At The Back Of My Mind の小説・ストーリー

Huminga ako ng malalim bago naglakad palayo at lumabas ng bahay. To refresh my mind.. Music..

aniya saka agad na bumaba ng kotse. Pinagmasdan ko siyang dumiretso sa bandang likod bago sinagot ang tawag ng pinsan niya. Muli naman akong tumingin sa may gate ng pampublikong paaralan at nakitang lumalabas na ulit ang kambal. Kinagat ang pang-ibaba kong labi habang pinagmamasdan sila. Isang masamang ideya ang pumasok bigla sa isipan ko na mariing tinanggihan ng konsensya at puso ko.

Nang tuluyan kaming mapagod, tahimik akong humiga sa kama habang siya ay nanatili sa tabi ko Sa gabing iyon, pareho kaming piniling huwag munang isipin ang bukas. Nang magising ako kinabukasan, muli wala na siya sa tabi ko. Ilang sandali akong nakatitig sa bakanteng bahagi ng kama, umaasang baka panaginip lamang ang lahat ng nangyari. Pero hindi dahil ng tumingin ako sa maliit na mesang katabi ng kama ko napansin ko ang isang maliit na sticky notes na may nakasulat.

A defeaning echoe have been roaming inside my office. While I comfortably let myself sit in my chair, leaning my back as I stare blankly at the ceiling of my office. I am not bored why I am at this position, but rather my mind was full of thoughts. What could be the next thing will happen?

Hanggang sa mamatay ba ako, ako pa din ang sisihin nila sa nangyare? Hindi na ako naka akyat ng kwarto ko, wala na din akong gana kumain kaya sa sofa na lang nahiga at hinayaan na umagos ng umagos ang luha sa mata ko hanggang sa hilahin na ako ng antok. Sa pagtulog na lang ako nakakapagpahinga at hindi nararamdaman ang sakit..

Nanlamig ang batok ko. Hindi ito nabanggit. Wala kaming alam. At sa likod ng utak ko, isang bagay lang ang pumasok: “Kung magsimula ‘to… baka may mga bagay kaming hindi na kayang itago.”

"H-hindi kaya mas makabubuti kung dito lang ako?" My mind says it would be better that way. Iyong malayo muna ako sa kanila para sa ikabubuti rin nila, pero iba ang dinidikta ng puso ko. Hindi ko kayang itanggi sa sarili na walang gabi na hindi ko sila naiisip bago ako matulog at muli silang maiisip sa paggising. I'm living forward but I'm still looking back at my past life.

-=Ram's Point of View=- "Atilla...." I muttered while driving my car, for some reason bigla akong kinabahan sa hindi ko malamang dahilan at ito nga ang na agad ang pumasok sa isip ko, bigla akong nakaramdaman nang pangangailangan umuwi nang mga oras na iyon but I immediately shrugged off that thought thinking that I'm just being paranoid and with that in mind I went straight to my office and immediately attend to all the paperworks on my table.

Dapat iyon ang iniisip ko ngayon. Dapat iyon ang pinaplano ko. Pero kahit anong pilit kong mag-focus sa bagong bahay… may isang bagay pa rin na bumabalik sa isip ko. Isang babaeng naka-cap. Isang clinic. At isang lihim na parang pilit na itinatago. Napahinga ako nang malalim. “Who are you?” bulong ko sa sarili ko. Dahil pakiramdam ko…

E, matalik niyang kabigan ang pinag-uusapan. Isang matalik na kaibigan, na hindi naman kaibigan ang turing sa aking nobyo, dahil sa harap ko mismo ay umamin ito sa aking nobyo. Pilit kong kinakalimutan ang araw na 'yon, ngunit kusa na lamang siyang bumabalik ngayon. Ayaw kong mag-isip ng kahit na ano, pero hindi ko magawang pigilan ang takbo ng aking utak.