Silent Horror Mga Nobela at Kwento

"Horror movies ang pampatulog ko kapag inaatake ako ng insomnia." Napatingin si Sean sa TV ngunit nang makita ang close-up ng mukha ni Sadako - ang maputlang mukhang tanging mga matang walang pupil lamang ang nakabukas - agad nitong ibinalik ang tingin sa kanya. "Turn off the TV." Mariing utos nito. "Ha? Pero nanonood pa ako." Napangiwi siya. "Ayaw mo ba ng horror movies?"

nanginginig na pagtawag sa akin ni Mateo, kinagat ko ang labi ko at mas isiniksik ang mukha niya sa aking dibdib. Makalipas ang ilang sandali ay naging tahimik ang paligid. Wala ng mga putukan, walang boses ng mga lalaki at kung ano-ano man. Pero hindi ako umalis sa pwesto ko, hindi ako umalis gaya ng sinabi ni Kenjie. The silence that followed the gunfire was somehow far more terrifying than the bullets themselves. Everything around us became eerily quiet. The smell of gunpowder lingered in the air.

Hindi ko alam kong maiirita ba ako o magiging masaya dahil sa nakikita kong aliwalas sa mukha ng babaeng ito na tila ba kiti kiti sa likot sa labis na tuwang nararamdaman. In a minutes of driving no one dared to talk. Not in a way that there is a tension between us. The silence between us wasn't awkward but comfortable. Really comfortable that made me feel sleepy. Tinatapik tapik ko ang daliri sa manubela nang marahas na humarap sa akin ang katabi ko. Napataas ang kilay ko nang salubongin ako ng malapad na naman niyang ngiti. Hindi na yata siya napapagod at nagsasawang ngumiti pero ayos lang kasi lalo siyang gumaganda kapag ganyan ang vibes niya.

Death sentence. Nanginginig si Ingrid. And I knew immediately—she wouldn’t survive this moment. She stepped back. “I can’t…” And then I saw it. Her hand moved slightly. Toward something she shouldn’t touch. Fuck. Tumayo ako. “Stop.” Loud. Unexpected. Everything went silent. Even Afanas turned. Even him. Nanginginig ako, pero hindi ako umatras. For the first time… I stayed. Sinister’s eyes locked on me.

I looked around. No one saw. No one came. Just rain. Just shadows. I stood there. Frozen. Soaked in rain, blood pounding in my ears, mouth hanging open in a silent scream. The body on the ground wasn’t moving. Wala akong marinig kundi ang buhos ng ulan at ang tunog ng sarili kong hininga — mabilis, mababaw, parang ako’y malulunod. “Oh my God… what have I done?”

A. ELMSTREET "Oh, hell, I miss the 1984 first movie," I murmured, while moving on to the next. word. "Word with serial or maniac," I was about to write down the letters when someone whispered— "Killer," a man whispered, with emphasis and gravely ominous voice. Hindi ako nagbibiro, pero parang pang thriller and western horror movies ang vibe ng pagbulong niya It was like a slow motion. 'Yong tipong sasabihin sayo ng kasama mong huwag kang lilingon pero dahil pinoy ka, curious at medyo chismosa eh lilingon ka kahit bawal.

Ang akala ni Helen ay mapapahalik na siya sa malamig na yello pero mabuti nalang at nasalo siya ni Kurt . Nagkatitigan silang dalawa ng ilang segundo bago nila narinig ang hiyawan ng mga tao . "take care always" tumango nalang si Helen at mabilis na bumangon tulungan niya sana si Kurt pero nag alinlangan siya .

tanong pa nito. Marahan siyang umiling. “Hindi na. Baka kung ano pa malaman ko lalo akong hindi matahimik. Matitigil rin naman siguro ‘to.” “In fairness, ang choosy ng panaginip mo, sumusulpot tuwing umuulan. Parang iyong mga napapanood natin sa mga horror movies, iyong magigising ka mula sa bangungot tapos babalikwas ka ng bangon tapos sabay ulan ng malakas na may kasamang kulog at kidlat.”

Hingal na hingal silang dalawa na ipinikit ang mga mata. Hindi narin nila namalayan ang mga sarili na nakatulog na pala sila habang ganuon ang itsura nila, n*******d pareho at nakadapa habang nakadagan si Lucas sa likod ng nobya at kusa nalang natanggal ang pagkalalaki ni Lucas sa perlas ng dalaga.