Inside Out Quotes Joy Novels & Stories

I'm sure pinandidirihan na nila ako. "Just be patience Grace, remember patience is a virtue," sabi ni Joli, but I just rolled my eyes up and down. Be thankful Lyn. I consider you as one of my closest friends. I think she's suffering something right now, that we need to find out what's that something hmmm.

” Padabog nitong pinatay ang hawak na phone at muling ipinasok sa kaniyang bag. “Salamat po,” sabay yuko ko dito bilang paggalang. “Oh, siya! Aasahan ko Joyce iyang sinabi mo ha? Pasalamat ka at mabait pa ako sa inyo kahit na ilang beses na itong ginagawa ng tiyahin mo,” aniya na walang ka rea-reaksiyon ang mukha. Saka ito umalis sa aking harapan at tuluyan ng lumabas ng gusali.

May iba pa rin na hinahanap ang puso ko. "Joyce, kailangan mo nang uminom ng gamot, dahil anong oras na hindi ka pa rin umiinom. Alam mo naman na kailangan mo ito diba?" Tiningnan ko naman ang gamot na hawak-hawak niya. Tumango naman ako bilang sagot sabay ngiti ko. Inalalayan niya akong humiga sa kama matapos ko itong inumin. Ilang segundo lang parang nakaramdam ako ng pagkahilo hanggang sa tuluyan na akong mawalan ng malay. MARK STEVE YOUTAN POV:

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Bihis na bihis na ito. Natigilan ako at hindi na nakapagsalita pa ng makita kong tumalikod na ito at naiwan akong puno ng pagkadismaya. Napabuntong-hininga ako.Kakain nanaman akong mag-isa ngayon.Nakakalungkot. Pumasok ako sa trabaho na bagsak ang mga balikat.Parang bigla ring sumama ang pakiramdam ko. "Hoy! ke aga-aga parang pasan mo na agad ang buong mundo," puna ni joy habang papalapit ako sa working station ko.

Napansin ko ang bahagyang lungkot na dumaan sa mga mata niya, ngunit pinagsawalang bahala ko na lang. "Hanggat maaari sana ay habaan mo ang pasensya mo sa kaniya. Dahil alam kong alam mo naman na ang ugali ni Zafy. Shes so innocent and of course sensitive. She been through a lot, but she keep on going. So please Justine, dont be her another battle to fight for. Be her inspiration and support her instead."

Maging siya ay hindi alam kung bakit ayaw niya na mawala sa kanyang paningin ito. "Iyan ang tanging hiling ko na kapalit sa pagtulong sa kapatid mo, ang manatili ka sa tabi ko." Mahinahon nitong turan habang nakatingin sa hawak na papel. Mangatwiran pa sana si Joy nang bumukas bigla ang pinto at niluwa niyon ang galit na mukha ni Jinky. "Wala ka nang oras sa akin pero sa babaing iyan ay mayroon?" Duro ni Jinky kay Joy.

Kinuha ni Joy at tiningnan ang pangalan sa labas. "Okay. Makakaasa ka." sagot nito. Ngumiting may halong lungkot ang mukha ni Lyn. Kahit papaano ay nakahinga siya ng malalim. Malumanay niyang pinikit ang mata. "Sa pagkakataong ito, mababawasan ang iisipin ko at matatahimik na ako." Sambit niya na kinatingin ni Joy sakanya.

Naririnig pa niyang pahayag ng Ginang at di niya maiwasang mapangiti habang inaalala ang sinabi nito. "'Sabihin mong nananaginip lang ako!", mula sa tahimik na pag inspection ay sa wakas nagsalita rin si Joy. May bahid na sama ng loob ang himig nito ngunit di naman niya masisisi ang kaibigan.

I smiled and uttered goodbye mentally. I couldn’t help but grin from ear to ear as we made our way to my car. Holding Nala’s hand, I clung on tightly, not wanting to ever let go. It was a moment of pure joy and excitement, and I couldn’t contain my happiness. Emotions are like a massive ocean; I have found myself swimming in the depths of adoration. Every beat of my heart whispers her name, as if it were a love song composed solely for her. Her presence illuminates my world, painting it with vibrant hues of joy and contentment. Like a delicate butterfly, she has gently landed on the petals of my soul, and now I find myself unable to imagine a life without her.