Novelas y relatos de Society In The Philippines

pagpapalusot ko "Kaya nga diba mas dapat pumunta ka. Malay mo pagpunta mo doon ay maging okay ka. Duh" Saad ni ate na pinigilan ang sariling wag mainis sa akin "WELCOME TO LAS CASAS FILIPINAS DE ACUZAR" masiglang bati samin ng tour guide Naisipan kong sumama nalang talaga hindi dahil pinilit ako nila mommy na sumama o di kaya mababagot lamang ako sa bahay kapag hindi ako sumama, kundi dahil gusto ko ng kasagutan.

Sumama pa ito sa pilipinas para hindi sila maghiwalay, ngayon bigla itong aalis at walang kasiguraduhan ang pagbabalik? And the worst is, mas pinili nito ang pangarap nito kesa siya? How pathetic. Nagtungo siya sa bar at doon nalang lulunurin ang sarili sa alak. Paano na siya kapag wala na ito? Sino na tatakbuhan niya sa mga bagay bagay? Nasanay siya eh, nasanay siya sa buhay na kasama ito. But at the end iiwan lang sya nito.

Napatango naman ako ng mahina sa sinabi niya. It has been ten years… My life in the Philippines was never easy. Ang dami kung pinagdaanan. I was the one who fed myself, worked for my education and settling in marriage at the age of eighteen was a disaster. A catastrophe that made me who I am today. Broken and vague. I scoff and play with my hands as it trembles with coldness. "what for?" I laugh feebly. Niyakap ko ang sarili ng mas lalong lumamig ang hampas ng hangin. Living near the coastal is always been my dream. Sitting in front of the ocean tonight just restore my energy to continue life tomorrow despite how unruly it would be.

Ngunit hindi ko alam kong ano ang gagawin ko para maka takas dito. Sa tingin ko, madaming sinabe ang mama ko sa kanila tungkol sa akin. Sigurado ako nagsisinungaling ang magulang ko para lang makumbinsi sila na pakasalan ako. Mitra clan is a very well-known clan here in Philippines, subrang layo namin sa kanila. Hindi ako nababagay sa kanilang social status, yes dati mayaman kami ngunit hindi ganun ka yaman kompara sa yaman ng Mitra clan.

Nagtagpo ang aking dalawang kilay habang nakatingin sa gawi niya at hinihintay ang sunod niyang sasabihin. He laughed. “Of course, sila pa rin ang ikinasal. Nagpakasal sila bago pa ikasal si Mom sa iba. A secret marriage here in the Philippines where divorce is not really legal. Dahil dito sila nagpakasal, sigurado silang hindi kaagad mawawalan ng bisa ang kasal nila kahit na paghiwalayin pa sila ni Lolo.”

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.

He save himself nang ipaalala niya sa akin ang sinabi ko a months ago, then naalala ko nga kung ano ang iniisip ko sa mga araw na yun. Philippines commoner Colleges are still in low state of the Art Facilities na napupunta lang sa basura ang pinagpapaguran makuhang salapi ng mga tao. This is unfair, and turns into a sh*t of corruption in this country. Maunlad sana ang bansang to kung marunong lamang ang nagpapatakbo na magpahalaga sa mga mamayanan niya. Let's face the fact na some Government are so damn selfish!

"Ang Interpol ay malapit na rin sa coordinates na ito kung hindi tayo mag-iingat." "Hayaan mo silang maghanap," sagot ko. "Sa oras na malaman nila kung nasaan tayo, huli na ang lahat. Ang mga ordinaryong tao sa Pilipinas na minarkahan natin? Sila ang magiging unang henerasyon ng aking bagong mundo. Isang bansa na kontrolado ng aking teknolohiya. Walang pulitika, walang rebelyon. Kontrolado lahat mula rito."

Iniwan ko siya roon para maglinis ng buong bahay. Hindi pa ganoong sibilisado ang probinsya ng Quezon. Halos lahat ng nakatira dito, pagsasaka ang ikinabubuhay at ang iba pa nga ay napipilitang makipagsapalaran sa Maynila, dahil iniisip nila na doon maraming opurtunidad na naghihintay sa kanila. Pero sa kabila niyon, makikita ang pagtutulungan at pagpupursige ng bawat tao rito.