It's You Lyrics Henry นิยาย & เรื่องราว

You were my strength when I was weak You were my voice when I couldn't speak You were my eyes when I couldn't see You saw the best there was in me Lifted me up when I couldn't reach You gave me faith coz you believed I'm everything I am bcoz you loved me Wow! What an amazing voice! Lalapit na sana siya papunta sa kitchen para maghanap ng posporo nang bigla namang humarap si Hannah dahilan para magulantang ito at mapasigaw. “Ay, kalabaw!”

tanong niya rito. Marahang tumango sa kaniya si Dylan at pagkatapos ay naglakad na palapit sa kaniya at hinawakan ang kanyang kamay. Isang nakakalokong ngiti ang ipinaskil nito sa bibig nang tumingin kay Henry na para bang nang iinis. Tinalikuran nila ang mga ito at naglakad palabas na ngunit nakakailang hakbang pa lang sila ngunit narinig na nila ang galit na galit na boses ni Henry mula sa kanilang likuran. “Dylan Gomez, sa tingin mo ba ay magtatagal pa ang kumpanya mo?”

"I don't believe it! I can see it in your eyes... what's the meaning of that?" " Henry..." "Mahal mo pa Hindi ba? Mahal mo kaya hindi mo kayang ituon sa akin lahat ang atensiyon mo dahil may nararamdaman ka pa sa lalaking iyon!" "It's not like that..." "Mahal mo pa ba?" tanong niya ulit. "I knew it!" malakas na sigaw ni Henry habang tumutungga ng isang boteng beer. Lasing na ito dahil sa tuwing lumalakad ito ay nawawalan agad ito ng balanse.

Habang umiindayog din sa tugtugin, lumapit siya kay Claire at halos sumisigaw na tinanong dahil sa lakas ng musika. “Claire Torres!” malakas na tawag ni Henry sa gitna ng maingay na tugtugin, sabay kindat at kumpiyansang ngisi. Tumutok ang ilaw ng strobe sa mukha niya, kaya’t saglit itong kumislap bago muling lamunin ng dilim. Tumayo siya nang tuwid, bahagyang sumayaw-sayaw, at hawak pa rin ang baso ng alak. “Nagawa mo na ba ‘yung ipinapagawa ng nanay mo tungkol doon sa lalaki?”

Hindi ko siya nilingon dahil hindi ko alam ang ibig niyang sabihin, maya maya narinig ko ang tinig ng iang taong kailanman ay hindi ko inaakalang maririnig ko sa mga oras na iyon. "Mali bang maging hangal? Lalo na kung ang kahangalang ito ang siyang magliligtas sa buhay ng babaeng pinakamamahal ko," salita nito. Mabilis akong napalingon, dala marahil ng isang malaking pagkagulat sa hindi ko inaakalang mangyayari ng araw na iyon. "I-ikaw...."

-Sabi ni Henry. Ngumiti sya at pumitas ng madaming bulaklak at binigay sa akin ang mga ito. "Salamat."-Sabi ko. "Tara na baka hinahanap na nila tayo atska baka magalit pa sya sa akin"-Sabi ni Henry. Sino magagalit sa kanya? Si Dad? Hala baka sya yung tumawag sa akin para bantayan ako! Sya ba? Ayoko itanong sa kanya.

Nakakakilig tuloy itong panoorin dahil sa cute ito kung magalit. “Tandaan mo ito Jamaica, hinding hindi mapapasayo si Aldrin dahil akin lang siya.” “Ganun ba, pwes tanungin mo nga si Aldrin kung mahal ka ba niya?” sabay tingin sa akin. “AJ nangako ka na ako lang ang iyong mamahalin at wala nang iba. Bakit mo ginagawa sa akin ito?” nagmamakaawang mukha ang gumuhit sa kanyang galit na mukha kanina.

Buti na lang at dalawang buwan lang siya. “Cayden, pasabay ako sa kotse.” “Sir Cayden ang itatawag mo sa akin kapag wala sa mansyon.” “Naku, baka malito ako. Baka matawag kitang sir sa mansyon. Okay na tawagin kita sa pangalan mo para naman tayong walang pinagsamahan, nagpapalitan nga tayo ng laway,” aniyang huli ng maalalang andoon pa si Henry. Iniwasan niyang mapatingin sa binata dahil tiyak na matalas na naman ang tingin nito sa kanya.

Hinawakan niya ako sa kamay bago hilahin papalapit sa isang lalaki na mukhang asawa niya. “Portia this is my husband Kiesler but you can call him Tito Kie.” Bahagya akong yumuko sa lalaking nasa harap ko. “Welcome home, hija, ’wag kang mahiya sa amin ituring mo kaming iyong pangalawang mga magulang,” ani Tito Kie kaya naman nagsalita ako. “Salamat po,” ani ko habang namumula ang aking pisnge dahil sa hiya.