Instinctively Novels & Stories

Hinalikan ko siya. Hindi ako makapaniwala na may lakas ako ng loob na gawin iyon. Pero hindi ko napigilan ang sarili ko. Kahit anong sabihin ko, kahit gaano ko pa ipakita sa mukha ko ang nararamdaman ko, ayaw pa rin niyang maniwala. Ayaw niyang buksan ang isip niya. Ayaw niya akong papasukin sa harang na pinalibot niya sa sarili sa mahabang panahon bilang proteksiyon. Umakto ako base sa instinct ko. At kahit nahihiya ako, hindi ako nagsisisi.

“Maaaring instinct lang.” Instinct? Sa isip niya, kung instinct iyon, napaka-agresibo pala ng instinct niya. Halikan ito nang halikan hanggang sa siya mismo ay mawalan ng direksyon. Matapos maubos ni Ysa ang tubig, lumuhod si Elijah sa harap niya upang magpantay ang kanilang mga mata. Ang ganitong kilos mula sa kanya, isang lalaking palaging mataas at tila hindi naaabot ay may kakaibang lambing.

Pero parang may sariling isip ang katawan ko. Parang may sariling desisyon ang mga kamay ko nang lumapat ang mga ’yon sa dibdib niya. Hindi ko na inisip kung tama ba o mali. Basta ginawa ko lang. Parang instinct. Parang matagal nang naghihintay ng pagkakataon.

B. Advisor. Bakit parang may double meaning? Tatlong beses ko pang binasa bago ko sinarado. Instinct ko — i-refuse. Pero may kung anong huminto sa akin. Siguro pride. Siguro curiosity. O baka gusto ko lang patunayan sa sarili ko… na kaya kong harapin siya nang hindi natutunaw. --- Adrian's POV Hindi ko dapat siya tinitingnan nang ganun.

Hindi niya maimagine kung gaano kasakit sa kalooban ng isang babae ang babuyin ka hanggang sa mamatay ka. "Nakuha man ang hustisya pero patay na siya. Balewala na lang rin." tugon ni Neus. "Kaya ikaw, mag ingat ka. Huwag kang gagaya sa kaniya. Kapag pakiramdam mo may something sa isang tao at ayaw mo talaga sa taong 'yon. Trust your instinct dahil sobrang delikado na sa panahon ngayon. Even a child or an elderly, hindi nila pinalalagpas. Hopefully, managot sila sa batas ng tao at batas ng Diyos. I hate people like them, mga walang kaluluwa."

Instinct. Reflex. Parang awtomatikong kumilos ang katawan ni Theodore nang marinig niya ang pamilyar na boses ni Natalie. Kumalas ang kamay niya mula sa leeg ni Dominic, parang biglang nawalan ng lakas ang pagkakasakal.

Bakit ng aba hindi ko nakahalata, bakit hindi ko napansin ‘yong mga red flag noong nasa restaurant pa lang kami ng mama ni Aivy at si Farrah? ‘yong mga pagkakataong nahuhuli ko sila na nakatingin sa isa’t isa? ‘yong mga pagkakataong parang nagkakaintindihan na agad sila sa tingin pa lang? Ang hina pala talaga ng instinct ko o sadyang hindi ko lang ginamit o pinairal kaya naloko nila ako. “Enough,” bulong ko sa sarili. Nilalamon na naman ako ng kung ano anong thoughts.

sabi ni Nathan, nakasandal sa dingding, “we’re basically rebuilding strategy from scratch.” “Not from scratch,” sagot ni Elena. “From instinct.” Napangiti si Marco. “Mas nakakatakot pakinggan.” Hindi iyon biro. Sa isang mundong sanay sa data, ang pag-asa sa instinct ay parang paglalakad sa dilim—walang kasiguraduhan, walang safety net. Pero iyon din ang dahilan kung bakit hindi sila madaling hulaan.

tanong niya habang nagtatanggal ng nga damo. "Oo, at alam mo ang sinabi niya? malamang daw nag usap na tayo kaya, kung ano ang nararamdaman mo, yun din qng nararamdaman ko. Pareho sila ng tatay niya." "May ganun po ba talaga? yung mapifeel mo na kilala mo yung tao, kahit parang hindi?" "Instinct ng mga babae yan. Pare-pareho siguro tayo ng nararamdaman. Kapag bother."

Pero sa pagitan ng dalawang katawan na magkadikit sa iisang kama, malinaw ang tensyon. At pareho nilang alam, kung magpapatuloy pa sila ng isang hakbang… baka hindi na sila makabalik sa practice lang. Agad itong gumalaw, parang instinct. Inakbayan siya, hinila palapit.