Instinctively Novels & Stories

Sanay siyang asikasuhin ito, sagutin ang mga gusto nito, kahit instinctively lumalapit kapag may problema. Parang nakaukit na sa sistema niya ang responsibilidad na iyon. Minsan, hindi na rin niya ma-distinguish kung responsibility ba iyon… o kung ano pa. Pero tuwing lalampas si Elena sa linya na iyon, nauuna ang reaksyon ng katawan niya bago pa ang isip niya. Pagtanggi. Paglayo. At kung minsan, isang hindi maipaliwanag na resistance.

Hindi iyon inosenteng tanong; parang isang akusasyong tahimik na itinapon pabalik sa kanya. May bahagyang ginaw na gumapang sa kanyang batok. Hindi niya namalayang umatras siya ng isang hakbang, sadyang naglalagay ng distansya, na para bang instinct niyang umiwas sa isang mabangis na hayop. Mabilis siyang umiling, pilit na pinatatatag ang boses. “Hindi… hindi ko po iniisip iyon. Ang gusto ko lang maintindihan, kasi alam naman natin, kapag sobrang daming ‘coincidence,’ kadalasan may dahilan. I just want to know why.”

“Then why?” Hindi ako agad sumagot. Hindi ko pwedeng sabihin ang hinala ko. Hindi ko pwedeng sabihin ang tungkol sa mga boses sa alaala ko. Hindi ko pwedeng sabihin na may mukha sa litrato na parang may hawak sa leeg ko. “Instinct,” sagot ko. Matagal siyang hindi nagsalita. “Your instincts are expensive,” sabi niya sa wakas.

Ngunit sa kabila ng maayos na ayos ng lahat, nanatili akong alerto. Dahan-dahang umikot ang paningin ko sa paligid, sinisigurong walang detalyeng makakalusot sa akin. Wala akong ideya kung ano ang itsura ni EmNagui, kaya ang tanging aasahan ko lang ay ang instinct ko—ang pakiramdam na nagsasabi kung may kakaiba, kung may hindi tugma, o kung may taong hindi dapat naroroon.

Muntik na ako do'n ah! "Pag ako talaga natamaan, humanda ka!" banta nito kaya nanlaki ang dalawang magaganda kong mata. Hala! How did he know? Nakatalikod kaya siya! Humarap siya sa akin at tinaasan ako ng kilay. "Instinct." mayabang nitong sagot na para bang nabasa niya ang tanong sa isip ko. "Edi wow," bulong ko.