Novel & Cerita Hotel Room Quotes

"What happened?" Alexa was very curious, kaya marahan niya iyong binuksan at pumasok siya ng walang paalam. Ayaw naman niyang umalis at balewalain ang kanyang nasaksihan. Dahil paano na lang kung may nangyaring masama o di kaya ay mali ng pasok ng room si Louis. Alexa got inside, and she was surprised by how very spacious and luxurious the room was. That hotel is one of the most famous and top hotels in the City.

Ang lakas talaga ng apog ng lalaking iyon. “Hayaan mo na,” sabi niya matapos huminga nang malalim. “Magpapa-book na lang ako ulit ng bagong kwarto.” Napakagat-labi ang receptionist bago sumagot. “Paumanhin po, Miss Rufino… pero wala na pong available na kwarto sa aming hotel.”

So far and so good very accommodating ang mga staff ng naturang hotel. I found Lucchese Hotel where every corner exudes sophistication and charm. As I step through the grand entrance, the opulent decor and inviting ambiance envelop in a sense of luxury and tranquility. The culinary delights at Lucchese Hotel are a feast for the senses. Is not just a place to rest my head; it is a destination that captures the essence of indulgence, elegance, and unparalleled hospitality. Every moment spent within its walls is a testament to the art of luxury living, where every detail is crafted to perfection, and every guest is treated like royalty.

Nagtatakang sabay-sabay pang nasambit ng triplets. "Bi-birthday ng isa kong kaibigan at sa SOTEL namin naisipang magpaparty--" "Nang libre? Magpapaparty ng libre sa hotel without any peso na ibabayad. Naks, kasing kapal ng marmol ang mga mukha niyo. Tama hindi ba? Alam mo bang isa ka sa mga dahilan kung bakit nalugi ang hotel na iyon? Imbes na makatulong ka at makadagdag ng perang papasok sa SOTEL eh ikaw pa ang nagpapabagsak." Ang bawat salitang binitiwan ni Deiah ay puno ng galit. "Sa loob ng tatlong taon, nasilip ko ang lahat ng guest books na nagpapareserved ng mga kwarto, at halos kada buwan, sampung kwarto lagi para sa buong batalyon mong tropa ang inuukyupahan mo? Take note, ang PREMI

Nasorpresa si Liam at agad siyang nagtanong, “Anong pinto ng kwarto?” Napabulalas si Smith, “Ang pinto ng kwarto mo sa hotel! Room 2208 ng Hilton Hotel. Nasa harap na ako ng pinto mo at hinihintay kita buong umaga. Mr. Weaver, pakiusap buksan mo ang pinto at hayaan mo akong humingi ng tawad sa’yo nang harapan!” Tumawa si Liam, “Pero wala ako sa Hilton Hotel ngayon. Nakabalik na ako sa Oskia.”

Napakunot ang mga kilay ni Jay dahil ngayon lamang niya narinig ang tungkol sa ganoong hotel. Nagpaliwanag si Grayson, “President, ang hotel na ‘to ay isang lumang hotel sa loob ng Imperial Capital. Mayroon lamang silang hagdan para makapunta sa bawat palapag at ang mga kagamitan nila ay pangkaraniwan, pero mura ang presyo rito.” “Bigay mo sa ‘kin ang room number.” Sabi ni Jay. “9z17.” Nag-isip nang matagal si Jay bago niya sabihin, “Rentahan mo ang silid sa tabi nila. Lilipat ako roon ngayong gabi.”

Iniwasan ko na lang siya ng tingin at napasimangot. Is this what I think it is? ~•~ "Two rooms please," ani ko sa hotel counter. Si Lilith naman ay nakaupo sa sofa do'n sa Novotel Marseille Est Hotel Lobby. Pinagtitinginan siya ng mga lalaki tapos binebelatan niya isa-isa. Napakagago talaga. "Uhm sir, only one room is available with two beds." "Oh—" "Oy!" Napalingon ako kay Lilith. Mukha siyang maliit na batang pasulpot-sulpot kung saan-saan kaya napangisi ako sa kanya.

"what's the unit number?" "Room 546 po." Bumalik ang tingin ko sa receptionist. "Gusto kong makuha ang susi ng room 546," ma-awtoridad na sabi ko. "Ma'am, may I know kung kaanu-ano niyo po ang nasa hotel room na 'yon?" I rolled my eyes out of frustration. "Kailangan pa ba 'yon?!" walang timpi na tanong ko. Napangiwi ito bago ngumiti ng pilit. "Yes, Ma'am. We don't usually give to someone our costumers hotel room key for privacy."

Pero kung ang may-ari ng hotel ay mabilis siyang prinomote ang boss naman niya na ito ay ayaw, sa madaling salita inggit ito. “Para mapunta sa sa lobby ay dapat marunong kang makisalamuha sa mga tao.” Seryoso nitong sabi sa kaniya. “Don’t worry alam lahat ng mga ka-trabaho natin kung gaano ako kadaling maka-addapt sa environment na ito.” Straight na sagot niya dito ng walang pag-aalinlangan. Nang dahil doon ay hindi naiwasan ng ibang mga nasa loob ng room na mapatingin sa kanilang dalawa.

(Kailangan ko ng kwarto para sa isang linggo. Agad siyang nag-type sa computer at hinanap ang available na kwarto. "Möchten Sie ein Deluxe- oder ein Standardzimmer?" (Gusto niyo po ba ng Deluxe o Standard Room?) "Deluxe." sagot ko agad. Habang inaayos niya ang booking ko, pasimple kong sinulyapan ang paligid. Napansin ko ang ilang empleyado na maayos namang kumikilos, ngunit meron ding ilan na parang walang interes sa kanilang trabaho. Isa sa kanila ay abala sa kanyang cellphone kahit may guest na halatang nangangailangan ng tulong.