Novel & Cerita Inocente

กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีข้นไหลทะลักมาตามข้อมือ เมื่อต้อมจิตจงใจใช้ใบมีดเหล็มคมกรีดลงที่ข้อมือตัวเอง “คุณน้อม! เกิดอะไรขึ้นคะ เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้!” ป้าพร้อมเคาะประตูพร้อมกับส่งเสียงเรียก เป็นห่วงคนในห้องมากที่สุด นางรู้ว่าน้อมจิตเสียใจมากที่ถูกหักหลัง โรคที่น้อมจิตเป็นอยู ่อาจจะทำให้เธอทำร้ายตัวเองก็ได้

“การุณย์ การุณย์” พอไม่ได้ยินเสียงตอบรับก็ผงกหัวขึ้นไปมองน้อง เห็นการุณย์ใส่หูฟังและกำลังมันกับการต่อสู้ในเกมอยู่ เกื้อกูลจึงถอนหายใจแล้วลุกเดินออกจากห้องไป พอดีกับที่คุณพรประภาเปิดประตูห้องนอนออกมาดูเหมือนกัน

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น เห็นสีหน้าของภูพิงค์แล้ว จิราเลยอธิบาย ​“โรคต่อต้านสังคม ไม่รู้สึกผิด เวลาทำความผิด ยึดเอาตัวเองเป็นหลัก ไม่รู้จักผิดถูก...ฟังแล้วอาจจะรุนแรงมาก แต่ยัยหนูยังเป็นแค่เริ่มต้น แกมีแนวโน้มแบบนั้น ฉันกำลังพยายามที่จะปรับหลาน แต่ก็มามีย ัยปราณ แกเลยยิ่งแสดงอาการชัดเลยว่า แกต่อต้านและถึงกับคิดจะทำร้ายน้อง”

อินทุอรเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ รีบพิมพ์ตอบกลับพัลวัน อร : “ขอโทษค่ะคุณภาคิน! อรส่งผิดค่ะ ตั้งใจจะส่งหาเพื่อนแต่ดันกดผิดช่อง ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ”

"หนูปลอดภัยดีใช่ไหม แบตหมดหรือเปล่าแม่โทรหาก็ไม่ติด” "ค่ะแม่แบตโทรศัพท์มาเรียมหมด ขอโทษนะคะที่ทำให้แม่ต้องเป็นกังวล"

กอบกุลบอกอย่างคนเข้าใจโลก ทำให้เอมมาลินสบายใจขึ้น “แต่เท่าที่เอมเห็น คุณลุงเป็นคนแก่ที่ดูมีความสุขมากเลยนะคะ” “กว่าจะมีวันนี้ได้ลุงก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน เคยทำผิดแบบร้ายแรงมาก่อน ซึ่งมันเป็นความผิดที่ลุงไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ มันก็เลยทำให้ลุงมีแต่ความรู้สึกผิดอ ยู่ในใจตลอดช่วงเวลาหนึ่ง กระทั่งลุงได้มีโอกาสชดเชยความผิดของตัวเองนั่นแหละ ลุงถึงได้รู้สึกว่าความรู้สึกผิดในใจมันเบาบางลง”

เอกอุทานตาโต เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขดังขึ้นทั่วทั้งรถ แม้แต่คนขับรถยังพลอยยิ้มไปกับความซื่อบริสุทธิ์ของนายน้อย คนใหม่ คฤหาสน์หลังงามเบื้องหน้ากำลังจะกลายเป็นสถานที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ของเด็กชายผู้เปลี่ยนจากดินสู่ดาวเพียงชั่วข้ามคืน

น้ำคำหยาบคายดังออกมาจากริมฝีปากหนาได้รูป องค์อินทร์ คำฝอย หรืออินทร์ วัย 22 ปี ที่เพิ่งเรียนจบเมื่อสองวันก่อน เธอเป็นนักศึกษาจบใหม่ที่ยังว่างงานแต่ก็ต้องมาเจอเหตุการณ์ร้ายๆ แบบตอนนี้ในวันที่มาเลี้ยงฉลองเรียนจบกับกลุ่มเพื่อนที่ผับดังในย่านหนึ่งของกรุงเทพฯ ตอนนี้เธอ ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทำไมชีวิตถึงได้ซวยอะไรแบบนี้ มาเจอกับคนถ่อยต่ำช้าเช่นนี้ได้ เธอก็ทำบุญใส่บาตรทุกเช้า ทำไมบุญกุศลไม่ส่งผลให้ชีวิตเธอเจอแต่คนดีๆ เลย ทำไมต้องส่งคนบาปดั่งเดรัจฉานมาให้ได้พบเจอ

ใบหน้าทั้งสองเห่อร้อนแดงด้วยไฟสวาทพร้อกกับความเขินอายที่กำลังปะทุล้นออกมานอกอก สองมือน้อยของพุฒิตาไม่รู้จะจัดวางไว้ตรงไหน อยากจะผลักไส แต่ร่างกายกลับแอ่นเด้งเร่าตอบสนองชายแปลกประหลาดที่เพิ่งพานพบกันครั้งแรก แม้แต่ชื่อเธอก็ยังไม่รู้จัก แต่เขากลับรู้จักชื่อเธอและเหม ือนรู้จักเธอเป็นอย่างดีด้วย “ข้าชื่ออามาร์ จำไว้ว่าข้าชื่ออามาร์ ยอดทูนหัวของข้า อื้ม...หวานเหลือเกิน” อามาร์รู้ความคิดความสับสนวุ่นวายในใจของนางทุกอย่างจึงเงยหน้าขึ้นจากความสวยฉ่ำแฉะมาเอ่ยบอกตอบและนั่นทำให้พุฒิตาตกใจจนอามาร์ต้องยกยิ้มมุมปากแล้วพูดต่ออีกครั้ง

ทั้งสองใช้เวลาตลอดบ่ายอยู่บนเตียงกว้าง บางครั้งบางคราอินน์ก็ลากเธอไปริมขอบเตียง ใช้พื้นที่ขอบเตียงให้เกิดประโยชน์ [1] Innocent แปลว่า ไร้เดียงสา, ซื่อบริสุทธิ์, ไม่มีพิษมีภัย [2] intensive แปลว่า แรง, ละเอียด, คร่ำเคร่ง, หมกมุ่น, หนาแน่น, เข้ม