Inocente の小説・ストーリー

เธอไม่ควรคิดถึงลิ้นสากแสนหยาบโลนของคนโรคจิต “พอเถอะอร...หยุดคิดเรื่องนี้ซะ อย่าลืมสิว่าเธอเป็นเหยื่อ เธอไม่ได้สมยอมซะหน่อย”

“คำพูดของคุณตอนนั้น มันเหมือนคำสาป มันทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวและไม่กล้าที่จะรักใครเลย แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิด ฉันไม่ควรใส่ใจคำพูดของคนอย่างคุณเลย ฉันควรมีความสุขกับชีวิตที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบของฉัน เพราะคนที่เหมือนจะเพอร์เฟคอย่างคุณ ก็มีความน่ารังเกียจอยู่ในตัวเ องเหมือนกัน คนเห็นแก่ตัวที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเงิน” หมอมินทร์หน้าชา “ใช่ ผมก็ไม่ได้ดี แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณ”

ฉันไม่กล้าตอบอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลงอย่างระมัดระวัง เหมือนคนที่ทำผิดที่ต้องการหลบซ่อนจากความผิดพลาด เฮ่อซือเหยียนไม่ชอบเห็นฉันมีบาดแผลอยู่ต่อหน้าเขา

ล้ว "ขอตัวนะคะ " ดุจดวงใจเดินเข้ามาในห้องเก็บของส่วนตัว แล้วเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน รถมอเตอร์ไซด์สีชมพูหวานจอดที่ด้านหลัง แต่เธอก็ไม่ได้กลัวอะไร รองเท้าผ้าใบสีเทาเข้ม คู่ใหม่ ที่พี่ชายซื้อส่งมาให้ ทำให้คุณหมอสาว ที่อยู่ต่างจังหวัดห่างไกล แต่ยังคงดูแพงทั้งตัวอยู่ ตลอดเวลา

“หนูก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ คุณแม่สบายดีนะคะ” “สบายดีจ้ะ” “จะอ้อมโลกทำไม พูดออกไปตรงๆ สิ” เสียงของบิดาที่ดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ทำให้ภัคธีมาต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน

let her go Shen Yi almost gritted his teeth and said this sentence. Those dark memories, after so many years, still not fade, even now, Shen Yi heart forever filled with hate. Five years ago, there was a headline in the city of M -- "18-year-old girl falls, dishevelled, reasons unknown. " Shen Yi rushed to the time, called Subai girl has been taken away by the criminal police team, leaving only a pool of blood on the ground. All the people are spitting on this girl. She must have acted indecently and brought it on herself. However, only Shen Yi know, Su Bai was the day before the sexual assault just do not want to jump off the building. And it was Su Wanqian who violated her! But he didn't

งดี "ก๋อโตดค้าบบ~" ผมสีน้ำตาลเข้ม คิ้วหนาเป็นทรง จมูกโด่งเป็นสัน เเก้มป่องอมชมพูธรรมชาติ ขนตายาวงามงอน ดวงตาคมสีมรกตดั่งนกเหยี่ยว ใบหน้าหล่อคมคายตั้งเเต่ยังเด็กเงยหน้าขึ้นมามองชายเเปลกหน้าด้วยเเววตาไร้เดียงสา จังหวะนั้นเองทำให้ทั้งสองได้สบตากัน ฟินน์น้อยจ ึงเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือไปชนผู้ใหญ่

ไค เคนชิน ย่างสามขุมไปยืนข้างหน้าศัตรู ระหว่างพวกเขามีเพียงโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ขวางเอาไว้ สายตาที่มองใส่กันต่างความรู้สึกกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งมองอย่างเคียดแค้น อีกคนมองอย่างสำนึกผิดแฝงไว้ด้วยความกระดากอาย “ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมมันเลว ผมสำนึกผิดแล ้วจริง ๆ” เป็นลูกผู้ชายผิดก็ต้องยอมรับผิด ไม่ใช่หาข้ออ้างมาแถเอาตัวรอด ทำแบบนั้นมันน่าอายยิ่งกว่า “คุณจะต่อยจะซ้อมผมยังไงก็ได้ผมยอมทั้งนั้น เพราะผมผิดจริง ๆ ตอนนั้นผมเมา พอโดนคำพูดยั่วโมโหผมจึงขาดสติขาดสามัญสำนึกที่ดี.. ผมขอโทษจริง ๆ”

เธอใช้ไม้อ่อน “แต่ความรู้สึกเจ็บของผม มันเอากลับคืนมาไม่ได้ และความรู้สึกดีๆ ที่มันเกิดขึ้นกับเทียนหยด ผมก็ห้ามไม่ได้เช่นกัน รู้อะไรไหมไนท์ ตลอดเวลาที่คุณไปเริงร่ากับชู้รัก มีแต่เทียนหยดที่คอยอยู่เคียงข้างผม ดูแล ให้กำลังใจ และทำทุกวิถีทางไม่ให้ผมรู้ว่าคุณนอกใจ!”

หมอนายมีมาสก์ปิดปาก อยู่ในชุดเขียว ส่งกำลังใจให้ฉันผ่านสายตา ฉันพยักหน้า เพราะเริ่มเบลอ เริ่มเบลอแล้วจริง ๆ “คนไข้ รู้สึกอะไรไหมครับ”