Instant Mommy Novels & Stories

Binalitaan niya kaagad ang Mommy niya tungkol sa first night niya sa ospital ni Mason. Ngayon, nakauwi na siya. Dumiretso siya sa main door. She twisted the knob but it was locked. She pressed the bell and yawned but the door swung open. Midnight opened it for her so her initial reaction was to smile. "Good evening," she greeted, "Disinfected na ako. No worries. I've changed my clothes na," imporma niya rito dahil baka nandidiri ito sa kanya.

Ngayon, parang natural na lang ang tawanan namin habang namimili ng gamit ng mga kambal. Sila ang madalas kong kasama—sa pagbili ng damit, crib, bote, at kung anu-ano pang kailangan. Kapag napapagod ako, si Mommy ang nag-aalaga sa akin, pinapaupo ako at pinapahinga. Si Mommy naman, lagi akong pinapatawanan kahit kinakabahan ako sa paparating na panganganak.

nakangiti kong sagot habang palakad-lakad dito sa garden. "God, ang baby ko! Sure na ba talaga iyan? I mean nakapagpatingin ka na ba sa doctor? Kumusta ka? Kumusta ang pakiramdam mo! God, parang bigla akong nag-aalala sa kalagayan mo! Alam ko kung gaano kahirap ang mga unang buwan ng pagbubuntis at hindi ko maimagine ang hirap na pagdadaanan mo anak! Bakit ang aga mo namang nagbuntis? Dapat enjoy ka na muna eh!' mahabang sagot ni Mommy! Hindi ko tuloy mapigilan ang mapahagikhik dahil sa sinabi niya! Lumalabas na naman kasi ang pagiging over protected niya sa akin at kahit nga langaw ayaw niya akong padapuan!

Nakangiting tugon ko rito. Mayamaya ay dumating ang assistant ni Mommy na may dalang snacks and drinks. "Is it true that you're pregnant with your first child?" Ipinilig ko na lamang ang sariling ulo. Hindi ko akalaing kalat na kalat na pala na buntis ako. "Gusto ko sanang i-sekreto muna ang pagbubuntis ko kaya lang mukhang alam na pala ng buong mundo." Naiiling kong sagot dito.

Kikay interrupted kaya sinamaan ko siya ng tingin. “Ayokong kumain,” pagmamatigas ko. “Kung hindi ka lang buntis binato ko na sa’yo itong hawak ko na cell phone,” mom warned angirly losing her patience on me. Humiga ako sa kama at tinalikuran ko siya. “Bahala ka mamatay diyan sa kwarto mo!” Galit na sigaw ni mom at malakas na sinara ang pinto. “Huwag mong papakainin iyan!” Dinig ko na sigaw ni mommy.

I know that she will come to me when she's ready to open up. Mamaya pa darating si Ismael kaya nagdesisyon akong maligo muna. I also made a glass of milk since I need its nutrients for my baby. Nasa kalagitnaan ako nang pag-inom dito nang tumunog ang doorbell ng unit ko.

natatawang tanong niya sa house manager nang marinig ang palahaw ng sanggol sa nadaanan nilang nursery. "Bagong admission ang sanggol na iyan. Bunga raw ng panggagahasa kaya ayaw palakihin ng sariling ina." Nagkatinginan sila ni Ymir. She can't blame the mother of the baby. Kapag nakita siguro nito ang sanggol ay bumabalik sa isip nito ang masalimuot na karanasan at mahirap paghilumin ang trauma lalo na kung kulang sa support system ang biktima.

Regular check-up every month sa unang trimester para mamonitor ang kondisyon. Habang pinapaliwanag niya, napapikit na lang ako. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. “Calista…” mahina ang boses ni Mommy habang hinahaplos ang likod ko. “May baby ka na.” At doon ko naramdaman ang bigat ng lahat. Isang bagong buhay ang nasa loob ko—isang parte ng akin, at parte ni Levi.

the only thing that she remembers is his touch and his smell who's like alexander's touch and smell. "first time moms always got that reaction... but i am happy for you and your future family with Mr. Monaco, you guys will have a very beautiful family and babies." nilahad nito ang kamay sakanya to congratulate her. Kaylee wants to be happy, really but how can she when she's pregnant with a baby who's father she can't remember the face.

Hingi niya ng pa umanhin sa dalawa dahil sa hindi maganda ang trato niya dito. “Where’s your Mom?” “We grow up with Dado and Ninang. We are born in the critical condition, a premature baby who miracle alive, both. My Mom was comatose when she give birth to us, cesarean delivery. We are already one years old when she totally recover, we are happy that she fight to death but sadly she forgot about the time she met Daddy, even us. Dado, tell us that she's suffer to much pain because of my Dad. I love my Mommy so much! We love her because she's strong and brave woman, I really want to be with her and feel her love. Mo—”