Bakit Nanganganib Mawala Ang Dugong Novels & Stories

May himig pagmamaktol pa sa huli niyang tinuran. "Sus, tara na nga! Kumain na muna tayo para mabawasan 'yang sama ng loob mo." Nagpatianod naman ito kaya't mabilis rin kaming nakarating sa isang restaurant. I'm about to order the food nang bigla naman'g tumawag si Molly. "Kuya, where are you?" Kaagad na bungad saakin ni Molly. "Bakit?"

There is nothing more beautiful than the way the ocean refuses to stop kissing the shoreline, no matter how many times it is sent away Habang pinagmamasdan ko ang malinaw na dagat ay nahagip ng mga mata ko ang mga kaibigan ni Baste. They're now topless. running and chasing each other like a child in the sea. Binaba ni Baste ang dalang plato sa upuan at tumayo. Nag h***d na rin 'to at nagmamadaling tumakbo sa dagat. Yumuko 'to at kumuha ng mga buhangin sabay tapon sa mga kabigan niting nasa dagat. May natamaan sa mata at mga napamura kaya agad na hinabol ng mga 'to si Baste na agad ring tumakbo.

"Ayoko. Ikaw na lang." "Sayang. Sayang na sayang. Pag nakita mo ang mga lalaking nagkikisigan. Ang babango na parang sanggol, nako! Baka tumulo ang laway mo. Ang sarap kagatin, ang sarap panggigilan." sunud-sunod na himig ni Annica na kinikilig pa. "At pag yumakap sayo, akala mo mababali ang tulatod mo. Pag humalik, aray ko! Kasarap!"

minsan nagagamit ko rin pala yung utak ko. Nagsimula nanh bumuka este gumalaw ang bibig nya kaya dali dali king pinagmasdan yun at ang mukha nya ay tinignan ko saglit at mukhang galit sya dahil nakakunot ang noo nya! Parang sinasabi nang bibig nya na 'BAKIT KASE ANTATANGA NYO?!',Ayan ang sinasabi ng bibig nya base sa galaw ng labi nya!

"Huwag mo na akong lalapitan!" Nagtago ako sa likuran ng mas maraming dahon para hindi mahagilap ng kung sinong mata. I hid thoroughly but my ears almost stretched out to hear what they were to argue. Kumapit ako sa puno para maayos na makaupo sa sanga at hinigpitan ang hawak sa mangga para i-secure iyon. Bakit ba sila rito nag-aaway at sa oras pa ng pagkain ko?

Nang madampi sa pisngi ni Mira ang mansanas, di niya napigilang magsalita ng malakas. "Kaloka naman tong apple na to! Ano ba talaga to, mansanas o melon?! Bat ang laki naman?" Reklamo niya na parang batang naganguso at nagmamaktol. Pati ang kanyang partner ay napangiti na din, para kasing naiimagine niya ang nguso nito habang nagrereklamo. Nang naring nila ang kanyang reklamo, natawa silang lahat.

Tanong ko dito bahagyang naguluhan. Binalingan niya ang dagat at kitang kita ko ang pag-igting ng panga niya kaya nangunot ang noo ko. "I wanted to watch the sunset but I saw an angel sleeping peacefully here and didn’t even mind if someone might saw her." Angel? Tama ba ang pagkakarinig ko o hindi ko lang masyadong naintindihan ang sinabi niya.

gago "Can you eat first because I don't feel like talking about those things yet." Ang gago siya pa tong walang gana. "Wow-" mabilis niya akong sinubuan ulit kaya agad ko ng inagaw sa kanya ang mangkok kaya lang ang ibang sabaw ay natapon sa dibdib ko buti nalang at hindi na masyadong mainit. "Tanga tanga kasi" napayuko ako at tinitigan ang natapon na sabaw sa dibdib ko pati sa kumot na nakabalot sakin.

"Kamusta ang boung bayan." "Sa lakas ng bagyo... pasalamat ka walang namatay. Pero ipinapangamba ko sabihin sa'yo ang tungkol sa kagubatan ng iska. Sa dami ng nakakulong na masasamang multo humihina na ang barrier nito. Lalo na ngayon... mahilig sumabay sa gulo ng bagyo ang mga multong hinahayaan mo lang ——." "Tss. Malaya? Dino, pinapain ko lang sila."