Iron Man Suit Novels & Stories

Wala man lang funny side, tss. Pero kahit na ganoon ay hindi ko pa rin maiwasang hindi mamangha. He's wearing a suit that was made by an Italian designer. Naka-rolex pa siya na relo at sobrang bagay no'n sa damit niya. His tie is definitely not just something you can see anywhere. Kung ganyan na siya kagwapo at kaangas kapag seryoso, paano pa kapag ngumiti siya?

Kinaladkad siya ng lalaki patungo sa loob ng fitting room. Walang warning itong naghubad ng top shirt nito. Broad shoulders and a narrow waist, a standard inverted triangle, plus his height, gold skin, hindi niya masisisi ang scouts kung magkandarapa ang mga iyon kay Argus. Mas lalo pang naging eye-catching at elegante ang suit nang isuot nito. Her heart bleeds just by looking at his built. "Okay na ba? Komportable ka ba?" tanong niya sa lalaki.

Lutang ang pakiramdam niya at nanginginig pa rin ang mga tuhod. Pagbukas niya ng pinto, nadatnan niyang gising na ang lalaki at bihis na. Nasa hapag na ito kasama si Anri, tahimik na nag-aalmusal. Suot niya ang paborito niyang tailor-made na suit, maayos ang itsura, at gaya ng dati—kalma, seryoso, at walang bahid ng pagod. Napatingin sa kanya si Irina at bigla siyang nakaramdam ng matinding pagnanasa na batukan ito.

Isa itong maitim na kapeng kulay na striped suit na ipinares sa isang light blue shirt at kurbata. Bihira lang magsuot ng ganitong suit si Ryan. Sa tuwing sinusundan niya ang kanyang mga magulang sa mga piging, basic, low profile black suits lang ang isusuot niya. First time niyang magsuot ng usong suit na ganito. Napakagwapo niya na para siyang isang maharlika na dire diretsong lumabas sa telebisyon. Maharlika ang kanyang aura, at maging ang kanyang mga kilay ay mukhang eleganteng sa ilalim ng mga ilaw.

Every inch of exposed skin was toned muscle wrapped in smooth bronze flesh. Natuyo ang bibig ko. Alam kong fit siya—ang mga tailored suit niya ay nagbigay hint ng maayos na physique pero ito, iba na talaga. This was the body of a man who worked for his strength, who pushed himself beyond mere appearance. “You’re staring,” sabi niya, mas mababa ang boses kaysa dati. Tumingin ako agad sa mukha niya, ramdam ang init sa pisngi ko. “I—I’m sorry, I just…”

Tahimik nitong binuhay ang makina ng sasakyan at minaniobra iyon paalis sa kaniyang tinutuluyan. Palihim niyang pinagmasdan ang katabi. Naka-Type B suit ito, puting t-shirt at faded maong. Combat shoes na black naman ang suot nito sa paa. Hindi niya napigilang mapalunok. Namumutok kasi ang muscles nito, pati na ang malapad na dibdib. Animo’y kaya noong salagin kahit na gaano pa karaming bala ang iputok dito.

Ngunit kaagad nag iba iyon nang bumukas ang pintuan ng puting van at lumabas ang isang nakaka intimidate lalaki. Parang may kung anong itim na aura ang pumapalibot sa kaniya at nahinto ako. Hindi siya naka suot ng bonet mask katulad nila. Sa halip, nakasuot ito ng suit, black suit. Sa tingin ko nasa 30’s na ito. Kapansin pansin ang kulay itim niyang mga mata, makapal din ang kilay niya at may matangos na ilong, at magandang hugis ng labi. His hair is perfectly gelled at mukhang kakagaling lang nito sa trabaho. Pinasadahan niya ako ng tingin bago ipinako ang kay matt.

Sa oras na iyon, isang matangkad na tao ang nagpakita sa pinto. Pumasok si Ivan, suot niya ay custom-tailored suit kung saan nakatiklop ang mga manggas ng kaunti, kita ang detalyadong tato sa braso niya. Isang gintong bungong kuwintas ang nasa leeg niya. Mapanganib ang kanyang presensiyang mararamdaman mula sa kanya.

“Well, tigilan mo na ang pag-iisip. Hayaan mo akong gawin iyon. Ang trabaho mo ay panatilihing maayos ang takbo ng buhay ko, para makapag-isip ako. Eto na, kunin mo na ang mga bag namin. Kailangan kong tumawag." Masunurin siyang gumalaw, at saglit na tinitigan ko ang kanyang puwet, kahit na imposibleng sabihin kung ano talaga ang hitsura nito sa ilalim ng lahat ng mga layer ng damit na kanyang isinusuot. Ngayon, naka-pant suit siya. Ito ay isang magandang suit. Napaka professional. Ang problema ay hindi bababa sa dalawang sukat na masyadong malaki para sa kanya. Siya ay halos lumangoy sa loob ng tela. Parang bata na nakasuot ng damit ng kanyang ina.

“Huwag kayong mag-alala, darating agad kami.” “Copy po, ma’am,” mabilis niyang sagot. Hindi na ako nag-aksaya ng oras. Pagbaba ko sa phone ko ay mabilis na akong kumilos. Pumasok ako sa closet room ko para buksan iyon. Nakalagay sa may malapit ang damit kong pang-battle. Inayos ko na ring mabuti iyon para sa mga ganitong pangyayari. Mabilis kong hinubad ang suot kong pantulog at isinuot ang combat suit kong itim, fitted ito sa katawan na sinigurado kong matibay. May protective plating ito sa dibdib, sinadyang espesyal na armor na ginawa para hindi agad mapasok ng bala o talim ang puso ko.