Hinahabol Sa Panaginip Meaning の小説・ストーリー

Nagising ako kinaumagahan dahil sa masamang panaginip. Kinuha ko ang picture na nasa ilalim ng unan ko at kinakausap siya. "Hanggang ngayon galit ka parin sa akin mahal ko? The way you look at me sa aking panaginip ay parang gusto mo na talaga akong saktan para lang hindi mo ako makita, h'wag kang mag-alala hindi naman kita gagambalain kapag nagkita tayo muli. Hihingi lang ako ng tawad sa'yo, sa lahat na sinabi ko.

Hindi na ba ako lalayuan ng babae? "Maria, lahat ng panaginip ay kabaligtaran. malabo magkatotoo yung panaginip mo dahil hindi kita type okay. Sige na, bumalik ka na sa upuan mo at nang makapag trabaho na tayo pareho."

Humigpit ang hawak ng kambal sa magkabila kong kamay. "palagi kitang napapanaginipan. Sabi nila pag napapanaginipan mo daw ang isang tao. Namimiss kadaw ng taong 'yon. Naalala ka daw nun. At naniniwala ako doon. Dahil alam kong mahal na mahal mo ako. Palagi mong sinasabi sakin noon kung gano mo ako namimiss pag di mo ko nakakausap o nakikita hindi ba. Han, miss na miss na kita m-mahal ko.."basag ang boses ko ng sambitin 'yon..

“Kanina, bago ka matulog… sa panaginip mo.” Napakunot ang noo ko. “Ano? Paano mo naman nalaman ang panaginip ko?” “Eh kasi, sweetheart, binubulong mo pa nga pangalan ko habang natutulog ka.” Nanlaki ang mata ko. “Ha?! Hindi nga?” Tumawa siya nang malakas. “Joke lang! Pero aminado ka na, ‘di ba? Kahit sa panaginip mo, ako pa rin ang iniisip mo.”

Napalunok siya kaya napatitig ako sa paggalaw ng kanyang adams apple. “When I wake up, mawawala ka na. What a waste,” makahulugang sabi ko. Sa panaginip lang naman kasi ako sumasaya kaya lubos-lubusin ko na ang panaginip kong ito. “What do you mean—”

Ano nga ba ang aasahan ng dalaga sa ibang tao kundi ang husgahan siya, mataas man o mababa ang pinag-aralan ay walang pagkakaiba ang mga ito kung hindi ang unahing paniwalaan ang nakikita at naririnig bago alamin kung totoo nga ba ang lahat. Marahan siyang bumuntong-hininga at naghintay ng masasakyan, base sa text message mula sa kapatid ay maayos naman ang mga nangyayari ngayon sa ina ngunit hindi pa rin nagkakamalay mula kagabi.

isip ko. "Ha? Ah---eh?---nanaginip---kasi ako---na hinabol daw tayo ng Zombies---- Oo tama, Zombies --at sa panaginip ko ay iniwan mo raw ako kaya takot na takot ako dahil habol-habol ako ng mga zombies, huhu." utal kong pagsisinungaling, sana maniwala ka Pabida. Isip ko.

KABANATA 22 HUMIGOP ako nang isang malalim na hininga, bago ako nagdesisyong pumasok sa isang silid na nagsisilbing hintayan ng mga taong gustong bisitahin ang mga ka-anak nilang nasa kulungan. Ito ‘yung lugar na sinasabi nilang para sa mga taong makasalanan.

I CAN'T ACCEPT THIS! "panaginip lang to diba Dad? This is a nightmare right?. Please gisingin mo ako Dad. Ayoko sa panaginip na ito" mas lalo akong humagulgul sa bisig ni Dad. Hinang hina ko na. Hindi ko talaga matanggap ang kaganapan na ito. Ayokong tanggapin. Hindi ko ito matatanggap.

NAALIMPUNGATAN ako sa kasagsagan ng madaling araw. Pabalikwas akong bumangon habang hinahabol ko ang aking paghinga. Nanaginip kasi ako na may humahabol sa akin sa kadiliman at gustong patayin ang mga taong importante sa buhay ko. Meron daw akong tinatawag na lalaki pero hindi ko na maalala kung sino siya at ang lalaki na nasa panaginip ko ay walang mukha.