Instinctively Novels & Stories

Muntik nang malaglag ang panga ng lahat sa narinig- At mayamaya pa ay sabay-sabay na hagalpakan nang tawa ang lahat. Pinagpapawisan na siya. Hindi niya magawang igalaw ang katawan dahil kahit na nagtatawanan pa ang mga ito ay kakaiba ang awra ng mga ito. Hindi niya alam kung paranoid lang siya at kung ano-ano ang naiisip- o sadyang gano'n lang ang hatid ng mga ito sa lahat. Nakakatakot at nakakakilabot...

Anong koneksiyon niya sa pinag-uusapan nilang dalawa? Bawat segundong naririnig ko silang nag-uusap, lumalala ang tensiyon sa buong pagkatao ko. Gusto kong sumilip, humakbang pababa at komprontahin sila subalit hindi ito ang listas na paraan. Lahat ng instinct ko ay nagsasabi lang ng kailangan ko magtago, mag-observe at maghintay ng tamang proseso. But how? Bigla akong kinabahan nang maramdaman kong tumayo si Winston. He seems sense my presence, at ang mga mata niya, kahit nakatingin pa sa laptop, halos sumulyap sa hagdan.

Pero ramdam ko ang presensya. Isa iyon sa mga instinct na na-develop ko sa loob ng maraming taon. Kapag matagal kang nabubuhay sa mundong puno ng kalaban, natututo ang katawan mo na makaramdam ng panganib. Dahan-dahan akong bumangon sa kama. Tahimik lang muna ako. Mabilis kong kinuha ang patalim na laging nasa tabi ko. Mahigpit kong hinawakan ang hawakan nito.

"Dahil binura nila ang alaala mo. Pero hindi lahat. I’m sure may mga bagay kang nararamdaman na hindi mo maipaliwanag. Mga instinct na parang natural lang sa’yo. Tama ba ako?" Napakagat ako sa labi. Hindi ko gustong aminin, pero tama siya. May mga bagay akong nagagawa nang hindi ko alam kung paano. Tulad ng mabilis kong reaksyon sa panganib, ang kakaibang bilis at lakas ng katawan ko, at ang pakiramdam na may parte ng buhay ko na hindi ko maintindihan. "Anong gusto niyong gawin ko?" mahinang tanong ko.

I wish maging maayos ang paghahanap namin ng makakainan. "No, not that ,it's just I have this weird feeling sa asawa ni Sir Jerry " confusing but I trust my instinct siyempre babae ako .Karamihan na dinidikta ng instinct ng mga babae totoo daw. Palagi niyo yang tatandaan ,tiwala sa sarili . I don't wanna risk myself noh baka ano pa mangyari .

He knows that when he felt this way, he could clearly distinguish how much danger it could give them. Ai sighed and ran his hand through his hair, looking frustrated and anxious. “I can't put my finger on it. Hindi ko alam kung gaano kadelikado ang mangyayari. My instincts are telling me to be careful; they’re telling us to be cautious.”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang mga salitang yun. Kasi parte sa akin… Gusto ko pa rin marinig yun mula sa kanya. Pero may parte rin sa akin na natatakot. Bigla akong napahawak sa tiyan ko. Instinct. Agad kong ibinaba ang kamay ko. Sana hindi niya napansin. “So…” sabi niya, “you’re really doing this on your own.”

Hindi ko namalayang nakatingin na pala siya sa akin at seryoso ang mukha habang pinag-aaralan ang reaksyon ko. I was about to utter some words when I saw him placed his utensils on the table carefully. “What do you want to know from me about your brother?” dagdag pa niya na mas lalo kong ikinagulat. Ito ang ibig kong sabihin. Wala pa akong sinasabi pero alam na niya ang iniisip ko. Alam niya kung paano kumilatis ang tao. Masyado siyang matalino at mabilis mag-isip. His instinct is more accurate than us, girls. Hindi mo rin magawang magsinungaling sa kanya at kung magbabalak ka, alam na niya agad.

Halos nakaharang pa ang katawan niya sa akin na para bang instinct na niyang protektahan ako mula sa anumang panganib. Hindi ko agad napansing nanginginig na pala ang mga kamay ko. Maging ang paghinga ko ay hindi pa rin bumabalik sa normal.