Inside Out Quotes Joy Mga Nobela at Kwento

sabi nito na hindi pa hinuhugot palabas ang k*****a nito sa loob ko. "You don't have to say sorry to someone you love, don't say sorry for loving me, Jethro dahil bukal sa loob mo ang minahal mo ako,” hindi ko napigilang maiyak sa kaligayahan ng sa wakas ay kapwa na kaming malaya sa pagkukubli ng aming damdamin para sa isa't isa. "Oh, Jayda, my love, I am the happiest man alive.I can't resist to take you again, so please allow me, my love," sabi pa nito na tila musika sa aking pandinig.

Pinagbuksan kami ng pinto papasok sa loob ng Organisasyon at una kong nakita ang mga kasamahan kong nag-aayos ng mga gift packs na sa tingin ko ay kanilang ipamimigay bukas. Nang makita kami ni Joy ay agaran itong lumapit sa amin bago kami binigyan ng isang maliit na ngiti. "Atlas wants to say sorry if he didn't answer to any of your messages and calls 'cause he's busy." Ani Joy na nakatingin sa akin. Umiling-iling ako sa kanya. "No, it's okay. We understand." I then smiled at her. I saw, from the side of my eye, how Gizelle rolled her eyes at Joy. Napakunot ang noo ko roon. Hanggang ngayon ay may galit pa rin ba siya kay Joy?

galing sa puso kong pagpapasalamat sa kaniya. “Sa’yo rin, Ate. Sigurado na proud din Siya sa ‘yo.” natigilan ako nang sabihin niya iyon. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin sa sinabi niyang iyon sa akin, ako kasi ay alam ko sa sarili ko na disappointments lang ang palagi kong naipapakita kay God. “Hindi tayo sigurado riyan, Love Joy…” iyon lamang ang lumabas sa bibig ko at nag-iwas ng tingin.

Siguro dahil alam kong lahat ng ginagawa kong ‘to—lahat ng puyat, pressure, at pagod ay hindi lang para kay Azael. Ginagawa ko ‘to para sa sarili ko rin. Para maramdaman kong kaya ko, na hindi lang ako ‘yung babaeng nasa likod niya. Ako din ang babaeng kayang tumayo sa tabi niya. Kaya kong tumayo sa sarili kong paa, kaya kong magtagumpay sa trabaho ko, at kaya kong maging proud sa sarili ko kahit hindi niya ako hawak sa kamay. Habang nagta-type ako ng email, napansin kong nakatingin sa akin si Joyce. Nakangiti siya, sabay sabing, “Aba, mukhang sanay ka na sa gulo, ah?”

how could i be happy? For Sensui i stay being nurse... smile in every patients, but i can't smile anymore... "P-Poy... p-please wake u-up already. I c-can't smile anymore i-if you stay like t-these, i love you Poy kaya wake up na already... p-please Poy." I said before my eyes get blurred by my tears and all get black. ( TWO WEEKS PASSED )

I heard him sighed. "Wait for someone who can love you wildly not only behind the locked doors but even infront of the whole damn world." Lumapit siya sa akin habang titig na titig sa mga mata ko. I saw anger in his intense eyes or maybe it's just the alcohol? Tumawa ako at tumingala sa langit. "Lord, baka naman!" I shouted and grinned. "Know your worth, Joy..." aniya. Unti-unting nawala ang ngiti ko sa labi. My eyes started to burn.

“Nakahanda na ang agahan ninyo sa labas. Ngunit parang kailangan muna namin kayo bihisan.” “Eh?” Parang tanga kong tugon. Hangang sa tuluyan na binuksan ni Joy ang isang pinto, at lumingon sa akin. “Andito lang Madam Yao ang napakalaki mong Walk-in closet.” Na mas diniin niya ang salitang napakalaki.

Ang isa sa dalawang lalaking kaibigan ni Neri. Hindi ko naiwasang makadama ng galit sa aking narinig. Ngunit hanggang ganito lang ang kaya kong gawin. Ang magalit na lamang sa aking isipan. At dahil hindi ako makapag-concentrate sa aking ginagawa dahil sa pinipigil at hindi makalabas na galit ko ay hindi sinasadyang natabig ko ang malamig na pitsel na may laman na juice at natapunan si Joy na nakasandig sa babasaging mesa. "Ano ba?! Nananadya ka ba?" galit na sita ni Joy sa akin. "Mayaman ka nga pero tatanga-tanga naman!"

“Then… I’ll give you my answer.” Biglang lumiwanag ang mukha niya. Parang bata na nakatanggap ng paboritong laruan. Agad niya akong niyakap nang mahigpit. Napapikit ako habang nasa yakap niya. Sa pagkakataong ito… Sigurado na ako. I will choose my own happiness. Jaine's POV Nagising ako na halos wala akong saplot, nakahandusay sa sahig. Pagmulat ko ng mata, nakita ko sa tabi ko si Mr. Santos… hubad din.

The kind that rebuilds you, slowly, tenderly, until you recognize yourself again. I turned to look at them Aaron’s calm smile, Azi’s unstoppable laughter and my heart swelled with something too big to contain. Gratitude. Joy. Maybe even healing. “I love you,” I said quietly, more to the moment than to anyone in particular. “Both of you. Always.”