Novel & Cerita It's Your Loss

Niyakap ko siya pabalik at ipinatong ang noo sa balikat niya. Hinagod niya ang likuran ko at hinayaan lang akong umiyak sa mga balikat niya. Naririnig ko ang mga boses ni Ace, ni kuya at ni daddy sa likuran namin. “I just lost my friend. Why do I have to get through this again?” “Why can’t I just have a friend mom? What’s wrong with me?” “There’s nothing wrong with you Nico. They just failed to acknowledge your efforts. It’s their loss.”

"I'm sorry, Cali kung hindi ko na kayang tuparin ang pangako ko sayong layuan ka—" "D-Dayne..." "Cali, pwede bang patapusin mo muna ako? Baka kasi mawala na ang lakas ng loob ko at pangunahan na ako ng kaba." Napalunok ako at tumango. "Marami akong naging kasalanan sayo, Cali. Hindi ko naisip kung ano ang naging epekto no'n sayo. Minsan na tayong nagkahiwalay noon at hindi ko na kakayanin pang malayo sayo. Losing you will make ruin my life. Please give me another chance, Ca—"

Wala siyang balak magsalita kaya ako na ang nagtanong. "How's Ysabel? And… and our baby?" lakas-loob kong tanong sa kaniya. "She's already fine but…" Tumalikod ito sa akin at humarap sa mahimbing na natutulog na si Ysabel. What? "But?" Please… tell me, our baby is also fine. Please, Nica… piping panalangin ko na lamang. "She losses too much blood." And there it broke my heart… sobrang sakit. She losses too much blood meaning our baby… damn!

Success! The end.

mabilis na paliwanag ng Tita niya. Although her remarks seem to have a double meaning, I nonetheless felt relieved by it. Mabuti naman at nilinaw dahil hindi ko alam talaga kung ano ba ang dapat kong i-react. Gusto ko lang din namang maging friendly hanggat maaari. With an irate tone in her voice, Garette yelled, "Pwede mo naman kasi sabihin agad yung ganoong point. Tita, you're risking my friendship here."

Goodbye my luckless love story, thank you for painting memories with me. END :)

She's ruining your life. …

"Panahon na para harapin mo ang bunga ng lahat ng ginawa mo." “You lost your chance, BIGTIME”

Nariniig kong bumuntong hininga siya "Hindi ko alam na ganito na pala ang nangyayare sayo Bes, P-paano yung baby mo?" "Hindi ko alam, basta sa ngayon ayaw ko munang malaman niya" "Ipapaalam mo ba kila Tita yan?" "Sa ngayon hindi muna siguro.. sayo ko palang sinabi" I saw sadness on her face, kaya ngumiti ako "Ano bang maitutulong ko bes.. para naman may katuwang ka"