Heavy Hearted Quotes Novels & Stories

Na kahit gaano pa kaganda ang mga bagay na ibibigay niya, hindi nito mapupunan ang kawalan ng kanyang pagmamahal at respeto? Kinuha ko ang kwintas at isinuot ito. Ang bigat nito sa aking leeg ay parang bigat din ng katotohanang tinatanggap ko: ako ay isang bagay lamang. Isang bagay na may halaga, ngunit walang puso.

Normal siyang lumihis at tumungo sa maraming bisita. Maybe I just overreacting. Hindi ko alam kung bakit bigla lamang ako kinakabahan. I don't really like it. Love bear all things, can endure any circumstances to flame a high burns. We both clapped our hands when the old man made his way onto stage. He gave us a meaningful quotes about love and life. And he also said that take life seriously cause you'll escape the heartaches within of it. Siya ang naging sumbungan at sandalan ni Ryker. He became strong for too long. A good grandfather and superior.

His lips lingered there for a second before he spoke softly, “You’re not bad. You’re just afraid to feel that sadness again—the pain of longing for your mother.” His words hit me harder than I expected. I closed my eyes and felt my heart clench. He was right. That’s exactly what it was. I wasn’t heartless, I was just afraid—afraid to remember, afraid to grieve again for something I thought I had already accepted.

Tuluyan na akong nanghina at binawian ng buhay. "BUTI pa sa inyo at nasa pribado kayong libingan. Kahit na hindi na kayo maalala ng mga kamag-anak niyo ay okay lang. May maglilinis pa rin sa mga damong tatakip sa lapida ninyo," bakas ang pait sa siinabi ko. Bumuntong-hininga ako upang alisin ang inggit na nararamdaman ko. Umiling si Heart nagpakunot sa noo ko.

My heart is now ruling over my mind kaya kahit anong paalala ko na magalit, na mapoot, ay mas namayani pa rin ang pag aalala ko sa halimaw na iyon. I sighed heavily nang tuluyang makarating. Nagpark ako sa isang bakanteng lote kaya sumunod naman ang sasakyang sinasakyan ng aking mga tauhan. At di pa man lang tuluyang nakababa ay inaatake na ako ng labis na kalungkutan at pangungulila. My heart is so heavy that I want to burst out in tears.

Ang kanyang mga salita ay tila isang bomba na sumabog sa aking harapan, nagdulot ng isang matinding kirot na nagpapahirap sa aking paghinga. "Oo nga," ang sabi naman ng isa pa, ang kanyang boses ay puno ng panunuya. "Baka naman kailangan na niyang magpahinga." Ang kanyang mga salita ay tila mga lason na tumutusok sa aking puso, nagdulot ng isang matinding kirot na nagpapahirap sa aking paghinga. Ang aking mga mata ay nanlalabo na sa luha. Ang aking puso ay tila sasabog na sa sakit.

Heart for a heart. And now that her heart wasn't on her anymore, it's a burden to me. The emotions stored inside it was clogging in my chest. It makes me sick. It suffocates me. They're so heavy. And it affects my own emotions too. I-I don't want them to see me in this kind of state and condition. I-I must remain my strong and fearful image on them. I-I need to. Because if I won't... *knock knock knock*

Hanggang sa mga oras na ito ay uma-alingawngaw pa rin ang mga katagang sinabi sa akin kanina ni Leo. Hindi ko matanggap sa sarili ko na sa isang iglap ay wala na ang pinakamamahal kong kapatid, na wala na si Lightning. The pain inside my heart is excruciatingly unbearable. Para akong pinapatay ng paunti-unti. Para akong kandilang unti-unting nauupos. Everything around me seems darker than charcoal, everything is gloomy and seems untouched by any light.

Looking back at my happiest memories feels like running fingers over old scars—some smooth and faded, others still raw. I once believed memories were like stars: distant, beautiful, untouchable. But I was wrong. Memories are bullets. Some just whistle past, leaving only echoes of fear. Others pierce clean through you, leaving you bleeding in silence. “Condolence, Anastasia.” “Anastasia, I’m so sorry for your loss.” “I’m sorry, truly.”

Ngunit hindi mapakalma ng mapayapang tanawin ang bagyo sa isip at damdamin ko. With a heavy heart, inangat ko ang hawak na papel habang walang tigil sa pag-agos ang mga luha sa pisngi ko. The words of my doctor still echoed in my ears, hunting my every thought. "May problema ka sa puso, Anya," the doctor said with a somber tone. "You need a heart donor immediately if you want a chance at survival."