Novel & Cerita It's You Lyrics Henry

Sino ka, sino siya. “Huwag kang mag-alala, hindi naman ako ang dumukot sayo pero ako ang papatay sayo.” Anong ibig niyang sabihin, na may kakampi siya? “Sige na nga magpapakilala na ako, tutal mamatay ka din naman. Ako ito, si Henry.” Naikuyom ko ang mga kamao ko nang madinig ko ang pangalan niya.

"Pakiramdam ko lang, hindi ako mukhang presentable nang walang makeup." Hindi inintindi ni Henry ang kakaibang kilos ni Jennie at kalmadong sinabi, "Ano ba ang itsura mo na hindi ko pa nakikita?"

“Linya ito ni claudine pero hihiramin ko muna mahal mo ba ako dahil kailangan mo lang ako. Baka napilitan ka lang mahalin ako dahil sa mana.” “Mana?” “Itong mall na ito.” “Itinatag ito dahil sa sikap ko hindi ito minana lang. Dugo’t pawis ko ito.” “Okay.” “Hindi ka na nagseselos.” “Hindi na.” “Eh ako mahal mo ba ako talaga?” “Syempre.” “Paano kung bumalik ang Henry na iyon?” pinis nitong tanong sa kanya. “Burado na siya sa puso't isipan ko,” kung diin sabi ni Yvette.

Kaya naman napailing kaming mga babae sa mga kalokohan ng mga ito. Pagkatapos ni Henry sinundan pa ng iba kahit kaming mga babae ay hindi pinalampas na kumanta. Nang ako ang kakanta proud pa si Henry kahit ang boses ko ay walang tuno. "Asawa ko 'yan!" Hiyaw niya as if naman may kokontra e, pinagtiyagaan lang pakinggan ang kanta ko dahil wala silang choice at marami silang dalang good manners.

"Have you heard my song?" "Yeah, but you've got a wrong lyrics." Mataray siyang humalukipkip sa harapan ni Cassandra, pinanood niya lang ang pag-sisintas nito sa kaniyang cheap rubber shoes. "I think you should improve your lyrics first bago mo unahin ang mga bagay na hindi para sa'yo. Simpleng nursery rhyme, hindi mo makanta ng tama? Stupid, tssss!"

Hangga't walang kumukuha sa kaniya, hangga't walang bumababoy sa kaniya, hindi dapat siya panghinaan ng loob. Napapitlag si Kaye nang tumunog ang orasang nakasabit sa wall. "Alas-otso na ng gabi," sabi niya nang sulyapan ang orasan. "Kumusta na kaya si Itay? Uminom na kaya siya ng gamot?" Paano kaya kung malaman ng magulang niya ang trabahong napasok? Tiyak na magagalit iyon kay Ate Menchi. Naagaw ang pansin niya nang makita ang pagkilos ng mga kasama niya. Mabibilis ang kilos ng mga ito. May kumuha ng towel. May humarap sa salamin para mag-ayos ng sarili."Anong mayroon?"

Sa halip na ipakita ang pagiging mabagsik na tao na kakaunting salita lamang ang sasabihin, si Henry ay biglang tumawa ng malakas at napuno ng emosyon. Maging ang kanyang mga mata ay may kumikinang na bagay na masasabing mula sa mga luha. “Loko ka talaga, gusto mo ba talagang mamatay ako? Hindi mo na ako kailangang ilibing. Empleyado lang ako ng Tremonts, hindi ang senior mo. May sarili akong funeral arrangements pagdating ng panahon."

Igting ang mga panga na ibinaba niya ang hawak na bote. ‘Damn you, Celestte…’ anang isang bahagi ng kanyang isipan.

Hindi nalang ako nagsalita pa at hinintay ko na lang siyang magsimulang kumanta. "And what if I never kiss your lips again? Or feel the touch of your sweet embrace? How would I ever go on?..." Hindi nga ako nagkamali, kinakanta niya ang "It's Not Goodbye." Kahit na may sentimental value 'tong kantang 'to kasi ito ang pinatugtog nang ihatid si Alex sa huling hantungan niya but this time habang kinakanta ito ni Chris, ay kakaiba ang dulot nito sa akin. He said, it's our theme song so, I need to take the meaning of it in a completely different way.

Marahan n'yang itinaas ang kamay at hinawi ang buhok na nakaharang sa mga mata tapos ay tumingin sa akin. Saktong umaaraw na rin sa loob, nasisinagan ng araw ang kalahati ng mukha n'ya. "Henry is a stubborn one. Sabihan mo agad Ako pagkinulit kapa n'ya." Niluwagan n'ya ang itim na neck tie. #EndOfFlashback