At The Back Of My Mind Novels & Stories

Hanggang sa mamatay ba ako, ako pa din ang sisihin nila sa nangyare? Hindi na ako naka akyat ng kwarto ko, wala na din akong gana kumain kaya sa sofa na lang nahiga at hinayaan na umagos ng umagos ang luha sa mata ko hanggang sa hilahin na ako ng antok. Sa pagtulog na lang ako nakakapagpahinga at hindi nararamdaman ang sakit..

I've already dealt enough from my mom leaving me at such a young age. I was just doodling on my notes. Ang daming pumapasok sa isip ko na hindi na ako makapag-concentrate sa pakikinig kaya kung ano na lang ang ginawa ko para lang hindi makatulog. While at it, I saw a familiar built malapit sa pinto. It was slightly open kaya kita ko ang mga dumadaan sa hallway, and I'm sitting at the back that's why I have a good view.

I laughed emptily in the back of my mind. Did I hit the bull's eye? Imbes na pansinin pa siya ay itinuon ko na lang ang atensyon sa daan. Ramdam ko man ang pagbigat ng awra ng lalaking kasama ko ay hindi ko na pinakialaman pa.

Nanlamig ang batok ko. Hindi ito nabanggit. Wala kaming alam. At sa likod ng utak ko, isang bagay lang ang pumasok: “Kung magsimula ‘to… baka may mga bagay kaming hindi na kayang itago.”

"H-hindi kaya mas makabubuti kung dito lang ako?" My mind says it would be better that way. Iyong malayo muna ako sa kanila para sa ikabubuti rin nila, pero iba ang dinidikta ng puso ko. Hindi ko kayang itanggi sa sarili na walang gabi na hindi ko sila naiisip bago ako matulog at muli silang maiisip sa paggising. I'm living forward but I'm still looking back at my past life.

-=Ram's Point of View=- "Atilla...." I muttered while driving my car, for some reason bigla akong kinabahan sa hindi ko malamang dahilan at ito nga ang na agad ang pumasok sa isip ko, bigla akong nakaramdaman nang pangangailangan umuwi nang mga oras na iyon but I immediately shrugged off that thought thinking that I'm just being paranoid and with that in mind I went straight to my office and immediately attend to all the paperworks on my table.

Dapat iyon ang iniisip ko ngayon. Dapat iyon ang pinaplano ko. Pero kahit anong pilit kong mag-focus sa bagong bahay… may isang bagay pa rin na bumabalik sa isip ko. Isang babaeng naka-cap. Isang clinic. At isang lihim na parang pilit na itinatago. Napahinga ako nang malalim. “Who are you?” bulong ko sa sarili ko. Dahil pakiramdam ko…

E, matalik niyang kabigan ang pinag-uusapan. Isang matalik na kaibigan, na hindi naman kaibigan ang turing sa aking nobyo, dahil sa harap ko mismo ay umamin ito sa aking nobyo. Pilit kong kinakalimutan ang araw na 'yon, ngunit kusa na lamang siyang bumabalik ngayon. Ayaw kong mag-isip ng kahit na ano, pero hindi ko magawang pigilan ang takbo ng aking utak.

Well in my defense, kapag nasanay ka na kasi sa isang bagay, agad mo ring napapansin kung bakit bigla na lang itong tumigil at doon pa sa mga pagkakataong hindi mo inaasahan. "Love, tara na," wika niya. Agad akong huminga ng malalim at napapikit na lang. Gumaan ang loob ko dahil hindi niya ako nakalimutan. Siguro'y dala lang rin siguro iyon ng aking sobrang pagkabahala. It's so random, but sometimes random thoughts could be our subconscious mind warning us to prepare for something big. Yeah, I'm weird, it's part of being an overthinking girl.

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”