Novel & Cerita Instant Mommy

Hinang-hina akong napasandal sa dingding. "Hindi pa nga! Pero kailangan ng mailabas ang babies sa kanyang sinapupunan. Pumunta ka na ngayun din dito sa hospital! Bilisan mo!" sagot ni Mommy. Hindi ko man ito nakikita pero ramdam ko ang pagpapanic sa boses nito. Lalo akong nakaramdam ng matinding kaba.

“Hindi reina. Empress.” Minsan habang naghuhugas ako ng baby clothes na bigay ng nanay ni Amara, napaisip ako kung kailan ako huling nagka-ganto. Yung tahimik lang, pero punong-puno ng pakiramdam. Sabi ko nga sa sarili ko, ang pagiging ama pala, hindi lang tungkol sa pagbibigay ng pera o tirahan. Ito pala ‘yung pagiging present. Yung kahit natutulog siya, pinapanood mo siya kasi hindi mo ma-express kung gaano ka ka-grateful sa kaniya. Kahit wala pa ‘yung bata, nagsisimula na ang pagiging magulang.

Pagkatapos ay lumingon siya para tanggapin ang bunsong babae na inabot ng kasamang midwife. Nang makita ni Celestine ang kaniyang anak na babae, ang lahat ng kabiguan, sakit, at emosyong binalot ng dusa nitong mga nakaraang araw ay instant na naglaho sa isang sekundo. “Baby ko, ang munting puso ni Mommy~” Idinikit niya ang kaniyang noo sa noo ng anak, habang malalim na inaamoy ang napakatamis na amoy-gatas ng bata. Sobra siyang nanginginig sa tindi ng pananabik.

Kaya naman ipinagpatuloy ni Mommy ang kaniyang sasabihin, at inabot pa ang aking pisngi. “Pero kahit na ganoon, ipapangako namin na nandito lang kami. Hindi kami mawawala. Hindi namin kayo pababayaan, at poprotektahan namin kayo sa abot ng aming makakaya,” aniya, habang nakatitig sa akin. “Kapag nahihirapan ka sa pag-aalaga, you can call us. Anytime naman ay available kami.” Humagikgik naman si Tita, hanggang sa naramdaman ko ang kamay niya sa aking puson. Parang pinakikiramdaman nila ang baby bump ko, kahit hindi pa masiyadong halata.

The moment the infant rested in her arms, a wave of emotion surged through her chest so strongly that it nearly stole her breath away. She stared down at the tiny face nestled against her, and everything else, the room, the pain, the exhaustion seemed to fade. The warmth of his delicate skin seeped into her palms, grounding her in the moment. His cheek, soft as silk, brushed lightly against her arm, and she felt tears begin to prick at her eyes. There was a weight in her arms, not just of the child, but of something deeper. The sudden, all-consuming responsibility of motherhood.

"Hindi naman sa may problema. Medyo narealize ko lang na tama ka. Noong umalis ang mommy ni Sebastian, ang unang pumasok sa isip ko ay kailangan kong triplehin ang kayod ko para hindi niya maramdaman na may kulang. Pero sa ginagawa ko, mas lalo ko pa palang ipinapakita sa kaniya na wala siyang kasama." Nakikinig lang ako habang nakatitig sa kaniya. Mas lalo ko siyang nakikilala ngayon. Hindi lang siya basta bilyonaryong suplado; isa siyang ama na takot na magkamali sa pagpapalaki sa kaniyang nag-iisang anak.

Binalitaan niya kaagad ang Mommy niya tungkol sa first night niya sa ospital ni Mason. Ngayon, nakauwi na siya. Dumiretso siya sa main door. She twisted the knob but it was locked. She pressed the bell and yawned but the door swung open. Midnight opened it for her so her initial reaction was to smile. "Good evening," she greeted, "Disinfected na ako. No worries. I've changed my clothes na," imporma niya rito dahil baka nandidiri ito sa kanya.

Ngayon, parang natural na lang ang tawanan namin habang namimili ng gamit ng mga kambal. Sila ang madalas kong kasama—sa pagbili ng damit, crib, bote, at kung anu-ano pang kailangan. Kapag napapagod ako, si Mommy ang nag-aalaga sa akin, pinapaupo ako at pinapahinga. Si Mommy naman, lagi akong pinapatawanan kahit kinakabahan ako sa paparating na panganganak.

"God, ang baby ko! Sure na ba talaga iyan? I mean nakapagpatingin ka na ba sa doctor? Kumusta ka? Kumusta ang pakiramdam mo! God, parang bigla akong nag-aalala sa kalagayan mo! Alam ko kung gaano kahirap ang mga unang buwan ng pagbubuntis at hindi ko maimagine ang hirap na pagdadaanan mo anak! Bakit ang aga mo namang nagbuntis? Dapat enjoy ka na muna eh!' mahabang sagot ni Mommy! Hindi ko tuloy mapigilan ang mapahagikhik dahil sa sinabi niya! Lumalabas na naman kasi ang pagiging over protected niya sa akin at kahit nga langaw ayaw niya akong padapuan! "Mommy, ayos lang ako! Hindi naman nila ako pinapabayaan eh! Natingnan na din ako ng family doctor at mamaya or bukas pupunta kami sa obygyne

Nakangiting tugon ko rito. Mayamaya ay dumating ang assistant ni Mommy na may dalang snacks and drinks. "Is it true that you're pregnant with your first child?" Ipinilig ko na lamang ang sariling ulo. Hindi ko akalaing kalat na kalat na pala na buntis ako. "Gusto ko sanang i-sekreto muna ang pagbubuntis ko kaya lang mukhang alam na pala ng buong mundo." Naiiling kong sagot dito.