National Territory Of The Philippines นิยาย & เรื่องราว

It's so casual, like a simple date. We headed to the place where our first dinner happened. The Bellini's, maybe I'll look at this day na parang nililikha lang uli naming ang nakaraan. Everything went smoothly, it was like a dream. After eating dinner, tinanong ako ni Alen kung gusto 'ko raw ba makita ang dagat. To be honest, I want to pero hindi ganoong maganda ang mga dagat dito. Maybe I would love to view the sea in the areas of Pangasinan and Cavite. Someday I will.

Napayuko ako sa oras na iyon. "Miss, tell me your nationality? which country are you from? so we can report and assisst you to your embassy." Sabi ng head ng mga doctor sa akin that time. Nilalapatan niya ang sugat ko habang tinatahi. "Philippines." Tipid na sagot ko rito. "Hmm, okey. Let we check it. Please give us your details, someone will fill up for you. Okey?" Tumango lang ako sa sandaling iyon.

sambit pa nito at patuloy kami sa paglalakad. "Hahaha, ok." "Yeah, You know what ang Pilipinas lang walang mandatory military training, far from the other countires like Korea, USA and many more." sambit niya at papumunta kami ngayon sa mga Batang sundalo na nag p-push up.

At tila proud pa sila sa kanilang pangongopya ng sagot. Makikita na sa napakalaking monitor ang pwesto ng bawat Pangulo. 35 34 33 32 31 30 Macao 29 Mongolia 28 Hong Kong 27 Laos 26 Myanmar 25 Philippines 24 Brunei 23 Timor- Leste 22 21 20 19 18 17 16 15 14 13 12 11 Taiwan 10 Singapore 9 Vietnam 8 Malaysia 7 Cambodia 6 China 5 Japan 4 Indonesia 3 North Korea 2 Thailand 1 South Korea Mula sa ika-26 na pwesto ay nakuha ng prime minister ng Thailand ang ika-2 na pwesto. Hindi pa rin nababago ang pwesto ng dating nangunguna.

MANILA, PHILIPPINES TAGUMPAY na ngiti ang gumuhit sa labi ni Alessia nang tumuntong ang kanyang mga paa sa loob ng NAIA. She made it this far. Kinailangan niyang bumili ng dalawampung plane tickets patungo sa iba-ibang destinasyon sa mundo para kahit paano ay ma-delay ang paghahanap sa kanya. Although they would trace her here in the Philippines sooner. Sisiguraduhin niyang hindi iyon magiging madali.

Pagkamulat ng aking mata ay kita ko si Louis na masayang nakangiti, hindi ko rin maiwasan na ngitian din siya. Tumingin ako sa kalangitan, sa lupa, at sa bawat sulok nito kahit open field ito dahil ito ay babaan ng mga eroplano, iisang bansa rin naman ito. I am finally back in The Philippines.

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

Hindi naman niya maiwasang hindi tumingin sa bawat nadaraanan namin. "Mommy all buildings here is so high just like in London!" mangha niyang sabi. "Yes baby, halos pareho lang naman pero mas marami kang makikitang building sa other country unlike here. Dito pa lang sa Manila ang maraming building because this is the capital of the Philippines, that's why." pagpapaliwanag ko naman sa kanya. "Pero may building rin po sa ibang place dito sa Philippines?" "Off course baby."

Sa susunod na taon, 1916, ipapasa ng kongreso ng Estados Unidos ang Philippine Autonomy Act o ang Jones Law. Ito ang magbibigay sa mga Pilipino ng kalayaang magsarili at pangako ng pagkakaloob ng kasarinlan sa Pilipinas sa lalong madaling panahon kapag nagkaroon na ang bayan ng isang matatag na pamahalaan.

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’