Instinctively Novels & Stories

Ang unang instinct niya ay umiling. Noon, sanay siyang itanggi ang lahat. Itanggi ang galit, itanggi ang selos, itanggi ang pagkadismaya. Mas madali noon ang manahimik kaysa ilantad ang marurupok na bahagi ng sarili. Ngunit ngayon, matapos ang maikling katahimikan, pinigilan niya ang lumang nakagawian at tumango. “Oo.”

Marahil ito ay isang masamang ideya. Bago ako makalabas, huminga muna ako ng malalim at pilit na inigalaw ang mga paa ko. Hindi ko alam kung bakit ako nandito o kung paano ako napunta dito, pero may magandang dahilan. Ang nakakatuwang bagay sa instincts ng isang tao ay palaging alam nito kung ano ang kailangan mo, kahit na hindi mo naiintindihan o hindi.

Ang bawat hawak at bawat paghalik nito ay parang hindi bago sa kanya, kahit malinaw sa isip niya na hindi dapat ganoon. Parang may bahagi ng sarili niya na kumikilos nang mas mabilis kaysa sa pag-iisip niya—isang instinct na hindi niya maipaliwanag. Ang bawat pagdampi ng kamay nito sa kanya ay may kasamang pamilyar na sensasyon na hindi niya maipako kung saan niya naranasan dati, pero ramdam na ramdam niya sa loob ng dibdib niya. At iyon ang nakakatakot.

Nahiya ang bagyo sa mood nito. Kung ilalarawan ang kilos nito ay p’wede nang ilahad ni Anne na katakot-takot na pressure ang kinailangan nitong suungin bago nakumbinsi ang sarili na sumalo sa hapagkainan. Napipilitan lang talaga ito kanina na sumabay sa kanya. Hindi yata ito pinapatahimik ng konsensya kaya gano’n na lamang kung pakitaan siya ngayon ng kabutihan. Pero ika nga’y damage has been done and when she said that, she was probably talking about emotional damage. Kung iniisip nitong madadala siya nito sa Reverse Psychology, nagkakamali ito.

wala akong gustong habulin. Wala akong gustong ayusin. Wala akong gustong kontrolin. Gusto ko lang manatili rito. Kasama siya. Napapikit ako. At agad kong naramdaman ang kamay niya. Mainit. Matatag. Pamilyar. Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi mahigpit. Hindi possessive. Mas delikado. Dahil natural. Parang instinct.

At alam kong mahihirapan din akong tiisin ito mamaya kung hindi ko hahayaan si Night sa ginagawa niya. Instinct. Ito ang tawag sa nangyayari sa aming dalawa ngayon. Isa itong natural na reaksyon sanhi ng estrus. Nagkataon lang talaga na ako ang nasa tabi ni Night ngayon kaya nagagawa niya sa akin ‘to. Hindi tuloy mawala sa isip ko kung bakit pumayag ang pamilya ko na kami ni Night ang magsama sa iisang bubong? Kahit pa sabihin na mas malakas ako sa kanya…

Hindi malakas, pero mabilis—parang test kung gaano ka-ready ang reflex ko. Umikot ako, umiwas nang walang kahirap-hirap. Ang mukha ko halos natamaan sa lapit ng suntok niya. Ang init ng hangin sa balat ko habang nag-slide ang braso ko sa harap niya. Reflex, instinct—hindi iniisip. At sa susunod na segundo, nag-escalate ang galaw namin. Isang hakbang niya, isang block ko.

“Ako…Ako…” Sinunod ko ang aking instinct, niyakap ko siya, gulat na gulat sa antas ng ginhawa na nakukuha ko sa paghawak sa kanya, pagbibigay sa kanya ng seguridad. “Ano iyon, baby?”

I covered my mouth with my forearm, still coughing from the smoke. Napatingin ako sa paligid. Wala pa ring tao. Ilang bangkay na ng kalaban ang nadaanan ko habang dahan-dahan akong lumalabas sa hallway, nakadikit sa pader, baril sa kamay, senses heightened. That's when it kicked in—my instincts. Hindi ko na kailangan ng utos o tulong. I moved like how Zeus trained me to move. Silent, calculated, lethal if needed.

Gaya ng utos niya, sumakay ako sa kotse. “Sinundan mo ba kami?” tanong niya bigla. “Isn’t it obvious?” “May naalala ka na? Naalala mo na kung ano ang nangyari dati?” “Wala, wala pa.” “Pero bakit mo nalaman na may fingerprint scanner doon?” Diretso lang sa daan ang tingin ko, pero ramdam ko ang mga titig niya. “It’s just an instinct.” “Thank you.”