Romans & histoires I Forgot My Phone Password

Binuksan niya ang phone. At oo nga. Wala ngang password. Parang biglang gumaan ang loob niya. Mabilis siyang nag-type ng tanong sa memo bago ibinalik ang phone kay Ethan. [Tinawagan mo ba si Lucas at pinapunta mo para ibaba ako?]

Shet hindi ko pala nabigay! Pasuray-suray akong naglakad, ang totoo niyan naapakan ko pa nga ang binti ni Justin pero hindi man lang nagising. Nakarating ako ng pinto, tinipa ko ang password pero mali dahil dalawa na ang paningin ko, hindi ko na makita nang maayos ang number. Shit kapag namali ako ng limang beses ay hindi ito magbubukas kailangan ko pang tumawag ng personnel para i-reset ang password.

Alam talaga niya kung paano ako mas inisin pa. Tinotoo niya ang sinabi niyang papalitan niya ang password ko. Akala ko noong una hindi niya ginawa at nagbibiro lang siya, pero ilang ulit ko ng tinipa ang dating password ko, hindi ko pa rin iyon mabuksan at noong nilagay ko na ang pangalan niya, bumukas ang phone ko! Like what? And look what he did. Sinave niya ang number niya at iyon ang pangalang nilagay niya.

Ngunit naka-hide ang nilalaman no'n kaya kailangan niyang maunlock muna ang password bago mabasa ang mensahe. Kinagat niya ang ibabang labi at nag-isip kung ano ang four digit password nito. Maybe his birth month and birthday? Inilagay niya ang buwan at araw kung kailan ito ipinangak, ngunit wrong password lamang ang lumabas sa screen. Kinagat niya ang ibabang labi at muling sumubok, inilagay niya ang kaarawan niya, ngunit wrong password na naman. Sinubukan niya ang kaarawan ng kambal, ngunit wrong password din.

May kung ano akong nararamdaman na nagsasabing ito ang dapat kong gawin. Mabuti na lang at naiwan yung laptop niya. Kaagad kong kinuha iyon at binuksan. Nakakapagtaka, my password iyon hindi gaya ng cellphone niya. Sinubukan ko ang birthday niya, ang birthday ko, o ang anniversary namin pero hindi gumana. Sa huling pagkakataon ay sinubukan ko ang birthday ni Ferlyn, ang sa wakas ay nabuksan ko iyon.

I got up from bed and quietly grabbed the phone. Ini-on ko ito, ngunit nadismaya ako ng makita na mayroon itong password. Sinubukan ko itipa ang date ng aming anniversary, sumunod ay ang birthday namin, pero wala sa mga ito ang gumana. Bumagsak ang aking mga balikat, hanggang sa mahagip naman ng aking tingin ang kaniyang laptop na nasa gilid lamang ng maliit na sofa rito sa loob ng aming kwarto.

Nagising ako dahil sa matinis na tunog ng telepono. ~kring kring kring~ Dahan-dahan akong bumangon sa pagkakahiga at napagtantong nakabalik sa penthouse ni Joshua. ‘Paano ako nakabalik?’ “1004. Iyan ang password ng cellphone mo. Iniba ni Jeonghan ang pin, pati na ang contact names ng bago mong cellphone.” ‘Ang boses na ito…’ Tumingin ako sa lalaking nakatayo sa malapit.

Kung gaano siya naging katawa-tawa sa loob ng maraming taon. Dahil sa sobrang abala nitong mga nakaraang araw... O baka dahil nasanay na siya sa numerong iyon... Nakalimutan niyang palitan ang password. At ngayong malapit na silang maghiwalay... Ginamit pa rin ni Erik ang sarili nitong kaarawan para buksan ang kanyang cellphone. Wala nang mas nakakahiya pa kaysa roon.

Pero hindi ko na siya pinakinggan at kinuha ko ang phone ko at nagulat ako sa phone ko dahil ito ang phone ko nung highschool pa ako. "Teka nawala na ito dati ha..." "Alam mo nag-aalala na ako sa 'yo." Binuksan ko ang phone ko at kakailanganin 'yun ng password. "Anong password ng phone ko, Ranz?" Napakunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. "Luh, nakalimutan mo na?" "Magtatanong ba ako kung di ko nakalimutan?" Napahawak naman siya sa noo niya.

Ang isa sa mga screen ay namula, ibig sabihin ay may bagong mensahe na dumating. Lumapit siya at nakita ang bagong mensahe sa teleponong may namutlang screen: I missed you, I come to find you. Hindi na nabasa pa ni Sierra ang ilan pang mensahe dahil namatay na ang telepono. Agad na kinuha ni Sierra ang telepono, pinindot ang power button, at namula ang screen, ngunit nawala na ang mga mensahe sa notification bar, kailangan ng password o fingerprint para mabuksan.