Iron Man Suit Novels & Stories

Walang tapon. Mula sa kaniyang makintab at mamahaling leather shoes, hinalungkat ng aking mata ang kaniyang tuwid at tila bakal na tindig. Nakasuot siya ng isang mamahaling itim na suit na yakap na yakap ang kaniyang maskulado at malawak na pangangatawan—mga balikat na tila ba kayang sirain ang pagkatao ko.

Sukbit ang itim na American suit at pulang necktie na tila selyo ng kapangyarihan niya. Kahit nasa loob ng mansion, hindi niya hinubad ang leader cap niya—isang bastos na paalala kung sino siya. Sumalubong sa akin ang ash-gray niyang mga mata, malamig pero kumikinang. Bumuga ako ng hangin. Ipinasandal ko ang likod ko sa dulo ng ungos ng hagdan, sabay krus ng aking mga braso. Itinaas ko ang aking kanang kilay habang pinapasadahan siya ng tingin mula sa makintab niyang sapatos hanggang sa sumbrero niya.

Napahinto siya at hindi nakapagsalita. The suit looked like it had been made exclusively for him. Perpektong yumakap ang tela sa malapad nitong balikat. Mas lalo nitong binigyang-diin ang matangkad at matipunong pangangatawan nito. Napakaguwapo nito. Mas guwapo pa kaysa sa lahat ng naisip niyang larawan habang idinidisenyo ang suit. "Wow..." Hindi niya namalayang nasabi iyon. Napangiti si Blane.

Matangkad ito, may matalim na aura, at sobrang tailored ng suit na para bang bawat detalye sinadya para ipakita ang kapangyarihan. Charcoal na suit, high heels, buhok nakatali nang sobrang higpit na para bang naka-instant- facelift. Parang yung mga babaeng minodelan niya noon, at lihim niyang kinaiinisan. Pumunta ang tingin nito sa lobby at huminto sa tiyan ni Sutton. Halatang hindi niya nagustuhan ang nakita dahil sa pagkasuklam sa kaniyang mga titig.

Naka-custom-made black suit siya ito na perpektong bumagay sa matangkad at matipunong pangangatawan nito habang ang guwapong mukha naman niya ay nananatiling kasing lamig ng dati. Aloof. Profound. At imposibleng basahin. Kasama nito si Steven na naka-silver-gray suit. Elegante itong kumilos at 'di hamak na mas magaan ang ekspresyon kumpara sa nakakatakot na presensiya ni Kaiden.

Maria Loresca POV Hinubad niya ang suit niya na parang hindi ito mamahalin. Una ang jacket, kasunod ay ang kurbata, sabay dahan-dahang binubuksan ang mga butones ng polo niya. At putangina lang, dahil sa ilalim ng tela ay may katawang parang inukit ng Diyos. Dibdib na matigas, tiyan na may walong abs, mga brasong kayang buhatin ang isang tao nang walang kahirap-hirap.

Wala naman hindi bagay sa kanya kaya mas mahirap pumili. Napatingin na lang ako sa isang grayish silver na suit. Puti ang panloob nito at silver necktie. Masyadong maganda ang pagkakayari nito, even the intricate details. Hindi din siya common tingnan kagaya ng mga black at puti.

​Isang kamay na naka-long sleeves na dark blue ang dumampot sa token ko. ​Sinundan ko ng tingin ang braso niya hanggang sa makita ko ang malapad na balikat, ang suit na halatang mamahalin, at ang mukhang parang galing sa cover ng luxury magazine. Sobrang gwapo niya, sharp jawline, mga matang kasing lamig ng ice bath, at aura na parang siya ang may-ari ng buong MRT station.

The tip of his finger makes me feel like I'm burning, just like a match being striked. Pinasadahan ko siya ng tingin, mukhang katatapos lang magtrabaho dahil kompleto pa ang suot niya at maayos pa iyon. He's wearing his navy blue suit—it's a three piece suit—which means he's also wearing a vest inside... oh, shit.

Hindi niya inasahan na ganito kagwapo ang asawa niya kapag nakasuot ng suit! Medyo mas mataas sa six feet si Marcus. Matangkad siya at maganda ang pangangatawan niya, at halos perpekto ang mga sukat ng katawan niya. Para siyang isang naglalakad na mannequin. Mukhang ginawa para sa kanya ang suit na lalong napalabas sa hubog ng kanyang katawan at pinagmukha siyang malinis at napakagwapo.