I Thought It's A Common Possession Novels & Stories

I always feel that my things are not mine anymore; they're sharable. "I like this T-shirt, Mom. The reason why I bought this T-shirt is because I like it. But now, you're siding with her kahit na mali siya. Kukuha din ako sa gamit mo o kaya sa gamit ni Daddy because I like it, and huwag niyo akong pagagalitan ha," inis kong wika kay Mommy saka tumayo at nagsimulang maglakad palabas ng kwarto ko. I hate this life.

Ito ay walang katulad ngunit wala naman kahit anong nandito kung hindi cactus. Tanging kakaiba sa lahat. Ano iyon? Ang lahat ng tao ay mayroon nito ngunit hindi madalas nakikita. Kung gano’n, hindi lang ito isang ordinaryong bagay, ito ay palaisipang dapat kong sagutin. Ang sabi ni mommy dati, kami ni Eliza ang kaniya kayamanan at walang makahihigit sapagkat kami ay hindi magagawang ipalit sa anumang bagay.

Paano kung may makakita sa amin? As far as I remember, hindi naman ‘to private property. Bundok ‘to. Of course, no one owns it. Sinundan ko lang din naman kasi siya nang hamunin ko siya nang pasimple. We’re both using a big bike, though. Since hobby ko lang naman ang makipagkarera, there’s nothing wrong. Friendly race nga lang sana ‘to, pero napunta kami sa ganito. “But the dumbass you named were the one who’s pleasuring you right now using his finger, woman.”

mas mabigat na ang boses ni Travis ngayon. Iniisip ba ng lalaki na susulotin nya ang kayamanan nito? Eh ni wala nga sa utak nyang ni piso ay humingi sa lalaki dahil natuto syang kitain ang pera at hindi hintayin na tamaan sya sa ulo ng kayamanan. Bahagya siyang tumango, pero halatang hindi kumbinsido. Napabuntong-hininga si Travis, “I don’t share what’s mine,” paliwanag nito, mas mabagal na ngayon ang pagsasalita. “I’m possessive with my things… especially if it’s something personal.”

Tahimik kaming dalawa sandali. Pero hindi awkward. Mas delikado pa nga yata sa awkward. Kasi komportable. At doon ako natatakot. Bigla siyang tumingin sa hawak kong juice. “That’s mine.” Agad kong niyakap lalo ang juice. “Possession is nine-tenths of the law.” “Interesting.” Napataas kilay siya. “So magnanakaw ka nga?” “Borrower.”

That thing called common. In despite of all wickedness and lies, nobody can deny the fact that everything and people that goes around, in and out of one person’s life became the part of him. That the same ideas happened to him. Kahit anong sama ng kaniyang atensiyon kaya siya namasukan sa Hotel Uno, hindi pa din ibig sabihin noon ay ganoon na siya kasama. Na ganoon na siya kabitter para kamuhian ang lahat.

Walang pag-aalinlangan na sumagot si Marcus, "Ito ang sabi ng ibang tao. May pagka possessive akong tao at hindi ko gusto ang iba na hinahawakan ang aking mga gamit. Kapag may humipo sa mga gamit ko, mas gugustuhin kong sirain at bumili ng bago kaysa hawakan muli." Naisip ni Beatrice ang sofa at mga kasangkapan sa dati niyang tahanan at naunawaan niya ito kaagad.

Hindi ako dapat na kabahan dahil kahit ang ibang tao ay nakikita kung gaano ka-dead na dead sa akin ang asawa ko. May mga tao na ayaw ang pagiging possessive, ang dahilan ay nasasakal daw sila. Pero sa tingin ko ay kailangan lang nilang mag-usap dahil ang pagiging possessive ay bunga ng sobrang pagmamahal.

na dating pormal at laging may distansya ay tuluyan nang napalitan ng isang possessive ngunit napakalambing na kasintahan. "Seryoso ka ba talaga sa sinabi mo sa media kanina?" mahinang tanong ni Aria, habang pinaglalaruan ang kuwelyo ng polo ni Liam. "Na sa akin ang trust fund? Na ako ang may-hawak ng kalahati ng Vance Enterprises?"