Ikaw Nalang Ang Katabi Novels & Stories

A tear drops through the side of my face as I place my hand on my stomach as a certain thought crosses my mind again. Mr. McKenzie, it is done. My eyes widen as I remember the most important detail. I grab Angela’s hand and look at her with hope in my eyes. “My baby…. What happened to my baby”

Hindi ko alam kung namumukhaan ba niya si Jimin dahil kanina pa litong-lito ang titig niya sa katabi kong lalaki. I looked at Jimin beside me, nasa bintana ang tingin nito at halos magsumiksik roon. Mukha siyang libang na libang habang pinapanood ang maberdeng daan patungo sa aming hacienda. Paminsan-minsan ay nagtuturo din ito at lilingon sa akin upang ipakita ang tinutukoy niya.

Tanging ikaw lamang ang aking iibigin Walang ibang hiling kundi ang yakap mo't halik Tanging ikaw lamang ang aking iibigin Walang ibang hiling kundi ang yakap mo't halik Tanging ikaw lamang ang aking iibigin ~*~ We have reached the mall and we are currently inside the cinema. My classmates are sitting upstairs but since there are no more chairs, Gio and I are sitting on the lower part of the cinema but in the last row. It's a bit cold inside the cinema but I have a jacket.

" naiinis na singhal ko pa'ng muli. Subalit sa halip na masindak ay humagalpak pa nga ito ng tawa. *eZymSeXy_05*

Kabanata 9: Sa Kinabukasan, Ako Lamang ang Isipin. Ibinaba nito ang ulo at kumunot ang noo nito. “Ano?” Kinagat niya ang gilid ng labi niya at nanatiling tahimik na parang may iniisip. Pagkaraan ng ilang sandali, kinausap siya nito sa tono ng pagkonsulta. "Hindi ba natin pwedeng ibunyag ang tungkol sa kasal natin?"

Nasa hagdanan na siya sa ibaba ng mansion ng maabutan ko siya. "Tabi!" singhal ko na ikinagulat niya kaya muntik na siyang matalisod. Hmp! Buti nga!! " Sungit mo naman. Parang kanina lang kung makapang-angkin ka parang totoo" sabi niya kaya nagpanting ang tenga ko roon.

Strict kuya kumbaga. Kanina pa din siya tahimik. Magsasalita lang siya kapag itatanong niya kung saan ko gustong pumunta. Natatakot ako na baka basta na lamang niyang itigil ang sasakyan at itapon ako sa labas sa inis. Nakakailang tanong na kasi siya pero wala akong matinong maisagot. Hindi naman ako mahilig gumala lalo’t gabi. Ngunit kalmado pa din naman siya. O baka pinipilit niya lang na maging kalmado para hindi niya ako masaktan. “Ikaw ba? May gusto ka bang pumuntahan?” when I turned to look at him, I saw how sad his smile is. Napakagat ako ng labi sa kuryosidad. “Doon na lang tayo.”

Agad kong sabi, "sarap mong batukan at hampasin ng Nota na may haba ng 8.9 inches bakla ka." Napatahimik lahat ng nasa tabi namin pati sa paligid dahil sa sinabi ko. Ang lakas pa naman ng pagkakasabi ko nun. Nagtataka rin ako bakit lahat sila nakatingin sa likod ko, samantalang si Riyo at sam ay nanlaki ang mga matang napatakip sa bibig.

Ako nga pala si Nick, bagong lipat sa katabi mong apartment. Tinur niya yung pintuan sa kabila. Hindi ko alam ang aking isasagot. ""Ah ganun ba? Yung dating naka tira diyan, patay na ngayon."" ""Huwag ka namang mag biro."" ""Seryoso ako."" ""Ah ganun ba, oo nga pala."" Inabot niya sa 'kin ang plastic topper ware. Tinignan ko ito at nalamang menudo ang nakalaman.

ngumiti ako sa kaniya ng kinakabahan. "Can I seat here beside you? Para may katabi ka! Hindi ka talaga nila tatabihan dito dahil mga team likod 'yang mga 'yan." tanong niya sabay dinilaan 'yung mga tao sa likod at tinawanan siya ng mga ito. Mukha siyang isip bata. "No problem." pagsang-ayon ko sa kaniya. Wala din naman akong magagawa kahit na ayaw ko. Isa pa, hindi ko naman pag-aari itong classroom kaya wala akong karapatan na hindi siya paupuin.