In The Philippines Novels & Stories

“Mama,” sambit ni Gem sa kanyang tabi. “Where are we?” Nilingon niya ito at nginitian. “We’re in the Philippines, baby.” “What country is that?” tanong nito at humikab. “Is it in Europe?” “It’s in Asia,” bagot na sagot ni Blue.

Tugon niya kaya bahagya akong tumango. — “Touchdown, Philippines.” Isang maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang dahan dahan kong nilalanghap ang pamilyar na simoy ng hangin. Kabababa ko pa lamang mula sa eroplanong sinakyan ko. And now, I am finally here. Back in the Philippines. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling maglakad sa paligid ko.

"Mommy! I'm excited to go to the Philippines!" Russlan ran over me and wrapped me with his cute hands. Tiningnan niya ako sa mga mata at ngumiti. Last night, Logan and I talked about going back to the Philippines. He said, he would make up everything with me so that we could live again just like before. "That's good, baby! You know what? The Philippines is really a nice place. Including-"

plain na ani ni Nile na hindi maiwasang mag-alala ni Agnes sa banta ni Marko. "Hindi ba masyadong mapanganib kung gagawin nga ng gago na 'yun na kunin ako ng puwersahan? Hi-hindi mo kaya ang taong 'yun ng ikaw lang, hindi ba may dalawa kang kasama dito? Nasaan sila?" "They are in the Philippines, there are so many things that they should do in underground society." sagot ni Nile na mas lalong ikinapag-alala ni Agnes.

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

Alam kong mamamatay tao ang tingin niya sa akin ngayon but still… “Why did you bring him here in the Philippines? Does his life in danger in America?” Sinubukan kong kalmahan ang aking tinig. Inalis niya lang ang pagkakahawak ko sa kaniya at nagpatuloy sa paglalakad palabas.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

she answered while staring at the ceiling. “So you’re in the Philippines right now, huh? And you didn’t bother to tell me? Really, Chandria? Wala ka bang mga magulang na naghihintay sa ‘yong pag-uwi rito? Kung hindi ko nakita ang article na ilang linggo na pala ang lumipas, hindi ko malalamang na sa Pinas na pala ang nag-iisa kong anak?” mahabang lintiya ng kanyang ina.

Philippines, is it? Tumingin si Rhett sa kanya kaya nama’y ngumiti lang siya rito at humugot ng malalim na hininga. “Tintanong kasi nila kung saan ipadidiwang ang kaarawan nila. Sinabi kong sa Pinas.” He nodded his head and kissed the top of Rora’s head. “Yes, baby. We’re going to the Philippines to celebrate your birthday.” “Comment appelle-t-on la langue parlée aux Philippines, papa?” muling tanong ng bata. [translation: What do you call the language spoken in the Philippines, Daddy?]

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita."