Invisible Song の小説・ストーリー

sigaw nito kasi malakas masyado ang tugtog mula sa sound system. Halos madapa siya sa paghila nito. Nakasuot pa naman siya two-inch sandals at yellow dress na hating hita at may curve ito sa may dibdib. Natandaan niya noong huling suot niya ang ganoong kasuotan noong may kasayahan sa kabilang baryo. Muntik na sila mapaaway ni Carl nang panahon na iyon dahil sa lalaking pilit siyang isinasayaw pero ayaw niya. Kaya naman on the rescue ang kaibigan niya. Naging lalaki ito nang gabing iyon.

tutupukin ako ng apoy sa init nito ay paulit ulit pa din akong lalapit at dadamhin ang init ng kalinga nito. Bumaba na ako ng hagdan suot ang brown kong one sided dress, it's above the knee and made my skin looks brighter than the usual color of it. Nakita kong nasa may pintuan si Ismael, he's wearing a button down long sleeve at itim na pants. Abala siya sa pakikipag usap sa telepono kaya hindi niya napansin ang presensya ko, napalunok ako ng mapatingin sa bawat kibot ng kanyang labi habang nagsasalita, it's like you're watching this guy, kissing while he talks.

Julius’s words echoed in his head. “May naaalala ka pa ba?” tanong niya, marahan, parang natatakot guluhin ang utak ng kapatid. Julius took a shaky breath. “Hindi ko alam kung totoo o panaginip lang. Pero paulit-ulit siyang bumabalik…” Renzo turned back, watching him. “I remember... music,” Julius whispered. “Sobrang lakas. Parang galing sa loob ng kotse. May tumutugtog… I think it was ‘Stay’ ni Rihanna, or something similar. I remember the beat. Tapos may halakhak.”

Hindi mawala-wala ang nakasungaw na ngiti sa mga labi ni Isaac. Isinandal ni Lily ang kanyang likod. Nag-request pa siya ng music. Nang hindi sinasadyang Careless Whisper ang pumailanlang sa naturang atmsophere. Sa inis ni Lily, hinampas niya ang braso ni Isaac. "Hey, I'm driving, ba't ba lagi nalang ako pa ang may kasalanan? I'm just playing the music, saka malay ko bang Careless Whisper pala 'yan?" nakangising turan ni Isaac.

tinapik ko siya at nag tungo sa direction ng tugtog. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng music room, pipihitin ko sana ang pinto nang nakalock ito. "Great!" dissapoited na saad ko. Inilapit ko na lang yung tenga sa pinto at nakinig sa kakantahin niya. "I can hold my breath I can bite my tongue I can stay awake for days If that's what you want Be your number one...." @iamnobody

biglang tanong ni Eun-ji. Pinahid ko naman ang mga butil ng pawis na umaagos sa mukha ko. Potek talaga nakakatakot ang tunog! Wala naman siyang lyrics o kahit anong words. Purely instrumental pero parang music box sa conjuring! Nakakapangilabot! "A-Ah, w-wala. Medyo nakakatakot l-lang..." nahihiya kong sagot. "Hihi, saan?"

Bumalik na lang ako sa booth at uminom mag-isa. Nakakaramdam na ako ng hilo dahil marami-rami na ang nainom ko. Halo-halo pang mga hard drinks. Until the song Invisible by Hunter Hayes played. Sarkastiko akong napatawa dahil talagang iyon pa ang ipinlay. Indeed, crowded hallways are the loneliest places. Just like my situation right now, Ang daming tao pero pakiramdam ko ay mag-isa pa rin ako.

Lahat ng tao abala at aliw na aliw sa acoustic version ng Lost stars na pinapatugtog ngayon ng isang banda. I swallowed hard as the cool breese of the night kissed my skin.

I preffered to ride in a van dahil pina- customized ko ito, kaya eto, komportable ako kahit malayo pa ang byahe. Nagsimula nilang palitan ang musikang lumulukob sa loob ng sasakyan. Hindi ko raw kase magugutuhan ang mga iyon dahil alam nilang mas gusto ko ang love songs na kanta. “Ihinto mo nga Alfonso.” Mabilis kong utos. “Po?” Parehas at gulat nilang sabi. Agad namang itinabi nito ang sasakyan at saka dali- dali kong kinuha ang bag na nasa secret box ko.

Bigla silang tumigil. Parang may humawak ng invisible na tali sa kanila. Lahat sila, napatingin sa dulo ng eskinita. Mabibigat na yabag. Mabagal. Deliberado. At doon siya lumabas. Siya. Damian Blackthorn. The stranger in the rain.