Romans & histoires It's You Lyrics Henry

Lahat sila ay nakangiti pwera kina Helen, Kathy at Gia. "What?" "Nakita namin 'yon.." ani Jed. Inirapan ko nalang sila. I opened my phone and iniharap 'yon sa kanila para ipakita na nakuha ko ang number ni Lucian. "You passed, congrats." Helen said Hindi ko na 'yon sinagot.. Halos murahin ko ito sa isipian ko dahil sa ipinagawa niya His name is Lucian but I didn't got his last name. Tumingin ako sa gawi niya pero wala na siya roon.

natigilan si Henry at tinitingan ako. “No.” Sagot niya. “But Lusi Marino- “LU-WIS! ANONG LUSI?” Halos hindi na maipinta ang mukha ni kuya sa sinabi ni Henry. Natatawa ako sa kanilang dalawa. “Pasensya na ang akin, best friend.” “Stop- trying hard you motherfvcker! Ang sakit sa tenga ng salitang lumalabas diyan sa bibig mo.” “I understand you!” Sabi ni Henry at sumimangot.

Naaawa siya sa kalagayan nito pero manganganib naman ang kaligtasan niya kung pakakawalan ito. “Hindi ako magnanakaw, okay? May susi ako ng asyenda.” “Atsus… kung ‘di ko pa alam, pin lang ‘yan.” Hindi niya ito hinarap. “Why don't you look for it? Nahulog ko ito nang maipit ang aking kamay sa pintuin.” Inutusan pa nga siya. Hindi na lang niya pinatulan ang sinabi nito. “Who are you?”

I just really want to let this out. "Ate sa lalaki ito!" Mabilis akong lumapit sa lababo at doon sumuka nang sumuka. "Anong nangyayari sa' yo? My nakain ka bang hindi maganda?" sunod-sunod na tanong ni Henry habang hinihimas ang aking likuran. "W-Wala...it just, I-I smelled a perfume." "Halika na nga umuwi nalang tayo. Tutal ay busog naman na ako."

Ni hindi na ako nagsalita at hinintay na lang na magpatuloy ito sa kung anuman ang sasabihin ng mga ito. "Everything here is just a setup." paliwanag ni Henry kaya naman pala parang hindi man lang nagulat ang mga tao sa loob ng conference room na iyon nang bigla akong pumasok ngunit bakit. "Bakit mo ito ginawa Henry?" hindi ko maiwasang hindi masaktan dahil iniisip kong pinaglaruan lang pala ako nang sarili kong kapatid.

Utos niya ng mapansin na hindi ko pa pala nilalagay ang seat belt ko. "I forgot," I whisper. "That's okay, are you ready to go?" He asked me when I'm done fastening my seat belt. "Yep!" I said, popping the 'p'. He smiled at me. "Let's go home then." Pansin ko kay Henry na palagi siyang palangiti. Which I really found it nice. In another words he looks like you. Isang munting tinig sa isip ko. Yeah, he looks like me, but used to be.

“Bawat kahapon ay daig nitong bawat ngayon. nadaig nang bawat bukas.” Sa pagkantang iyon ni Fien, inaasahan niya ang karugtong pa ng nasabing lyrics- Labis kitang mahal. Ngunit nabigo siya sa inaasam niya.