It's In Your Head Novels & Stories

I growled when the alcohol hit me, tila binibiyak na nang tuluyan ang aking utak habang tila mababaliw na ako sa lahat ng aking naririnig na ingay sa loob ng club. It feels like my brain is being subjected into a "head crusher" which is a torture device used to well, the name state its purpose. "Damn it! I can't do it anymore!" I hissed in pain habang tila nag-eecho na ang lahat sa utak ko even the mocking laugh of this irritating prince.

Hindi ba nga’t ang goal naman talaga niya ay ang palayuin ito? Pero ngayong nagkadahilan na siya para makalayo dito ay gusto niyang nasa tabi niya ito. Her mind always dictates what she needs to do. Kapag nakapagdesisyon na ang utak niya sa isang bagay ay iyon na ang susundin ng lahat-lahat sa kanya. Pero kay Ashton, bakit lumalaban ang bawat sistema niya?

“Ang bilis ninyong magbago minsan hikk, umiiwas at lumilimot na lang kayo ng walang dahilan. Di ko tuloy malaman kung may nagawa ba kaming kasalanan o wala hik.” Naipilig niya ang ulo na nagdagdag ng palaisipan sa kanya. ‘Pero, imposible naman talaga ‘yun, baka hallucination ang lahat na ang nasa billboard na ‘yan ay lumapit sa akin mismo. Basta malabo talagang mangyari ‘yun.’

tumaas na ang tono ko dahil sa takot. In a split second, I groaned because of the sudden extreme pain in my head. Sinapo ko ang ulo habang naramdaman na ang paglapit ng babae sa akin at mabilis na iginiya ako pahiga. "Wag mong pilitin kung wala kang maalala, hija! Calm your mind. It will only trigger your brain if you insist."

Nagmukha tuloy akong parang asawa na hinihintay ang pag-uwi ni Azzurro. Wait! Did I just think something like that?! "Ugh! What the hell is wrong with your brain, Agathe? Walang ganun! Tumigil ka na nga sa mga iniisip mo!" Sermon ko sa sarili, halos pabulong kahit ako lang mag-isa sa bahay. Kahit di ko tingnan ang sarili ay siguradong namumula na parang kamatis na ang mukha ko dahil lang sa mga lumalabas sa utak ko.

Damn, sobrang nakakahumaling tumitig sa mga ito. Wala namang ibig sabihin yun, di ba? Ito ay isang panaginip lamang. At hindi ko sinasadyang isipin siya, kusa lang talaga siyang tumatakbo sa utak ko. Nakakainis lang eh.

Ramdam ko ang biglang pag-init ng aking mukha kaya naman bahagya akong yumuko upang itago ito sa kanila. “Welcome to High Hei University, the most popular university of this town,” sabi niya habang may tinuturo-turong kung ano-ano. Panay rin ang kaway niya sa mga babaeng madadaanan namin habang naglalakad kami.

Nagvibrate ang aking cellphone na nakapatong sa aking bed side table. Tinatamad na akong tingnan ito actually. Katulad ng mabilis na pagpapalit ng mga personality ko, ganoon din ang pagod ko sa pakikisalamuha sa mga ito. Mahirap, nakakapagod sa utak hindi lang sa pisikal. Ang pagka- hyper ng isang 8 years old na si Lea, at biglang pagpapalit ng katauhan ng isang 50 years old na si Jojo ay nakakalugaw ng utak.

Ayaw kong humantong sa punto na habang hinahanap ko siya ay mabalitaan ko na lamang na huli na pala ang lahat. Umiling ako kasunod niyon ay ang pagsandal ko sa headrest ng inuupuan ko. "You have to think clearly and positively, Theo," anas ko sa sarili ko. "Huwag mong hayaang mapuno ng negative emotions ang utak mo na hindi naman dapat."

She did inhaled and exhaled a few times with close eyes while trying not to mind the negative thoughts in her head. "The memories are still in your head, right? Don't push it away, September. Don't try to forget those memories. Just let it in your head and try to focus. Keep calm and don't overact." mahina nitong saad sa kaniya. Humigpit naman ang hawak niya sa kamay nito.