Inner Pain Quotes Novels & Stories

--- --- "Afraid?" Mahina kong ulit. --- Tumango siya. --- "I wanted a world where you would never suffer." --- --- Napapikit ako. --- Dahil naiintindihan ko. --- Pero hindi ibig sabihin na tama. --- --- "Pero Daddy..." --- Nanginginig ang boses ko. --- "A world without suffering isn't a world without pain." --- Huminga ako. --- "Sometimes suffering teaches people how to care."

Pinikit ko na ang aking mga mata, baka pagod lang ako kakaisip sa mga bagay na hindi ko naman dapat pinoproblema. "Hindi mo naman kasalanan na mahirap ka, eh, hindi din niya kasalanan na mayaman siya. Alam mo, love has no limits. So ano, hindi ka susuka pero susuko ka? Pfft! Dapat binabaligtad mo rin ang mga sinaunang kasabihan ng magulang mo...hindi mo kasalanan na nabuhay kang mahirap dahil mamamatay kang mayaman...gano'n dapat. Mindset ba?" Nanatiling nakapikit 'yong mga mata ko kahit ang totoo ay hindi ako makatulog. Maya-maya narinig kong may tinatawagan si jaq sa cellphone niya dahil sa messenger ring tone.

Salita ko at nagbigay ng bayad sa waitre. Wala akong pakialam kung pagtitinginan man ako ng mga tao roon. Lumabas ako ng club na hindi iniinda ang sugat sa aking kamay. Nagmaneho ako pauwi ng bahay. Pumasok ako sa aking kwarto at doon nahiga sa sahig. Napatingin nalang ako sa aking kamay na naliligo na ngayon sa dugo. Hindi ko namamalayan na umaagos pa rin pala ang mga luha ko sa aking mata. The cure of pain is in the pain. You will not feel the physical pain, rather than the emotional pain.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Next time na lang. Rheinn: Ge. Napatitig na lang ako sa screen, medyo nairita at na-hurt sa inasal nila. Seryoso? Yung reply nila, parang mga walang paki sa buhay ko! Ang cold, ha. Ni hindi man lang tinanong kung bakit ako binantayan nang husto o kung okay lang ba ako. Haiisst. Sabagay, busy din naman talaga sila, pero ang lungkot lang na kung kailan kailangan ko ng kausap para makalimot sa gulo, parang mag-isa na naman ako sa mundo.

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

Ganitong sakit pala ang ipinaparamdam ko kay John sa tuwina dahilan para makagawa siya ng isang malaking pagkakamali sa akin. Ayaw ko nito. Ayaw ko ng ganitong pakiramdam dahil masakit at paramg pinipilipit ang puso ko. Sobrang sakit na halos hindi na ako makahinga sa pag-iyak. Please, can someone take this pain away fom me? Ayaw ko nito. Masyadong masakit at hindi ko kaya ang ganitong klaseng sakit. Please. Please, someone take this pain away. It damn hurts. It truly hurts. Napaluhod na lang ako sa sobrang sakit na nararamdaman ko at napahagulgol ng iyak.

Minuwestra ko sakanila na iwan muna kami at iyon nga ang ginawa nila. Umusog ako sa gilid na bahagi ng kinauupuan ko para mas makalapit sakanya. "No one knows the pain more than someone who owns it," panimula ko. "Hindi kita maintindihan dahil hindi ko naman alam ang pinagdaanan mo. And you're right. Wala akong alam dahil hindi ko pa nararanasang magmahal. I'm really sorry kung pinilit kita na iwasan siya. Mahirap 'yon, alam ko. Mahirap pala talaga."

Wala sa sariling naitanong ko iyon kay Vander at huli na para bawiin iyon. "I had, couple of times." Sagot nito sa akin at tinapunan ako ng tingin at ibinalik kaagad ang tingin nito sa daan. "Sorry." Hindi ko alam kung para saan iyon. Sorry dahil nagtanong ako at baka maalala nito ang sakit? "It's fine. Love will not grow ponder without the trials." Sagot nito sa akin. Hindi na ako umimik hanggang sa may natanawan ako sa di kalayuan. May mga naka-uniporme na fatigue at may mga dalang baril ang mga ito.

Heart POV Masakit ang katawan ko , pakiramdam ko merong nakadagan sakin. Gusto kung imulat ang mga Mata ko pero Hindi ko kaya. Gusto kong igalaw ang katawan ko pero Hindi ko rin kaya. "Hon! Kaylan kaya sya magigising". Gusto kong imulat ang aking mga Mata. May mom is here. Buhay ako pero bakit Hindi ko mabuksan man lang ang mga Mata ko. Gusto kong magsalita pero Hindi ko maibuka ang bibig ko.