Hunter นิยาย & เรื่องราว

Tunog ng mga kuliglig, huni ng mga ibon, lagaslas ng mga dahon, at tunog ng mga yabag namin ang tanging maririnig sa kakahuyan. Huminto kami nang matapat kami sa isang bahay na naiilawan ng liwanag na galing sa buwan. The Hardin ng Eden looked scary in this cold and dark night in the woods. Parang isang nakakatakot na haunted house sa isang horror movies.

Rogues can be bad or not but what I smell now are evil rogues. I vomited blood when someone hit me with a gun. Hunters are people who want to kill werewolves that are on the planet’s surface. They really work together huh. Sa sobrang sakim nila sa kapangyarihan talagang nag tulungan pa talaga sila. Shame on them kase mamatay lang din naman sila.

TAHIMIK NA nagmamasid si Aiden sa mga baril na kasalukuyang nakalatag sa kanyang harapan. Seryoso niyang sinisipat ang mga characteristics nito just by his naked eye. Napansin niya ang paghaploss ni Cydine sa katawan ng isang riffle na hindi pamilyar sa kanila. It’s a hybrid type of gun. You can use an specific stone impacts just the same like the real bullet. Nakalagay na rin sa chip na ‘yon ang kung ano ang gamit nito at kung ano ang mga kakayahan nito.

Nanlaki ang mata ko nang maglabas ng baril ang isang lalaki at itinutok ito sa kaniya kaya mabilis akong humarang doon. “Huwag!” I shouted as I covered him with my body. I raised my shaking hand as a sign of defeat and looked at the guys. I started to cry, lots of emotion is in my heart right now. Pain, terrified, confused, I have a lot of questions right now, and at some point, I am slowly accepting my end here. Tinignan ko si Math na ngayon ay puro dugo na ang mukha at halos hindi an maidilat ang isang mata.

Ang bawat panauhin ay bumaling kay Hunter, na noon ay kalmadong nakaupo, marahang pinapaikot ang baso ng kanyang whiskey. Dahan dahang ibinaba ni Hunter ang kanyang baso. Ang aura niya ay biglang nagbago mula sa pagiging tila naiinip na panauhin, naging isang mapanganib na predator. Ang lamig ng kanyang tingin ay sapat na para magpatahimik kahit sa pinakamaingay na tao sa silid. Tumingin siya kay Adan nang may mapait na ngisi. Isang tipid at nakakangilabot na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

Kumuha ako ng isa at napansing ito ang bala ng aming angkan. Silver bullet at nakaukit dito ang apelyido namin. Cadwell. Pinagmasdan ko ito ng mabuti and realized that this single bullet can make a vampire or werewolf weak. Ibinalik ko naman ito sa lalagyan nito bago tumingin kay Lolo. I never like using guns because it’s too loud. Pwede namang lagyan ng silencer ngunit bahala na.

Tahimik silang bumalik sa loob ng kombento. Kinabukasan ng hapon ay dumating na ang taong sinasabi ni Padre Antonio na siyang makakatulong sa akin. Isa itong matandang babae na sinasabi nila ay manggagamot daw na nagmula sa bundok Himalaya. Isang beses sa isang taon lang daw ito bumababa sa bundok at ngayon lang ay napilitang bumaba dahil na rin sa pakiusap ni Padre Antonio. At napag-alaman din namin na kapatid pala ito ni Padre Antonio.

Nangangalahati pa lang ng sindi ang tuyong mga kahoy nang mabulabog siya sa ginagawa dahil sa pamilyar na paghalinghing ng isang kabayo. Hindi na niya nalaman kung saan naihagis ang posporo. Agad nabuhay ang dugo niya sa katawan, dahilan para mabilis niyang marating ang labas ng bahay. Sumalubong sa kaniya ang matamis na halimuyak ng mga bulaklak, na siyang pumapalibot sa buong katawan ng kabayo. Nagsilbi itong palamuti kay Macky, habang ang lalaking may karay rito ay may isang palumpon ng mga rosas sa kamay.

Sakto namang pumasok sa bahay ang Tibetan mastiff na alaga ni Hector, naglalakad-lakad lang mula sa bakuran. Katatapos lang nitong kumain ng Kobe beef na dinala ni Renz, kaya busog na busog ito at lumabas lang para magpalakad-lakad at magpa-cuddle sa amo. Pero sino ang mag-aakalang pagpasok niya sa bahay, may biglang bumagsak na hotdog mula sa itaas?

sagot agad nito. “Dati kasi, mahilig na akong maghunting ng mga ibon sa gubat. Pumupunta ako ro’n, every weekends. Habang bitbit ang aking Airsoft Gun, nasa kalagitnaan na ako ng aking paglalakad sa gitna ng gubat ng bigla akong sinalakay ng Black-Maned Lions. Muntik na ako ro’n, akala ko ‘yon na ang katapusan ng buhay ko, mabuti na lang ginamit ko ang mga itinuro sa akin ni Master Nan, kaya napagtagumpayan kong patayin ang lion. After no’n nagulat ako na maraming naglabasan na isang tribo, na akala mo’y kakainin ako ng buhay. Syempre hinanda ko ang sarili ko, hindi ko nga alam no’n kung bakit sa daming gubat do’n pa talaga ako napadpad sa gubat na iyon. May mga pintura ang mukha nila, nakab