It's Your Fault Novels & Stories

kandautal-utal nitong sabi bago napabulalas, "It's your fault!" He faked a shock expression. "Oh? Kasalanan ko? Kasalanan ko ba na hindi ka tumitingin sa kaliwa't kanan mo? Interseksiyon na ang dadaanan mo, binibini. Sana'y tumingin ka sa magkabila mong panig kung may sasakyan bang liliko man lang. Besides, wala ka pa kanina kaya talagang patungong kaliwa ang tinutumbok ng sasakyan ko. Bigla na lang ay sumulpot ka at ang bilis pa ng pagmamaneho mo."

Agad naman niyang napagtanto ang nais kong iparating kasabay ng pagkagat niya sa sariling labi at napatango. "Why are you saying sorry?" anito, "It's not your fault. It's your feelings who got mad at me and not you. I mean, I literally don't know why you're mad, but I'm sure it's not you who really got mad at me. It's your feelings and you got nothing to do with it." sinsero at madamdamin niyang saad habang isa-isang inilalagay sa likod ng aking tainga ang ilang hibla ng buhok na tumatabing sa aking mukha bago masuyong hinawakan ang aking pisnge gamit ang isa niyang kamay tsaka pinagpantay ang aming mga mukha.

Kinuha niya ang kape at muling sumimsim. “Ano ang ginawa ko para sabihin mong wala akong modo? Hindi naman ako nang upo ng mukha sa ating dalawa?” Nasamid siya sa kapeng iniinom niya. “It’s not my fault, lady. It’s your fault.“ paninisi pa nito sa kanya.

“This is your fault!” Scott chuckle, “Gago! Ako pa sinisi mo?! Ang sabihin mo... She's your headache because she's literally your girl version!”

Tumigil naman ako sa pag-lalakad at nilingon siya. “It's not my fault if you waited for me, you can leave without waiting for me. You have legs to walk, and a car to ride. I don't control your lives so, it's not my fault if you're late! Don't blame me!” Naiinis kong sagot kay Kuya dahil pati ba naman pagiging late nila sa akin isisisi? The hck!? Sinabihan pa niya akong nag-rerebelde? Wow! *****

Mukhang nandidiri na siya sa akin. “May iba ka na ba?” “Walang ibang babaeng involved dito. Ako ang may problema. Ako ang dapat na sisihin mo.” “May mali ba akong nagawa?” tanong ko. This time hindi ko na napigilan ang sarili na humagulgol. “Wala, ako ang may problema. This is my fault, not yours. Please don’t ever blame yourself.”

I was caught off-guard to sink in everything! "This is all your fault," sabi nung isa. "Kasalanan mo ang lahat ng ito!" I took all the courage left in me para maharap sila. Their eyes are flaming with anger and any moment from now, they could slap me again and again and again. "M-My fault?" Turo ko sa sarili. "Oh don't act as if you're innocent. All of these happened because of you!" She shouted. "It's your fault our Mom is dead!"

Nakikita ko sa mga mata nito ang pagtataka at pagkalito. "This is all your fault..." mahina pero rinig na rinig niyang sambit ko. "W-what?" "This is your fucking fault! Kung hindi sana kita nakilala ay hindi sana humantong ng ganito ang lahat! Tahimik na ang buhay ko kasama ang kinikilala kong mga magulang pero ng dumating sa buhay ko ay nagkanda-leche leche na!" Galit ako galit na galit na para bang gusto kong manuntok ulit ng paulit-ulit hanggang sa mawalang na ito ng ulirat.

“I hurt t-them.... I ruined them—” “It's not your fault B, it's your parents. Hindi mo naman magagawang manakit, hindi mo magagawang manira. Huwag mong sisihin sarili mo, okay?” Humarap ito sa'kin at hinawakan ang magkabila kong pisngi.

ani ni Trexi na tumulong na rin na mapakalma ang binata. "It's all your fault!" naniningkit ang mga mata sa galit na binalingan ito. "Hindi na kita mahal at wala na akong naramdamang spark sa halik mo. Aasahan ko na ito na ang huli nating pagkikita at hindi mo na kami gulohin pa!"