Human Shadow Novels & Stories

So, I never let go of her hand that I'm holding. Nanliit ang mga mata ko nang makita ko ang isang malaking table sa gilid. Kahit dim ang ilaw do'n, hindi ako nagkakamali sa nakitang pigura ng lalaking naka talikod sa amin ni Kolin. His built-in body. His posture. Lalo na ang panga nito ng tumagilid siya. It's Sebastian! Nagtatanong kong binalingan nang tingin si Kolin. I wanted to ask her what's going on.

Akala niya parang shadow na itong mawawala dahil nga tapos na at wala na pero parang nakasundo parin sa kanya ang aninong pilit niyang gustong mawala sa kanyang isip . "hindi ko sinasabing balikan mo agad iyang lalaking iyan beshy pero alam mo ba kung mahal mo ang isang tao ..Yung as in Talaga' handa kang sumugal sa nararamdaman mo .Handa kana bang magtiwala ulit?" pilit niyang kinapa ang kanyang nararamdaman ngayon .Lalo siyang sumimangot dahil parang ito na naman ang nararamdaman niyang kakaiba .

Since I'm having trouble falling asleep, perhaps it's just my hallucinations. Huminga ako ng malalim at naisipan na pumasok nalang ulit sa loob. Fortunately, before I knew what was going on, the hairs on the lower part around my neck rose up, and I noticed a shadow come out from my left side. Biglang nanlaki ang mata ko, sisigaw na sana ako sa pagkagulat, mabuti nalang at napigilan ko. Biglang nanginig ang mga paa ko, I don't know what to do. Should I jump out on the terrace? But that's the least option I wanted to do now. The shadow is slowly approaching me, and I'm still in shock.

Isang projector screen pala ang naturang cloth wall na nakapalibot sa pinaka-gitnang bahagi ng silid na ito. Sheena was on screen, tumatawa pa ito habang hawak-hawak ang camera. Ang unang video na ginawa nito ay kung papaano nito pinagtatawan at inutusan si Vera na gawin ang inuutos nito. Lumabas din sa screen na kakuntsaba nito si Moira. Nakita ko rin si Arnold.

Katherine Victoria Von Schmitt’s Point of View Habang nasa kalagitnaan kami ng aming pagkain, narinig ko ang pagbukas ng pinto. Kaya naman napalingon ako roon nang hindi ko inaasahan. Tumambad sa akin ang lalaking nakasuot ng plain black round-neck shirt, at black pants. Magulo ang kaniyang buhok, at may hikaw na gold sa kaniyang kaliwang tainga.

For a few seconds there was nothing but silence, a silence so loud it felt like it was pressing against my ears. Then, she stood up slowly and walked toward the window. She pulled the curtain back just a little bit, letting the morning light stream across half her face, while the other half remained in shadow. And for a split second, my heart stopped beating completely. Her shadow on the floor didn’t match her body. It was taller, thinner, and looked like it was wearing a hood, exactly like the figures I saw in my nightmare. My blood went completely cold inside my veins, parang naging yelo ito at huminto sa pagdaloy.

A shadow lingered at her door. A whisper seeped through the bars: “You can’t save them, Sophie. You can’t even save yourself.” Her heart pounded. She pressed her back against the wall, clutching Xavi’s photo like a shield. The shadow moved away, leaving silence behind. Sophie stared at the note, her hands trembling. The cliff edge loomed—was the perpetrator about to destroy them all, one by one, until no truth remained?

Sabi ng anino bago nawala nang walang bakas. Ang Shadow ay ang pinagkakatiwalaan ng Omnipotent Lord. Hindi alam ang tunay niyang pangalan at nacultivate niya ang kakaibang Hidden Path. Kahit na ordinaryo ang kanyang lakas, ang kanyang nakatagong kakayahan ay nakakatakot. Kung itinago niya ang kanyang presensya, kahit isang Nine-Power Macrocosm Ancestral God ay hindi siya maramdaman.

Nakita ko mula sa maliit na awang ng bintana kung paano ipinag-umpog ni Haven ang dalawang hitmen nang may sapat na lakas upang mawasak ang kanilang mga helmet. Thwip. Thwip. Thwip. Bawat bala mula sa kanyang baril na may silencer ay tumatama sa mga balikat at tuhod ng mga kalaban. Hindi siya pumapatay kung hindi kailangan; mas gusto niyang pahirapan ang mga ito sa pamamagitan ng pag-alis ng kanilang kakayahang lumaban. Iyon ang trademark ng isang Shadow Reaper.

Kaya naman imbes na aalis na siya ay lumingon siya. "I'm sorry, Sir. Huwag mo---" "Ano'ng ingay iyan, Shadow? Aba'y nasa tapat ka ng silid ko. Hindi mo ba alam na nakakadisturbo ka ng panaginip," tinig na nagmula sa loob ng kabahayan. "Keep on dreaming, Miss Adel. Masaya lang akong nakakita ng shooting star," mahinang tugon ng Shadow. Mahina man ang pagkasabi pero dahil sa gabi ay sapat na upang marinig ng naalimpungatan mula sa panaginip.