smirked, bahagyang lumapit. “Secretaries don’t usually get that kind of attention. Meals, stares… Unless may something more.”

Mas lalong lumapit pa ito sa akin at hinintay ang sagot ko. I gave her warning and glaring shot. Napatikom naman siya ng bibig. Hindi ko siya sinagot dahil masyadong private ang tanong niya. And I kinda felt shy and uncomfortable talking it with her kahit kaibigan at pareho naman kaming babae. It's my first time and I wanted to keep it myself. Dahil iyon ang tanging huling alaala ko kay Sebastian. "I'm warning you, Kolin. Keep it as a secret," pagababanta ko sa kanya. But I know hindi niya naman sasabihin. I trust her.

“Ano sa tingin mo? Napakaganda ng lugar na ‘to, ano?” Nag-hum lang si Hector bilang sagot at saka lumingon sa kaniya. “Alam mo talaga bawat sulok ng siyudad.” Ngumiti siya at sumagot, “Secret base ko kasi ‘to.” Napahinto si Hector. “Secret base mo?” “Oo.” Yumuko siya. “Sa tuwing nag-aaway kami ng nanay ko, pumupunta ako dito nang mag-isa at nilalabas ko lahat ng sama ng loob ko dito.”

Past midnight na pero lahat ng ilaw sa opisina ko bukas pa rin. Pagkapasok ko, sinalubong ako ng tahimik na paligid—yung ganung katahimikan na parang nagbubulong ng mga lihim. Pinindot ko ang hidden switch sa ilalim ng mesa. Automatic na bumukas ang maliit na panel sa dingding—ang secret safe na ako lang ang may access. Mula ro’n, kinuha ko ang isang folder. Nakasulat: Project Osiris.

Tinigna ko siyang maupo mismong sahig, sa pagitan ng mga hita ko, at marahang hinawakan ang magkabilang kamay ko. Tiningala niya ako. Ang mga mata niya ay seryoso na ngayon pero nananatili ang lambing. Humugot siya ng malalim na paghinga, tila kinakapa ang mga tamang salita. “I have a secret room. The one I whispered you earlier. I know it is way to creepy for you.” Marahan niyang pinisil ang mga kamay ko nang maramdaman niyang nanlamig iyon.