Ang Mabangis Na Langgam Novels & Stories

Special Chapter 1 “Ang Pangakong Hindi Bibitaw Maagang nagising si RaiLen. Hindi dahil sa tilaok ng manok. Hindi rin dahil sa sikat ng araw. Kundi dahil sa kakaibang kaba sa kanyang dibdib. Marahan siyang bumangon mula sa higaan. Nilingon niya si Jorge na mahimbing pang natutulog sa kanyang tabi. Tahimik. Payapa.

Mukha yatang nabigla. Bumangon ako at balak kong maligo muna. Kahit kasi malamig ang klima sa Baguio, pakiramdam ko nagla-lagkit ako. Pwede na ngang gamitin pag-prituhan ng manok. Napako ang tingin ko sa sofa nang makita ko na may dress roon. Sa ibabaw noon ay isang sticky note. Kapag may sticky note, kilala ko na kung kanino iyon galing.

One Night with the Boss - Chapter 10 MASAMA pa rin ang sumpong ni Liam hanggang sa makarating sa malapad na bungalow-style one-storey house na nakatayo sa isang malawak na lote. Ang lokasyon ay luma pero kilalang subdibisyon sa Manila. Nanatili namang walang imik si Abigail habang nasa biyahe. Pumikit siya para maipahinga ang mga matang nanghahapdi.

Marahan niyang hinihimas ang malambot na karne sa baywang niya. Puno ng matamis na halimuyak ang dalaga sa kanyang yakap. Huminga siya ng malalim sa buhok niya at medyo lasing ang ekspresyon nito. "Anong pabango ang kadalasan mong ginagamit at bakit napakabango?" Bakit ang bango ng hininga niya. Sa sandaling lapitan siya nito, nakaramdam siya ng hindi maintindihang ginhawa.

mabilis kong dagdag “Tama ang prinsesa, tayo na dali!” Nagmamadali kaming tumakbo ng hindi nagpapamalas ng ingay upang ‘di mabisto ng mga kalaban na narito kami. “May natagpuan kami dito, narito din ang kanilang mga kabayo. Siguradong nasa malapit lang sila.” “Tayo na! bilis halughugin niyo ang buong kagubatan” Naririnig ko ang kanilang mga usapan dahil hindi pa masyadong malayo ang aming natatakbo.

naguguluhan niyang tanong. “Well.. Yung lugar samin.. Medyo maingay at matao. Kahit na ganitong oras, puno pa rin ng mga tao sa lansangan. Maririnig mo ang iba't ibang ingay mula sa mga taong naguusap at naglalakad. Marami ring ilaw. Pero kung ako yung papipiliin, mas gusto ko dito. Simple at hindi ganun karami ang tao.”

Masaya akong kumakain ng maasim na mangga sa itaas ng puno. My sweet haven was distracted the moment I heard an angry and loud voice from a woman. Rinig ko ang pagtatalo ng dalawang pamilyar na boses papalapit sa kung saan ako. Maasim na iyong mangga pero mas lalong nangasim pa sa panga ko habang pinapakinggan sila. "Huwag mo na akong lalapitan!"

Tumatawa lang nang mahina sa tabi ko habang nakasandal pa rin ako sa balikat niya. Parang wala siyang balak gumalaw. Parang hinahayaan niya lang akong mataranta at mas lalong nakakagulo 'yon kasi sa pagitan ng tawanan ng mga kaibigan namin, sa pagitan ng ingay ng bus at ng maagang araw na unti-unting sumisilip sa mga bintana naramdaman kong may mga pusong hindi talaga marunong maging simple.

Manila bay lang naman kasi ang napuntahan ko at malayong malayo ang itsura nito kaysa doon. Itim ang buhangin at tubig, hindi isda ang lumalangoy kundi basura at dumi. Hindi rin maaliwalas dahil maging doon ay magulo at marahas ang makikita. "How it so nice to be here." "And you can go back here anytime you want Hope." Nagugulat kong nilingon si Gideon at ang handlebar. "Bakit ka nandito sino ang mag mamaneho?" "Auto pilot."

Seriously? Hindi ko na lamang ito sinagot and just shook my head then took a bottle of lambanog nang maubos na naman ang laman ng baso ko. Marami pa naman nito sa mesa kaya tiyak na hindi nila mauubos ang lahat ng 'yon.