Ito Ang Tinapay Ng Buhay の小説・ストーリー

Nananatili lang akong nakikisabay sa agos ng buhay. "What happens, happens." Yan ang panata ko sa buhay. Kung ano ang nand'yan, okay lang. Kung wala naman, e 'di wala. Wala na akong panahon para alamin pa ang maaring mangyari sa hinaharap. Ang katapusan lang din naman ng buhay ay kamatayan.

Bawi nalang siguro bukas? Hindi ba ganoon naman talaga sa buhay? Parang katulad lang sa sets of mysteries sa rosary. Ang buhay, hindi palaging joyful, glorious, luminous, kailangan ding maranasan ng tao ang pagiging sorrowful. Dahil ganiyan naman talaga ang buhay. Hindi palaging masaya, kailangang ding magdusa at maging malungkot.

Ako din pala ang magpapatay ng tv. Tumayo ako para patayin ang tv at kumuha ng malamig na tubig sa mini-ref malapit sa bintana. Nang makakuha ako ng isang bottled water ay dumiretso ako sa tapat ng bintana at umupo sa window seat nito. I wonder what life I’d lived in my past life. Was I happy before? Have I lived my life worthy? Wala sa sariling hinanap ng kamay ko ang kwintas sa leeg ko miss you, Mama. I wish you were here.

Kung mayroon talagang bagay na ayaw kong balikan, yun ay yung katotohanan na may binalewala ako sa kan’ya. Okay lang kaya siya? Ano kaya ang course na kinuha niya? May boyfriend na ba siya? Asawa? Kung hindi naman . . . anak? Buhay pa kaya siya? Muntik ko nang sampalin ang sarili ko nang pumasok sa isip ko ang tanong na ‘yon. ‘Tang ina, siyempre, buhay! Bakit naman mamamatay ‘yon?!

Kung paano sirain ng gyera ang Pilipinas lalo na ang maraming inosenteng buhay. “Pakiusap, h'wag kang masyadong mag-alala sakin o saming lahat. Isipin mo ang sarili mo. Ang kaligtasan mo. Gawin mo ang lahat para mabuhay at maging ligtas. Dahil kahit anong mangyari.. nandito lang ako at maghihintay pa rin sayo.” “Babalik ako. Hindi ko alam kung kailan, pero babalik ako. Gaya ng laging nangyayari, babalik ako sayo kapag pumatak na ang ulan sa lupa.”

Ang sakit ng lalamunan ko, tuyong-tuyo. "Heto, uminom ka muna." pag-abot niya sa baso ng tubig sa akin. Tinanggap ko naman iyon saka marahang sumimsim. Napabuga pa ako ng hangin ng lumandas iyon sa lalamunan ko. I feel like I'm alive again. "Nagugutom ka na ba?" biglang tanong niya kasabay ng pagtayo mula sa kinauupuan. Nagtungo siya sa maliit na kusina ng apartment at nagbukas ng ref.

Nasapo ko na lamang ang mukha ko bago napaupo sa sahig. Paulit-ulit kong sinubukang pahintuin ang mga luha ko subalit tila ba may sarili itong buhay at kusa na lamang bumabagsak. Kaya naman imbis na pigilan ay hinayaan ko na lamang itong kumawala hanggang sa mapagod ako't tuluyan nang masanay.

Iyon nga lang ay hindi ko maintindihan ang aking sarili kung bakit nakaramdam ako ng lungkot at biglang bumigat ang aking dibdib sa kaalaman pabigat lamang ako sa kanya. "Sa susunod na makita mong nasa panganib ang buhay ko ay hindi mo kailangang makialam at iligtas-ouch! It hurts, you know?" inis na sita ko sa kanya. Bigla niya kasing idiniin ang bulak na hawak niya sa aking sugat na nasa gilid ng aking mga labi.

He asked indifferently, “Do you know what I fed you? That’s called a heart-devouring parasite. It’ll accompany you for the rest of your life. It’ll exist inside your body till the moment you die!” Upon hearing it, Franklin’s face was full of horror.

Pero nalilito na nga ako kung ano ba ang mas masakit at nakakatakot- ang mamatay o ang mabuhay. I've been locked up in this hellish cell for a few days... No food or water. I feel like I'm being punished by the above. It will become easier if I just end my life but I'm not ready to die yet- not now. With each hour and second that passed I became weaker and weaker. It seemed that it was intentional to torture me little by little until I die. "Matibay ka... Buhay ka pa din pala hanggang ngayon."