Invisible Song の小説・ストーリー

Maingat at walang tunog na binuksan ko ang pintuan. Bumungad sa akin ang isang Ivan na nakaupo sa isang Silya. Nakauniporme ito ng Police. Napako ang paningin ko sa kung paano niya hawakan ang baril na hawak niya sa kanyang kamay.

Sinuot ko muna ang earpods ko bago nagpasyang pumikit habang hinihintay na mapuno ang bus. Bumuga ako ng hangin nang pumailanlang sa tenga ko ang isa sa mga kanta ni Olivia Rodrigo na nasa playlist ko. Hindi naman ako brokenhearted pero ganito ang mga tugtugan ko. Sadyang gusto ko lang ang mga kanta niya. How can I be heartbroken if I don't even know when I truly did love and when to get hurt from heartaches? I failed to recognize those.

Gising na ang tao na kokompleto sa buhay ko at ng aking mga anak. “I am sorry for scaring you, princess. Alam ko natagalan pero patuloy ko na naririnig ang boses mo. At iyon ang naging gabay ko upang mahanap ang daan pabalik sa’yo. Kahit na may mga oras at pagkakataon na gusto ko nang sumuko dahil sa sakit na nararamdaman ko pero kapag naririnig kita na sinasabi mo sa akin na hindi mo kaya na mawala ako sa'yo ay iyon ang nagbibigay sa akin ng lakas. Iyon ang nagbigay sa akin ng determinasyon na bumalik sa inyo. Sorry, Tash, natagalan lamang pero tinupad ko ang aking pangako. I am here and I am alive.”

Pero natitiyak kong wala itong alam sa kinaroroonan ni Enzo. Malapit na mag-umaga ay hindi pa rin ako dinadalaw ng antok kung kaya't bumangon ako sa pagkahiga at binuksan ang stereo at pumaibabaw ang isang awit na lalong nagpasidhi ng aking kalungkutan. Oceans apart, day after day And I slowly go insane I hear your voice on the line But it doesn't stop the pain If I see you next to never How can we say forever?

The sound of birds and the rustling of leaves woke me up the next morning. A white room greeted me as soon as I opened my eyes. There was an IV drip attached to one of my arms, and I realized I was in the hospital. I didn’t know why I was here or why I felt so light. It felt so light that I couldn't understand why. I decided to get up and look out the window. The area outside the building was clear, and the sunlight was bright. My gaze shifted to the IV in my hand. I knew I shouldn't, but I pulled it out. A little blood came out when the needle was withdrawn. I put the IV aside and looked for something to cover my hospital gown. Just then, I saw a black jacket on the sofa in the room. I grab

Hindi nito maaring ikatwiran sa kanya na mainit ang ulo nito at lasing kaya nito nagawang bastusin si Johannes. Kanina habang nasa music room sila ni Tamara at kakuwentuhan si Johannes ay nakita niya sa glass wall sina Lance at Ethan. Ginabi na ng dating si Lance pero ayos lang iyon. Ang mahalaga ay dumating ito. Hinintay niyang pumasok sa music room ang dalawa subalit hindi iyon nangyari dahil tila galit na biglang umalis si Lance.

Tahimik kaming kumakain at walang kahit na anong maririnig na tunog maliban sa kalansing na mga kubyertos na aming gamit at ang ingay ng ibang costumer. Hindi ko mahagilap ang tamang sasabihin sa kaniya. Parang nawalan ako ng boses na magsalita. I become a mute and I don’t know why. Ramdam ko ang bawat titig ni Tyrus sa ‘kin. Paanong hindi ko mararamdaman ‘yon e, parang tatagos yata ‘yon.

Nag-umpisa muling umingay nang magkasunod-sunod ang kantiyaw kay Miss Mel na kahit saan magpunta ay sinusundan noong liwanag. Huminto lamang ang mga tinig na hindi malaman kung kani-kanino nang patungan iyon nang isang romantic music na medyo familiar kay Rain, it's the "King and Queen of Hearts" but it's instrumental. Mas relaxing ang dating at mas nakakakilig lalo, ang simpleng ingay ay naging kantiyawan lalo pa nang sumalo mula sa pabilog na liwanag si Sir. Rico— the missing in action.

Wild Cat And Hungry Beast Stella suddenly gulped. Itinukod niya ang dalawang palad sa dibdib ng lalaki habang nakatingala rito at pilit pa rin niyang inaaninag ang hitsura ng lalaki sa nanlalabong paningin niya. "Silence means yes?" The man's voice was very sexy. Napalunok muli si Stella ng mariin. Unti-unting napahigpit ang paghawak niya sa dibdib ng lalaki. Habang ang lalaki naman ay napahigpit ng hawak sa baywang niya.

Wika ng anak ko, saka pinatugtog ang isang awitin. Intro pa lamang ay alam na alam ko na kung anong kanta 'yon. My favorite song, the piece of my soul, at--Biglang tumulo ang aking mga luha lalo na nang magchorus, "Until the day I let you go, until we say our next hello, it's not goodbye..." Saka naman bumukas ang pintuan, at iniluluwa doon ang imahe ng lalaking pinanabikan kong makita at pinapangarap kong makasama—si Chris.